De lezingen van deze zondag staan haaks op wat we iedere dag horen via de media of lezen in de kranten.
Aan de ene kant berichten over dreigende oorlog, geweld, vernietiging, ellende en dood voor vele onschuldige mensen aan de andere kant woorden van nieuw begin, nieuwe mogelijkheden, een uitweg uit ellende, vriendschap en solidariteit.
Wat weegt het zwaarst voor ons? Raken de verhalen uit de Schrift ons of wint de dreigende taal het en durven we nog nauwelijks dromen van een nieuw begin, van verlamming die doorbroken wordt en nieuwe hoop?
Laten we terug gaan naar het verhaal van Marcus daar in Kafarnaüm Het is druk in de stad, de mensen zijn op zoek naar Jezus. Het gonst van de verhalen over zijn optreden, over zijn bemoedigende woorden en hoe hij mensen heeft genezen. Nu is Hij terug in de stad en ieder wil Hem zelf zien en zelf horen. De mensen zijn samengedrongen in en om het huis waar Hij is, en geloof maar dat ze elkaar verdringen om een zo goed mogelijk plekje te hebben. Het is er zo vol dat er geen kip maar bij kan. En dan zijn daar ineens die vier dragers met hun verlamde vriend. Zij proberen bij Jezus te komen, maar het is hun snel duidelijk dat er niemand ruimte voor hen zal maken, misschien kan het ook niet omdat het huis zo overvol is. De vier vrienden zijn niet voor een gat te vangen en geven niet op. Ze klimmen op het dak, maken de dakbedekking los, en laten hun vriend langzaam zakken tot voor de voeten van Jezus. En dan ligt hij daar voor Jezus. Door het vertrouwen en de hulp van zijn vrienden is hij daar beland, waar hij alleen nooit had kunnen komen. Misschien heeft hij zich wel ongemakkelijk gevoeld. Keken de mensen, om hem heen, hem met argusogen aan, de indringer, de voorkruiper. Misschien vroeg hij zich angstig af of Jezus wel iets voor hem zou willen doen.
Jezus ziet het geloof, het vertrouwen en de trouw van de vier vrienden, de volharding ook waarmee zij ondanks de ondoordringbare menigte hun
vriend geholpen hebben. Tot de lamme zegt Hij: mijn zoon, uw zonden zijn u vergeven?
Is het niet een vreemde reactie? Gemakkelijk gezegd misschien, zo op het eerste oog?
Ik denk mij de situatie in van de lamme man, op die draagmat voor Jezus. Wat was er te vergeven?
De lamme zal zeker honderden keren gehoord hebben dat zijn verlamdheid een straf van God is. En als hijzelf al niets kwaads heeft gedaan, dan wel zijn ouders of voorouders; ergens moeten er toch redenen zijn voor zijn ziekte!
Hij is zich schuldig gaan voelen op de duur. Misschien ook wel om dat hij anderen tot last is geworden, altijd aangewezen op de hulp van familie en vrienden. Van die gevoelens van schuld maakt Jezus hem vrij. Hij kan en mag weer vrijuit gaan en dan is het nog maar een kleine stap om te doen wat Jezus zegt: opstaan en lopen!
Vrijuit gaan, opstaan en lopen! De verlamming doorbroken! Het kon daar in Kafarnaüm gebeuren door geloof en solidariteit. Daar, waar er geen doorkomen aan leek, maakten vrienden een opening; en een mens, die verlamd neerlag, hoorde een woord van bevrijding waardoor hij opnieuw op de been werd gezet.
Het lijkt op wat God, lang geleden, door de mond van de profeet Jesaja tegen het volk van Israël zei, en, over hun hoofden heen, tot ons zegt: zie Ik ga iets nieuws beginnen. Daar, waar alle toekomst weg leek, komt nieuw begin, waar alle hoop voorbij leek, komt een uitweg. Ik spreek jullie vrij van alle wat je neerdrukt en verlamt en geef je nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. En als je goed om je heen kijkt dan kun je er al iets van zien, het is namelijk al begonnen.
Kan het ook voor ons? Zien dat het kan, zien dat het al is begonnen. Kan het voor ons in het dak van onze wereld een opening maken, een glimp opvangen van Hem die voor mensen openstond, en van Hem dat bevrijdende woord horen en verstaan dat alle verlamming van ons is weggenomen, dat we vrijuit kunnen gaan als mensen die bekommerd zijn om elkaar.
Kan het voor ons? In een verlamde wereld van dreigende oorlog en geweld openingen zoeken die zicht geven op elkaar, die verzoening laten zien?
Is het mogelijk om in een samenleving die verlamd raakt door harde maatregelen, waar steeds meer onzekerheid is voor mensen zonder thuis en zonder toekomst, kan het in onze samenleving: openingen maken van solidariteit, openingen die mensen met elkaar verbindt waardoor wij elkaar verder dragen naar nieuwe mogelijkheden.
Zou het kunnen? Ons geloof en onze solidariteit groot genoeg om verlamming te doorbreken, elkaar vrij te maken, nieuwe kansen te geven? Dat niet alleen in onze grote wereld maar ook dichtbij, in eigen huis, eigen parochiegemeenschap, op ons werk op school? Kunnen we er al iets van zien? Ondanks alle dreiging van geweld, ondanks alle verharding?
Kinderen:
Ik heb voor jullie een verhaal, misschien lijkt het of het niet zo goed past, bij wat ik zojuist gezegd heb, maar ik zal straks zeggen waarom ik denk dat het een belangrijk verhaal is.
Er was eens een man, die heel veel moest nadenken, over God, over de mensen. Hij geloofde dat God voor de mensen zorgt, maar hij wou het zo graag zien, hij dacht als ik maar één keer kon zien dat God echt met ons meegaat en voor ons zorgt.
Op een nacht hoorde hij een stem, het was de stem van God. Kom mee naar het strand, zei de stem hem. Hij ging en liep zo aan de rand van de zee. Toen hij goed keek zag hij twee paar voetstappen in het natte zand, naast elkaar, soms was er maar een paar, maar de meeste tijd twee naast elkaar. Ineens wist hij die voetstappen zijn van mij, en de andere voetstappen zijn van God. Toen hoorde hij de stem weer, en de stem zei: zie je de lange weg die de voeten zijn gegaan, dat is jouw leven. Kijk maar! Het zijn de goede dagen en alle moeilijke dagen die je hebt gehad. De man keek, en keek naar de plekken op het strand waar maar één paar voetstappen was. En hij vroeg waarom was ik op de moeilijke dagen alleen, waar was u God? En weet je wat God toen antwoordde: dat ene paar voetstappen dat je ziet, is niet van jou, dat is van Mij. Want toen heb ik je gedragen……
Weet je waarom ik het verhaal vind passen bij vandaag?
Ik heb eerder gezegd dat God ons vraagt om elkaar te helpen en te dragen, elkaar zo steunen dat mensen weer nieuwe moed hebben, nieuwe hoop zien.
Dat valt niet altijd mee. Daarom is het goed om te weten, dat als het ons heel zwaar valt en het heel moeilijk voor ons wordt, er Iemand is, met een hoofdletter, Iemand die ons door de moeilijke tijd heen draagt!