Vandaag is het een simpele boodschap, die het evangelie ons geeft. En het is tegelijk de kern waar heel ons christen-zijn om draait: ‘Blijft in Mij, Ik blijf in u'.
Er zijn momenten, dat mensen elkaar maar moeilijk los kunnen laten, dat ze zich tegen elkaar aan willen drukken. Dat zijn emotionele momenten. Momenten die gevuld zijn met emoties als verdriet, bezorgdheid, angst en liefde.
Deze momenten zijn vandaag in het evangelie te vinden. Jezus wil ons niet loslaten. Hij wil ons tegen zich aandrukken. Hij wil dat zijn armen en onze armen als een nieuwe huid om ons heen sluit. Dit evangelie is een gedeelte uit zijn afscheidsrede. Hij moet afscheid nemen. En dat valt hem heel zwaar.
Hij is blijkbaar bang dat zijn christenen geen vrucht zullen dragen. Hij wil voorkomen, dat ze - als hij weg is - alles zouden vergeten wat hij hun heeft voorgehouden. Hij wil voorkomen, dat ze hun kop laten hangen, dat ze zullen zeggen: als hij er niet meer is, wordt alles surrogaat. Hij is bezorgd om hen. Dat ze straks weer terugvallen in het oude, dat ze mensen weer melaats zullen verklaren, dat ze niet meer kunnen vergeven, dat ze een overspelige vrouw weer zullen stenigen, dat ze een moordenaar weer zullen kruisigen, dat ze mensen zullen gaan gebruiken, dat ze mensen weer slachtoffer zullen gaan maken van hun eerzucht en heerszucht, dat ze mensen weer zullen gaan beroddelen, dat ze vooral God niet meer zullen beminnen, dat ze Hem geen plaats zullen geven in hun leven. Hij is bezorgd om hen. Daarom zegt hij: ‘Blijft in Mij. Ik blijf in u’. Want jullie kunnen geen vrucht dragen uit jezelf, maar alleen als je blijft in Mij.
Jezus wil niet dat mensen verdrietig zijn. Hij kan er niet tegen als mensen ongelukkig zijn. Hij kan het niet aan dat er mensen ongelukkig gemaakt worden. Hij duldt niet dat mensen slachtoffer van mensen worden. Want bij hem waren alle mensen veilig. Bij hem was iedereen geborgen. En hij wil dat dat zo blijft.
Daarom wil hij eigenlijk niet weggaan. Maar het moet. En dan zegt hij: ‘Blijft in Mij. Ik blijf in u’. Maar hoe moet dat dan? Hier is het antwoord: Dichtbij is Zijn woord. Dichtbij is Zijn evangelie. Wij moeten daar naar luisteren. Wie het ook voorleest. Heel stil daar naar luisteren. Zijn gedachten onze gedachten laten worden. En dat gebeurt, als wij heel stil en intens er naar luisteren. Want dan zakken Zijn gedachten vanzelf naar beneden, naar ons hart. En van daaruit komen ze weer naar boven. Want waar het hart vol van is, daar loopt de mond van over. Dan komt er plaats voor zijn woord in ons spreken. Dan gaan wij sprekend op Hem gelijken. En als wij dan iemand tegenkomen die woorden in zijn mond neemt die niet met zijn geest zijn gedrenkt: dan moeten wij zeggen: jij moet naar Zijn woord luisteren.
En dichtbij is zijn genade, zijn liefde. Hij wil niet dat wij verdrietig zijn, dat wij bang zijn, dat wij te bezorgd zijn. Hij kent het gevaar om ons heen. Daarom zegt hij: blijft in Mij, Ik blijf in u.
En hieraan herkennen wij dat hij in ons blijft: aan de geest die Hij ons schenkt, aan de mentaliteit die ons bezielt. Want die mentaliteit is vruchtbaar, die mentaliteit doet goed aan jezelf, en aan iedereen.