Pinksteren een moeilijk feest? (2006)

Het bijbelse verhaal vertelt dat de apostelen op Pinkstermorgen door iedereen werden verstaan. Elke pastoor die een preek houdt, hoopt ook een taal te spreken die iedereen begrijpt. Maar dat lukt helaas niet altijd. Ho en wat vertel je bijvoorbeeld over Pinksteren? Want, wat we met Kerstmis vieren, dat weet iedereen. Pasen wordt al moeilijker. Bij het woord Pinksteren doet menigeen er het zwijgen toe.
Pinksteren is zoals Pasen een feest van de opstanding. De apostelen staan namelijk op uit hun verdriet om het verlies van Jezus. Vijftig dagen lang hebben zij hun rouw verwerkt. En vooral nieuwe hoop geput uit Jezus’ verschijningen als de Verrezene. Hij was in hun midden komen staan en had gezegd: “Vrede zij u. Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend ik u”. En Hij had hun nieuwe levensadem ingeblazen, en gezegd: “Ontvang de heilige Geest”.
En op die vijftigste dag na Pasen, op die Pinkstermorgen, staan zij op, en gaan naar buiten. Moedig en sterk van overtuiging. De Geest - verschenen in tongen van vuur - maakt hun tongen los. En iedereen die zij aanspreken, heeft er blijkbaar oren naar. Iedereen begrijpt ineens waar het Jezus om te doen was: mensen verzoenen met zichzelf, met elkaar en zo ook met God.
Pinksteren is het feest van de opstanding. Leerlingen van Jezus staan op uit lauwheid en onverschilligheid. Geestdriftig beleven zij het Evangelie als een Blijde Boodschap die inhoud geeft aan hun leven. De Kerk krijgt een nieuwe vitaliteit. Christenen voelen Christus’ vuur in zich branden. Vuur van geloof en liefde. Vuur van Gods heilige Geest.
Pinksteren is het feest van deze Geest. Hij wordt aan de Kerk geschonken, maar laat zich daarin niet opsluiten. “Hij waait waar Hij wil”. Hij waait tussen mensen die elkaar goed doen. Hij laait op als een vuurtje in lieve en hartelijke mensen die anderen vanuit hun neerslachtigheid of leed helpen opstaan.
Op Pinkstermorgen spraken de apostelen een taal die iedereen verstond. Om die taal te leren hoef je niet allerlei talenkennis in je pakket te hebben. Eén taal is voldoende. De taal van de liefde. En die spreek je met een luisterend oor, een helpende hand, een glimlach soms, een wijze raad, een woord van troost.
De oude kerkelijke hymne: “Veni, sancte Spiritus"zegt het zo: “Kom, heilige Geest, met uw licht, maak wat koud was, warm, en al wat oud was, weer als nieuw.