Maria, Johannes en Petrus. Wellicht het eerste pastorale team uit de geschiedenis van onze kerk op weg om te leren geloven.
Maria Magdalena gaat vroeg in de morgen naar het graf, het was nog donker. Hoe juist is met die ene zin onze situatie getekend. Voelen wij ons vaak niet op weg naar de dood met die barre uitzichtloosheid om ons heen? En dan ziet ze dat de steen van het graf is weggerold. Dit evangelie is één juichende boodschap van ontsluiting, van opening, bevrijd zijn. Dat is trouwens Pasen: het getuigenis, dat mensen worden losgemaakt.
Pastoraat aan elkaar is dat mensen worden losgemaakt, dat stenen van graven worden weggerold, dat er gemakkelijker heen en weer gegaan kan worden tussen leven en dood, dood en leven. Wij willen de dood niet uit de weg gaan, maar wij verwachten het leven. Het evangelie verkondigt verlossing en spoort zijn hoorders aan om bevrijding ‘te doen'.
Lang geleden sloot een brandend zwaard de weg af naar het paradijs. Daarmee werd vrijheid onmogelijk, want de eerste mensen, Adam en Eva, hadden zichzelf gebonden aan de begeerte naar macht en goddelijk weten.
Vannacht is er een nieuwe toorts ontvlamd, een nieuw licht opgestaan, helderder, verblindender dan dat eerste zwaard om mensen terug te geven aan de vrijheid waartoe ze zijn geroepen. Maar niet zomaar!
Daarom is het goed naar dit eerst team te kijken en naar de manier waarop zij gaan¬deweg leren geloven. Johannes besluit niet voor niets met: “…want zij begrepen nog niet wat er geschreven stond.” Er stond nog niets geschreven! Pas veel later werd het opgeschreven: “dat Hij uit de doden moest opstaan.” Maar deze volgelingen hadden niemand anders dan elkaar. “Ze hebben mijn Heer weggenomen”, zegt de een. De anderen willen zich daarvan op de hoogte stellen en ze staan op uit hun droefheid om deze afschuwelijke dood.
Waar anders dan juist in het graf komt de opheldering? Johannes is er het eerst. Hij kijkt wel, maar hij ziet nog niet helder! “Vluchtig kijkend” staat er in de griekse tekst. Petrus gaat het geopende graf in en hij ziet ook. Aandachtig beschouwt hij het tafereel en ziet, wat dat losmaken betekent: zwachtels…
Ik moet daarbij denken aan dat andere verrijzenisverhaal. “Lazarus, kom naar bui¬ten!” Lazarus komt naar buiten maar is nog helemaal ingezwachteld. De Heer zegt dan: “maak hem los, laat hem vrij.”
Hier is het al gebeurd. Van Godswege is Christus vrij en losgemaakt. De zwachtels liggen daar en op de andere plaats de zweetdoek. Duidelijk groeit het inzicht van gewonnen leven uit de dood. En van de derde staat er: “het was dan ook de leerling die Jezus liefhad.” Hij zag en geloofde.
Ieder pastoraat dat wij mensen aan elkaar doen, is een weg naar geloof naar helderder zien. Geen geloof in dogma’s, niet in catechismussen op de eerste plaats, maar in de waarheid van het losgemaakt worden. De waarheid namelijk dat een mens, prijsgegeven aan de dood, Gods Geest blijft ademen. De mens moet worden losgemaakt uit alles wat terneer drukt, wantrouwend maakt, uit alle vervreemding tussen mens en mens. Hij moet worden losgemaakt voor de heldere overtuiging, dat leven uit de dood mogelijk is. Een betrouwbaar mens, Jezus Christus, heeft dat ons vandaag metterdaad aangezegd.
Een nieuwe Paaskaars is aangestoken, die het nieuwe paradijs aan vrije mensen toegang verleent. Zalig Pasen!