In elke kerk wordt het regelmatig gezongen of gebeden: Heer, geef hem of haar de eeuwige rust. We willen onze dierbaren graag behouden, maar gunnen hun ook rust en bevrijding van ellende. Al geven we iemand vol vertrouwen over in Gods eeuwigheid, zoals door Jezus Christus toegezegd, wij die achterblijven zijn daarmee nauwelijks getroost, want de ontstentenis is voelbaar, de pijn van het gemis blijft.
De pijn van het gemis, vervaagt wel als we zien dat in kinderen en kleinkinderen opnieuw tot leven komt wat we gestorven achtten. Soms duurt het geruime tijd voordat er weer vertrouwen is in de toekomst.
Hoe is dat met de gekruisigde Jezus Christus gegaan? Hoe is men op het idee gekomen drie dagen na zijn dood een nieuw paasfeest binnen te halen?
Op Goede Vrijdag: Jezus dood en begraven en daags daarna: Glorie, alleluja., Jezus is verrezen, Hij leeft. Zo lijkt het , maar zo was het niet. Daaraan herinnert ons vandaag de lezing uit het evangelie. Drie vrouwen zijn in alle vroegte naar het graf gekomen, met balsem, om het lichaam van Jezus te conserveren. Maar dat pakt anders uit. Ze vernemen een boodschap en ze schrikken: zoek niet de levende bij de doden. Eindelijk was er rust en zij waren gekomen om die rust te conserveren.u201dGeen sprake vanu201d,wordt hun gezegd.u201d Hij gaat voor jullie uit naar Gallileau201d Angst, ontsteltenis en twijfel. Dat was het wat de eerste leerlingen overviel. Dat is wel wat anders dan glorie en alleluja. Er valt hier niets te conserveren, maar het begint opnieuw. Het zal een lange weg zijn voordat angst zal overgaan in vertrouwen, ontsteltenis in vreugde, twijfel in geloof. De weg van Jezus moet opnieuw begaan worden. Pas dan zullen zij bemerken dat Jezus leeft en in hun midden is.
Pasen is er niet door het bereiken van een datum op de kalender en enkel het zingen van alleluja, Pasen moet gemaakt worden, moeten we zelf maken. Dat is de boodschap van vandaag. Pasen moet het worden door onze eigen handen, die bekwaam zijn tot het maken van de dood, maar evenzeer tot leven.
De weg die de leerlingen van Jezus moesten gaan, kan ook ons niet bespaard blijven. Bij elk lijden, bij elke dood staan we voor een keuze; we richten ons op de toekomst, op de taak die ons wacht, op wat we kunnen doen voor onszelf en voor anderen.
Als we nog vandaag besluiten tot woord en daad in Jezus Geest, dan zal Hij opnieuw levend in ons midden zijn, de warmte van zijn hart voelbaar maken door onze manier van omgaan met elkaar. God wil het leven, niet de dood. Het is aan ons Hem daarbij te helpen. Hoe groter de stoet van mensen die daarin meegaat, des te groter elk jaar het feest. Zalig Pasen.!