Wie zal voor ons de steen bij de ingang van het graf wegrollen?
Dat was de zorg van de vrouwen in de vroege morgen van wat Pasen zou worden.
En soms is dat ook onze zorg.
Wie zal de steen uit mijn leven wegrollen?
Wie neemt uit ons leven weg:
de eenzaamheid van momenten dat je je vreugde met niemand kan delen,
ziekte en pijn die je op jezelf terugwerpen,
onmacht om met onze gekwetstheid om te gaan,
het schrijnend gemis om wie je liefste was en die je dagelijks moet missen.
Wie zal voor ons de steen bij de ingang van het graf wegrollen?
Een steen die soms buitengewoon zwaar kan zijn.
De vrouwen uit het evangelie hadden geluk:
toen ze opkeken zagen ze dat de steen weggerold was.
En wie denkt dat ik nu zal zeggen dat het in ons leven ook zo is,
die heeft het verkeerd voor.
Nee, heel vaak maken we mee dat niemand voor ons de steen wegrolt,
dat de eenzaamheid blijft,
dat ziekte en pijn ons op onszelf blijven terugwerpen,
dat de onmacht om met onze kwetsuren om te gaan niet vermindert,
dat het gemis van een lieve mens blijft duren.
Het wegrollen van de steen is misschien niet de kern van het verhaal.
Want wat doen de vrouwen als ze merken dat de steen weg is?
Ze gaan het graf binnen. Ze gaan naar daar waar ze eigenlijk niet moeten zijn.
Want een in het wit geklede jongeman geeft hen de volgende boodschap:
Jezus van Nazareth die gekruisigd is, is niet hier in het graf. Hij is tot leven gewekt.
Ga dus naar Galilea. Daar zullen jullie Hem zien.
Hij zet hen in beweging, op weg naar Galilea,
op weg naar daar waar er leven te vinden is.
Naar Hem die het leven zelf is,
die uit eigen ervaring weet heeft van eenzaamheid, pijn, onmacht en gemis.
Naar Hem worden de vrouwen toen
en wij vandaag gezonden,
met één warme uitnodiging:
wie je ook bent,
hoe je je ook voelt,
ga naar Hem toe,
vertrouw je toe aan Hem,
in de stilte,
in woorden van gebed
en in vriendschap van mensen,
vertrouw je toe aan zijn Liefde
die zich voor jou ook uitdrukt in warm-menselijke genegenheid.
Durf dat te doen en je zal leven,
ondanks je eenzaamheid, je pijn, je onmacht, je gemis.
Dat vertrouwen, die vriendschap, die genegenheid,
dat echte leven wens ik jullie van harte en in Gods naam toe.
Zalig Pasen!
Mieke Kerckhof