“RAAK MIJ AAN…”
“Zoals het licht ons verblijdt in de nacht,
zo is Jezus onze vreugde.
Hij is een licht voor onze ogen,
Hij is een feest voor ons hart.”
Zo klinkt het in de paaswake bij
de wijding van het licht…
Jezus is verrezen! Dat geloven wij. Maar dat geloof
is niet zo vanzelfsprekend. Het moet groeien en
zich steeds verdiepen. Het wordt vaak aangevochten,
niet alleen van buitenaf, maar ook van binnenuit,
vanuit het hart van de mens die zegt: dat kan toch
niet: verrijzen, opstaan uit de dood.
Die eeuwige twijfel die Thomas onder woorden brengt.
“Ik wil zijn handen zien, de wonden van de nagels,
ik wil ze met mijn vingers voelen, anders geloof ik niet.”
Tegen die aanvechting van het geloof in de verrijzenis
is er maar één middel om te genezen. “Raak mij aan,
zegt Jezus, betast mijn wonden “. Raak mij aan.
Dat zegt Hij tot Thomas- zijn naam betekent tweeling-,
hij is inderdaad ons evenbeeld in wie wij onszelf
goed herkennen. Raak mij aan, zegt Jezus. Het is niet
een aanraken om te blijven stilstaan bij de lichamelijke
aanwezigheid van de Heer. Hou me niet vast, zegt Jezus
tot Maria Magdalena…
Bij Thomas zegt Hij: raak me aan, ook al weet je geen
weg met het lijden en de dood, ook al begrijp je niet
dat Ik je nodig heb om het leed en het lijden in de
wereld te helpen genezen.
Willen wij ons door de Heer laten aanraken, ons aan Hem
toevertrouwen? Om ons aan Hem gewonnen te geven.
Om die verandering mee te maken die Thomas ervoer,
die overstap van twijfel naar diep geloof. De Heer verdrijft
de duisternis van, de dood. Jezus’ verrijzenis is voor allen
die geloven een bron van diepe hoop,van troost en uitzicht
op nieuw leven
- Paul Coucke * 2e Paaszondag-B- * federatie St.-Andries- St.-Michiels-Brugge * Joh.20,19-31