Het doet goed als je van een bejaarde man mag horen: ‘Ik ben hier toch zo goed. Ik heb hier alles wat ik hebben moet.’ Zo zijn er ook jonge mensen en ‘middeleeuwers’ die gelukkig zijn. Ze zijn omgeven met warmte en met zorg. De meeste mensen op onze planeet zijn op dat punt erg misdeeld. Gaat het daarover in de Handelingen van de apostelen? Waarschijnlijk niet.
Als je een bijbelse tekst leest, moet je die bijbels lezen. Als je een tekst leest van het Nieuwe Testament, moet je die verbinden met Pasen. Dan lees je eventjes iets anders dan ‘stil en ongedwongen alles voor elkander doen’. Dat laatste is des mensen en dat is goed, maar de bijbelse boodschap zint op iets anders. Het gaat om de taaie droom van mensen die de ernst onderkennen van het Koninkrijk Gods, van de opstanding van vele geslagen mensen. Het gaat om een programma van solidariteit rondom een heilige utopie. Zoiets wordt niet gerealiseerd door mensen die als individuen naast elkaar bestaan. Dat vraagt project-verbonden mensen. Mensen van Verbond. Dat reikt verder dan een kindvriendelijke en gezinsvriendelijke cultuur.
Om dat te beseffen, houden we voor ogen dat de grote thema’s van het Rijk Gods niet neutraal zijn. Dat zijn ze allerminst. Ze roepen weerstand op, omdat ze uitdagen. Zo heeft Jezus het zelf ervaren. Zo hebben de eerste christenen het geweten. De lange bijbelse boodschap en het nieuwtestamentisch getuigenis worden niet zomaar braaf aanvaard. Het profetisch appèl is altijd tegendraads. Paradoxaal genoeg is dat zo, omdat de profetische beweging precies belooft wat mensen hartgrondig wensen: vrede, vrijheid, gerechtigheid. Begrijpe wie begrijpen kan!
Of moeten wij, tegen ons naïeve beter weten in, gaan geloven dat mensen wel liederen zingen over vrede, maar geen enkele prijs willen betalen voor die vrede’? Het mag wel vrede zijn, maar dan in plastic verpakking. Het mag ook vrijheid zijn, maar dan liefst vrijheid voor de mensen die de vrijheid zelf kunnen nemen. Zo mag het ook gerechtigheid zijn… als mijn rechten feilloos worden gewaarborgd. Uiteindelijk worden profeten verjaagd en vermoord ter wille van het inconsequente gedrag van mensen, die wel alle grote woorden ondertekenen, maar ze in de praktijk anders beleven. Voor diezelfde inconsequentie is ook Jezus door de dood gegaan.
Christenen weten dus wat hun te wachten staat. Hun getuigenis zal de eeuwen door dezelfde weerstand ontmoeten. Wie het anders zegt, heeft de geschiedenis niet of niet goed gelezen. Die leest ook de actualiteit niet goed. Vrede, vrijheid en gerechtigheid staan ook vandaag ter discussie. Niet alleen in de derde wereld, maar ook in ons kleine of grote bedrijf, in onze politieke wereld, in onze gezinnen. Niets is blijkbaar zo moeilijk als de liefde… alle liefdesliedjes ten spijt.
Zo lees ik vandaag de Handelingen der apostelen. Tegen de grove uitdagingen van onze tijd staan christenen als gelijkgezinden schouder aan schouder. Ze zijn liefst ‘één van hart en één van ziel’. Dat is evenwel nog niet alles. Ze moeten voor die heilige zaak ook hun vermogen delen. Dat is meestal een vraag teveel. Dat is een brug te ver.
Gemeenschap is misschien ook een droom te ver?