Beste medechristenen,
Op momenten dat ons geloof een knauw krijgt merken we dat wij ons schamen voor onze Kerk, voor ons geloof. We voelen ons kwetsbaar tegenover mensen, die ons aanspreken op zaken die verkeerd zijn. Soms gaan we ons verdedigen, soms kruipen we in onze schulp en hebben het gevoel dat Jezus ons maar aan laat tobben . Dat Hij ver weg is. We hebben het gevoel dat niets meer deugt en ons geloof geen echte vreugde meer kent. Iemand die alleen maar spreekt over schuld, mist het verrijzenisgeloof. En sleurt ook anderen mee in zijn neerslachtigheid. Iemand die een evenwicht aanbrengt tussen te kort schieten en resultaat boeken komt tot verrijzenisgeloof. Toch is het voor mensen soms moeilijk om altijd dat verrijzenisgeloof in het leven te zien. Wij zijn als die monnik, die vast sliep tot de morgen en droomde van een wereld die geen werkelijkheid was en die zich in die droomwereld op zijn gemak voelde. Totdat een medebroeder hem wakkeer maakte vroeg in de morgen met een klop op de deur wakker en zoals iedere dag zei: Christus is verrezen. De pas ontwaakte monnik reageerde slaperig: “Nu al”. Andere mensen moeten ons vaak wakker schudden en wijzen op dingen waar wij aan voorbij gaan. Zij stralen vreugde en leven uit. Dat vind ik ook het mooie van paus Franciscus. Hij zal in zijn leven best een aantal zorgwekkende dingen meemaken, maar hij laat zich daar niet door ontmoedigen. In het contact met de mensen gaat er altijd bemoediging en vreugde van uit. Hij laat zich niet inpakken door beschuldigen van misbruik, maar laat zijn liefde voor iedereen blijken. Ook kinderen neemt hij in zijn handen en de ouders maakt hij blij. Hij zet protocollen aan de kant en laat een bus bestellen om samen met curieprelaten op retraite te gaan. Hij bezoekt parochies in Rome en heeft met mensen contact. Het omgaan met wereldleiders is voor hem net zo gewoon als het om gaan met eenvoudige mensen. Hij straalt verrijzenisgeloof uit. Net als Jezus laat hij zich niet opsluiten door bepaalde groepen mensen, maar heeft een vrijheid van denken en handelen, waardoor hij ook ruimte geeft aan mensen om hem heen. Toen jongeren uit Vlaanderen hem vroegen: bent u altijd gelukkig, was zijn antwoord: ja, ik geniet van alles wat ik voor mensen kan betekenen. Iemand die zo’n houding heeft leeft en straalt vreugde uit.
Dat is wat wij ook met Pasen bespeuren. De verrezen Heer straalt nieuw leven uit. Hij is geworden tot licht in de duisternis. De vijanden dachten dat Jezus dood was. Hun werk was voltooid, toen Jezus in het graf gelegd was. Maar het wonderlijke is dat het toen pas begon. Het woord Gods laat zich niet in boeien slaan. Zij hadden zelfs bewakers bij het graf gezet om elk risico uit te sluiten. En dan gebeurt er iets wat niemand verklaren kan. Jezus keert terug tot het leven en verlaat het graf. De steen die Hem moest verhinderen om ooit naar het leven terug te keren is weg gewenteld. Daar begint, wat wij Pasen noemen: de Heer komt aan ons tegemoet, Hij spreekt ons aan en gaat met ons mee. Dat ervaren op de eerste plaats enkele vrouwen, die de bedoeling hadden om zijn graf te bezoeken. Ondernemend als zij waren zijn zij op pad gegaan op die vroege morgen. In het begin hebben zij nog niet door wat er gebeurd is. Maar naderhand weten zij wat Jezus woorden inhielden: de Mensenzoon zal eerst moeten lijden en sterven, maar na drie dagen zal Hij verrijzen". Zij komen tot het besef dat die woorden werkelijkheid geworden zijn. Zij voelen zich blij van binnen, maar weten er ook niet goed raad mee. Zij gaan meteen aan de leerlingen vertellen wat zij hebben mee gemaakt. En zo verspreidt het nieuws zich als een lopend vuurtje. Steeds meer mensen delen in de vreugde dat Jezus verrezen is. En voelen zich blij en vrij.
Ook wij lijken soms op die monnik die wakker gemaakt moet worden. Zeker als de onverschilligheid en neerslachtigheid ons aangrijpt. Sta op: De verrezen Heer is volop aan de gang. Als wij met een gelovige blik kijken naar dingen gebeuren, dan voelen wij dat Jezus volop bezig is met het leven op te bouwen. Ik voelde mij blij toen ik hoorde dat de Grenslandzangers weer in onze kerk komen zingen. Het deed me goed dat zo veel kinderen met ouders enthousiast het Palmpaasfeest vierden. En dat er ook weer samen kwamen om de processie nieuw leven in te blazen. Ik heb genoten van het prachtige Stabat Mater met het lijdensverhaal, waarin mensen hun geloof in Jezus uitten. En voelde mij blij toen een acoliet, die vier maanden in het ziekenhuis belandde, nu weer mee gaat doen. We moeten dit ook willen zien. Er zijn vele mooie dingen die gebeuren. En die aan ons als kerk een gezicht geven. Jezus is niet weg uit ons leven. Maar we moeten Hem wel willen zien. We moeten wegblijven uit het domein, waar het ene probleem nog niet weg is, en het andere zich alweer aandient. Dat maakt van mensen treurwilgen. We mogen ondanks de problemen ons vast klampen aan datgene wat mooi en goed is. Zo groeit steeds meer in ons leven het geloof in de verrijzenis. Dat verrijzenisgeloof droeg ook pater van der Lugt met zich mee, ondanks de moeilijke situatie waarin hij verkeerde. Op de avond voor zijn dood schreef hij. “We bereiden ons voor op HET FEEST … Het feest van de overgang van de dood naar het leven …Het leven ontspringt uit een donkere afgrond en zij die in het duister zijn zien een schitterend licht …Wij wensen deze verrijzenis voor Syrië … ilal amam, vooruit! Dat geeft aan wat Pasen betekent: ons richten op het licht, ook al worden wij omgeven door machten die ons leven verstikken. De Heer is verrezen. verheugt U alleluja. In die zin wens ik u allen een gezegend paasfeest toe.