Beste dorpsgenoten,
Vrijdagmiddag heeft Paul Derks van een tot half negen heel hard gewerkt aan de nieuw verlichting die u nu ziet schijnen. Hij heeft heel wat gaatjes geboord en draden getrokken, heel vaak de grote zware ladder verplaats en ze op en afgeklauterd. We mogen hopen dat er voor iedereen voldoende licht is. Een groot stuk werk, voor Paul om er tevreden mee te zijn en voor ons om er dankbaar voor te zijn.
Het enige dat nu nog te doen blijft is het aanbrengen van een leuning om de twee trappen op en af te gaan. Uit eigen ervaring weet ik dat zo’n steun een grote hulp is voor sommigen onder ons! Suggesties over de plaats waar en de uitvoering ervan zijn heel welkom.
En ook de diaprojector werkt. Er zullen dus weer teksten geprojecteerd gaan worden.
Terwijl ik naar Paul zijn werk aan het kijken was, bedacht ik dat deze kerk alleen tot zijn recht komt als hier ook gezongen, gedanst en gemusiceerd wordt buiten de wekelijkse heilige Mis. Dan pas komt de kerk helemaal tot haar recht.Daarmee hoeft het geen disco-bar te worden want de God van de bijbel lijkt overduidelijk erg gesteld te zijn op zingen, dansen en feestelijk geluid van instrumenten. Ik hoop dat er in die zin nog veel te horen en te zien zal zijn in deze kerk. Dan neemt iedere bezoeker iets mee van deze heilige plek!
De lezingen heeft u aandachtig aanhoord. Ze verdienen een diepzinnige uitleg maar die kan ik niet geven.
Wel heb ik iets te vertellen dat met het idee van verrijzenis samenhangt.
De afgelopen dagen heb ik met grote ontroering een boek gelezen van een Franse schrijfster, Marie de Hennezel. Haar boek heet in het Nederlands: De intieme dood. Levenslessen van stervenden. Het zijn gesprekken die zij als therapeut gevoerd heeft met terminale patienten in een hospice in Parijs, een instelling zoals wij er een kennen in Weert en in Roermond. Ik kan het u aanbevelen.
Dikwijls ontdekte zij, samen met haar gesprekspartners, onverwachte rijkdommen die in de diepte van het menselijk hart verborgen lagen, rijkdommen die niet eerder ontdekt waren omdat andere dingen belangrijker schenen.
Haar verhalen deden me denken aan wat ik in de krant las een paar dagen geleden: in een oud kastje afgegeven bij een Kringloopwinkel werden 10.000 gulden gevonden.
Ze deden me ook denken aan het menselijk hart zoals we dat nu weer overal zien met het oog op Moederdag. Een hart zoals er in het groot een is afgebeeld in de etalage van bakkerij Nijssen.
Ik verbeeldde me het hart als een berg of een mijn met allerlei grotten en stikdonkere gangen vol met dingen die men er verborgen heeft of schatten die men in de loop van het leven vergeten is. Denk aan dat evangelie van Judas dat de laatste weken zo in het nieuws was. Het heeft 1700 jaar in een kruik in een grot verborgen gelegen.
Zo zit ons hart in allerlei uithoeken vol met dingen die we willen vergeten of waar we niets meer mee te maken willen hebben. Dingen die ons ooit pijn gedaan hebben, en ook dingen waar we ooit heel gelukkig om zijn geweest. Schatten ook die veel waard zijn, die ons wijzer, gelukkiger, rijker zouden maken. Onvermoede mogelijkheden die om een naam vragen zodat ze tot hun recht kunnen komen. Te veel om op te noemen, zo diep, duister en uitgestrekt is de ruimte ons hart.
Van die 10.000 gulden zeggen we: “Wat zonde, niemand heeft er iets aan gehad.” Dat mogen we ook zeggen van alles dat in een of andere krocht van ons hart nog verborgen zit. Wat een opluchting zou het zijn om in die donkere plekken licht te laten schijnen, misschien zouden we een drukkende last kwijt raken. We zouden ons rijk en gezegend kunnen voelen als we zulke dingen aan het licht zouden brengen, er over zouden praten met iemand die we vertrouwen, ze meegeven als een kostbaar erfstuk aan hen die na ons komen.
Toen ik dit opschreef kwamen de woorden uit het evangelie van vandaag weer bij me op: “Zo spreken de Schriften over het lijden en sterven van de Messias en over zijn verrijzenis uit de doden op de derde dag.” Jezus had rondgekeken in zijn eigen hart en hij wilde met zijn vrienden delen wat er in hem leefde. Hij wilde niet dat het begraven werd. En zo werd hij een nieuwe mens voor hen. Zo nieuw dat ze hem niet terugkenden!
Het zijn zulke geheimen die ook in ons hart verborgen liggen. Het zou jammer zijn als ze voor altijd begraven zouden blijven. Ze uitspreken zou van ons ook nieuwe mensen maken.
Dat het zo moge worden.