Je zult maar zulke vrienden hebben..
Ze halen je van huis op en brengen je voor Jesus voeten.
En… ze laten niets aan het toeval over,
maken een gat in het dak
en laten de lamme zakken vlak voor Jesus voeten.
En die vrienden blijven maar kijken wat er gaat gebeuren.
Jezus ziet de lamme en zegt tegen hem:
“Je zonden zijn je vergeven.”
Iedereen is stil en de vrienden kijken teleurgesteld.
Die denken:“Daarvoor zijn wij toch niet gekomen. Wij hebben liever dat hij weer kan lopen.”
Een schriftgeleerde verbreekt de stilte en zegt:
U kunt helemaal geen zonden vergeven,
dat kan God alleen."
Nu laat de evangelist Marcus het verhaal een eigen wending nemen.
Jesus zegt: “zonden vergeven is op zich helemaal geen kunst.
Je hoeft alleen maar te zeggen: Sorrie, neem me niet kwalijk of ik vergeef je.”
“Maar een grotere kunst is het om de ander ook weer te laten opstaan”.
Daarom zeg ik je:“Je zonden zijn je vergeven en van nu af aan kun je weer lopen.”.
En de lamme staat op.
De dragers kunnen het bed weer meenemen
en opgetogen gaan zij naar huis.
Vol bewondering zijn ze voor Jesus.
En dat wil Marcus ons duidelijk maken.
Jesus is een bijzonder iemand.
Hij is de zoon van God.
Hij doet en spreekt namens God.
Maar het evangelie wil ons ook nog meer duidelijk maken.
Er is nog een tweede boodschap.
Vergeven en weer opstaan
vergeven en weer kunnen lopen
vergeven en weer opnieuw beginnen… die horen bij elkaar.
Niet vergeven en verlamd zijn
niet vergeven en alles bij het oude laten
niet vergeven en chagerijnig worden, verzuurd raken, .. horen ook bij elkaar.
Dat wil ik graag duidelijk maken met een korte anekdote.
Ik zoek het maar dicht bij huis.
Ik kom uit een groot gezin.
In een groot gezin is soms van alles te doen.
Zo hadden twee zusjes van mij ruzie gekregen.
Waarover, dat wist niemand.
En hoe het zover gekomen was, wist ook niemand.
Zo’n ruzie is niet prettig.
Vooral bij verjaardagen of feestjes. Je gaat elkaar ontlopen.
En als ze er toch waren, werd er minder gelachen en iedereen moest uitkijken
wat hij of zij vertelde.
Niet leuk en er kwam maar geen einde aan.
Er zijn jaren over heen gegaan.
Toen mijn moeder overleed, zaten wij met zijn allen bij elkaar in een grote kring.
Ineens staat een van mijn zusjes op en zegt helder en duidelijk:
“Ik wil dat het met jou weer goed komt. Zo kunnen wij moeder toch niet begraven.
Ik steek mijn hand uit.”
Het werd heel erg stil en met gebogen hoofden liepen ze naar elkaar toe
en omhelsden elkaar.
Heel wat traantjes zijn er weggepinkt door iedereen.
Alle verdriet moest even zijn loop hebben.
En met opgeheven hoofd
en- ja toch wel een beetje blij- hebben wij moeder begraven.
Wij kunnen het weer prima met elkaar vinden.
Alles loopt weer op rolletjes.
Nu keer ik even terug naar de verhalen van vanmorgen.
In de bijbel staat heel vaak dat wij elkaar moeten vergeven.
Het komt zovaak in de bijbel voor, dat het wel iets heel belangrijks moet zijn.
Een christen die niet vergeeft of wil vergeven is moeilijk denkbaar.
Maar denk nou niet dat vergeven zo gemakkelijk is.
Er zijn heel veel mensen die er de grootste moeite mee hebben.
Wat te denken van die ouders, die een kind hebben verloren door een of andere sex- maniak.
Zo’n man vergeven, dat gaat toch onze krachten te boven.
Toch wordt er van ons verwacht dat wij vergeven.
De vorige paus ging op bezoek in de gevangenis bij die Turkse jongen.
Die had hem beschoten.
Hij omarmde hem en liet duidelijk merken dat hij hem vergaf.
En dat was geen publiciteits- stunt.
Wat een geweldig gebaar.
Wanneer wij moeten vergeven dan lijkt het wel of wij lood in onze schoenen hebben.
Wij komen maar niet in de benen.
Soms denk ik wel eens dat die schriftgeleerden uit het begin van het evangelie wel gelijk hadden:
God alleen kan vergeven.
Al die mensen die “sorrie"zeggen en weer overgaan tot de orde van de dag
alsof er niets gebeurd is, dat is heel gemakkelijk.
Vergeven is een werkwoord, dat kost moeite
dat heeft te maken met een veranderring van mentaliteit.
Het lucht op, wanneer je elkaar vergeeft.
Wanneer je maar blijft turen naar wat gebeurd is,
dan wordt je droefgeestig, daar wordt je depri van, je verzuurt.
En dat is jammer van het leven.
Daarom is het advies van de bijbel ook heel goed om elkaar te vergeven
en de zon niet te laten ondergaan over wat er gebeurd is.
Niet vergeven , verlamt, zet alles stil.
Als je vergeeft is dat een goddelijke daad.
Dan sta je open voor wat komen gaat.
Maar er is nog iets meer. Het is niet alleen persoonlijk bedoeld.
Jesus daagt onze fantasie en onze creativiteit ook uit om te zoeken naar nieuwe wegen om te vergeven.
Naar wegen hoe verschillende groeperingen in de maatschappij
en hoe volkeren die elkaar haten, samen een andere weg kunnen vinden.
Wanneer volkeren elkaar blijven vergelden wat hun is aangedaan, ontstaat er een heilloos en eindeloos conflict.
Kijk maar naar de wereldpolitiek.
Wanneer haat niet wordt weggenomen door vergeving en verzoening dan zal er nooit vrede komen.
De oproep van Jesus om elkaar te vergeven, zoals in het onze vader,
is een andere manier van denken, een manier van denken dat nieuwe perspectieven opent.
Persoonlijk ben ik heel erg blij dat vergeving en verzoening zo hoog staan aangeschreven in het christendom.
En nu de praktijk nog!
Alleen als wij in het klein en in het groot dat in praktijk kunnen brengen
ontstaat er iets nieuws, laten wij iedere vorm van verlamming achter ons en kunnen wij tegen elkaar zeggen:
“Dit loopt een stuk makkelijker”