Afscheid (2009)

Afscheid nemen is soms een hele opgave. Afscheid nemen bij een verhuizing betekent helemaal opnieuw beginnen met vrienden en vriendinnen, buren en kennissen. Voorgoed afscheid nemen van mensen waarvan we houden, omdat de dood ze weghaalt, is nog moeilijker en het duurt nog langer om er overheen te komen. Maar afscheid kan wel eens een opluchting zijn: Eindelijk vrij van een benauwende sfeer, de verlammende sfeer van alledag, maar zelfs dan kan de vrees voor het nieuwe beklemmender zijn dan de bevrijding van het vorige.
Vandaag gedenken we dat Jezus afscheid neemt van zijn leerlingen. Bij
dat afscheid worden , zoals bij ieder afscheid, heel wezenlijke dingen gezegd. Een laatste wens, een laatste vermaning. Het is als het ware een gesprek op de drempel.
Zoiets moet het geweest zijn vlak voor dat Jezus zich ging terugtrekken in de ontastbare wereld van God. Die wereld wordt gesymboliseerd door de wolk.
Een gevoel van leegte overkomt de vrienden van Jezus, zoals dat bij een afscheid nu eenmaal is. Ze zouden zich willen opsluiten, weg van iedereen, ze zijn de draad kwijt. Om het vertrouwen weer terug te vinden, moet er iets gebeuren en moet hun iets bijzonders overkomen als ze daar uit willen komen.
Dat schijnt ook gebeurd te zijn op het moment dat ze daar bedremmeld naar de hemel stonden te staren. Plotseling dringt tot hen door dat daar niets te zoeken ,niets te vinden is. Kijk liever om je heen. Wil je Jezus opnieuw ontmoeten en heel tastbaar dichtbij hebben, keer je dan naar de wereld en de mensen vlakbij, vooral naar degene die tekort komen, de eenzamen, de zwakken, de kleinen, de ouden, de zieken en noem maar op, vooral daar. Maar die mededeling is nog lang niet genoeg voor de apostelen om meteen ook zo te werk te gaan. Dat gold voor de apostelen, dat geldt nog voor ons. Er moet iets gebeuren om hen en ons van alle aarzeling te bevrijden, een soort kracht die sterker is dan je uit jezelf bent. Jezus noemde die kracht: de Geest, en die komt, die overkomt je; je kunt er niets eens iets toe doen. En
wonderlijk genoeg komt Gods Geest telkens weer over mensen. Hij doet woede kalmeren en omslaan in vergevingsgezindheid, Hij opent het hart voor mensen en hun noden, waar voorheen aan voorbij gegaan werd, Hij doet angst omslaan in vertrouwen, droefheid in vredige aanvaarding en troost. Zeg niet dat het niet meer voorkomt. Laat het dan vandaag of morgen ons overkomen zoals aan die vrienden van Jezus of anders maar met Pinksteren
of op een andere dag waarop God zich herinnert dat wij eens zijn vrienden wilden zijn.
Moge het zo gebeuren. Amen.