Aan een bergbeklimmer wordt wel eens gevraagd waarom hij langs de steile wand naar boven gaat als er ook een gewoon wandelpad naar de top leidt. Waarom moeilijk doen als het ook gemakkelijk kan. De bergbeklimmer kan antwoorden dat de gewone weg voor hem geen uitdaging meer is. Het is voor hem een sport om steile wanden te beklimmen. Hij kiest bewust voor een moeilijke opgave.
Bij een moeilijke opgave in dienstverlening gaat het vaak heel anders. Je staat voor een taak, voor een zware taak die je niet hebt gekozen, maar die op je af komt. Je bent getrouwd en je partner wordt hulpbehoevend. Je hebt kinderen en een van hen is autistisch, blind of op een andere manier gehandicapt. Je hebt dan geen keuze; de taak komt op je af. Maar ook als de buren iets overkomt, nauwe of verre vrienden, mag je niet vluchten, het aantal bezoeken niet zo maar verminderen. Je hebt geen keus.
Ministers, parlementsleden en plaatselijke politici doen wel eens alsof ze hun taak te danken hebben aan groot verstand en buitengewone begaafdheid. Wie de jongste invulling van ministerposten en staatssecretarissen heeft gevolgd weet wel beter. Niet per se degene die het meest geschikt is wordt benoemd.Wie het meest geschikt is, behoort toevallig bij een andere partij, is toevallig geen man of geen vrouw of heeft een besmet verleden. Wel mag je verwachten dat degene die uiteindelijk voor de taak wordt gevraagd, deze ook aannemen en er het beste van maken, dat wil zeggen volhouden ook als het moeilijker wordt.
Gelukkig zijn er talloze partners die voor elkaar beschikbaar zijn en ook blijven als het moeilijker wordt. Er zijn bedrijven waar de directie zich beijvert om werk te houden voor alle personeelsleden ook nu de economie wat inzakt. Er zijn verplegers die op hun post blijven ook als anderen afhaken.. Wat begonnen werd als een eenvoudige klus, kan uitgroeien tot een levenstaak. In de eerste lezing horen we dat Mattias aanvankelijk behoorde tot de grote groep van degenen die zich volgelingen van Jezus van Nazareth noemden. Hij behoorden niet tot de steile-wand- beklimmers onder de eerste christenen, mocht zich een beetje op de vlakte houden voorzover dat voor een christen kan. Maar dan wordt hij plotseling benoemd tot een van de twaalf apostelen. Hij had er niet om gevraagd; het overkwam hem, het werd zijn lot en hij heeft dat opgepakt zoals zo veel mensen hun meer dan gemiddelde levenstaak opplakken zoals ze hun overkomt. Mattias was meteen een bisschop net als die ander apostelen en er zijn door de eeuwen heen heel wat bisschoppen die op nagenoeg dezelfde manier in dit ambt zijn geplaatst: niet vanwege hun bijzondere begaafdheden, soms zelfs ondanks hun bescheiden begaafdheden, maar daarom niet minder geschikt om te getuigen van Jezus’ verrijzenis, om anderen te inspireren, te bemoedigen, om bruggen te bouwen tussen mensen die anders voor elkaar onbereikbaar zouden blijven: een bovengemiddelde taak voor soms heel gemiddelde mensen, als het ware door het lot hierin geplaatst. Het is geen bescheiden taak voor mensen die bescheidenheid past.
Voor ons als gemiddelde gelovige is er geen reden om jaloers te zijn op degene die mijn zo’n taak wordt belast. Toch kan niemand van ons helemaal ontsnappen aan tenminste een deel van die taak: getuigen van Jezus woorden en daden, door eigen woorden en daden. Het kan beginnen in onze eigen kleine kring als een eenvoudige klus. Voor sommigen groeit die uit tot een levenstaak, de meesten mogen gemiddelde gelovigen blijven, maar dat kan al moeilijk genoeg zijn. Reden genoeg om op deze zondag op weg naar Pinksteren ons op te maken voor het binnenstormen van de Heilige Geest. Van zijn kracht zullen we het moeten hebben welke levenstaak ons lot ook moge zijn.