De sfeer in het verhaal van Job en in de brief van Paulus verschilt nogal van die in het evangelie van Marcus. Job zoekt mismoedig een antwoord op de vraag waarom een rechtvaardige moet lijden. Het is een prachtig geschreven verhaal van minstens 2500 jaar oud. Henk van Ulsen heeft het ook in het theater verteld. Maar Job vindt geen echt antwoord. Paulus probeert de mensen in de Korinte op het goede spoor te houden, hij moet daarvoor diep gaan. “Alles ben ik voor allen om er tot elke prijs enkelen te redden”, zegt hij tegen de mensen in die hellenistische smeltkroes, ver van Jerusalem.
In het eerste hoofdstuk van Marcus vind je geen getob en gezwoeg.
De Geest komt over Jezus bij de Jordaan, Jezus trekt zich terug in de woestijn , wordt beproefd door Satan en nadat Johannes de Doper gevangen genomen is , trekt Jezus het afgelegen Galilea in om daar Gods goede nieuws te verkondigen. Wat dat goede nieuws is, staat niet in dat eerste hoofdstuk; dat wordt pas later duidelijk. Bij Matteü
s volgt na de beproeving in de woestijn de bergrede, het hart van Jezus boodschap.
Het optreden van Jezus moet heel fascinerend zijn geweest, haast een feest. Voor ons valt het niet mee om een wonder als lopen over water een plaats te geven in ons denken en al helemaal niet het idee dat Jezus wonderen zou hebben gedaan om indruk te maken, om zichzelf te bewijzen. Maar dat mensen genazen wanneer ze Jezus ontmoetten, dat kunnen we ons wel voorstellen. Er zijn zoveel ziekten, waarbij ziel en lichaam met elkaar vervlochten zijn. Een genezing van de ziel leidt dan tot de genezing van het lichaam. Op Jezus was de Geest neergedaald en het licht van God werd zichtbaar in Jezus. Dat licht verlichtte de mensen die hij ontmoette, dat genas hun ziel.
Ook bij onreine geesten kunnen we ons wat voorstellen. Hoeveel mensen zitten niet gevangen in onzalige patronen? Er is zoveel geschreeuw, op TV, in de bladen,onder ons, in ons. Er is zoveel gepraat, zoveel vruchteloos getob en gepieker over vroeger en later. Dat zijn onze onreine geesten en ook die verbleken in het licht van God.
Dat licht van God is niet ver weg . Ook wij zijn kinderen van God , ook wij zijn geroepen te worden als Jezus en ook in en onder ons wordt soms het licht van God zichtbaar. Wanneer de geest van God over iemand neerdaalt, verbleken de onreine geesten in en om hem of haar heen. Dan verdwijnt de beklemming, dan worden mensen bevrijd, misschien maar voor even, maar dat is lang genoeg om de hoop levend te houden, om met Job het getob te doorstaan en om met Paulus te blijven zwoegen.
Jezus trekt zich terug op een eenzame plaats, waar hij bleef bidden. Ook al stonden mensen op hem te wachten. Bidden, wat kun je daarvan zeggen? We zijn hier om samen te bidden, maar wat gebeurt er met ons wanneer we dat doen? Laat ik het verhaal van een jonge dominee vertellen, die ik een beetje ken. Hij stond voor Pasen en wist niet hoe hij nog als voorganger oprecht kon bidden. Hij was verdwaald in zijn twijfels over God en wilde niet doen alsof dat niet zo was. Hij vroeg een vrijzinnige collega om raad en die zei hem gewoon alle gebeden te bidden en rituelen te doen zonder er over na te denken. Dus nou net te doen wat hij niet wilde doen, hij wilde immers alles begrijpen wat hij uitsprak. Hij deed toch wat zijn collega gezegd had en het wonder geschiedde: al het getob en gepieker viel van hem af en er kwam weer een warmte in hem, alle woorden en gebaren kregen weer een nieuwe betekenis voor hem. Zijn verstandelijk beeld van God had hem in de weg gezeten en toen hij dat beeld in zijn wanhoop had losgelaten, begon het weer te stromen in hem.
Velen van ons hebben net als Job last van ons beeld van God, dat we niet kunnen rijmen met alles wat we verder weten en horen. Het is dan goed om stug naar de kerk te blijven gaan, om samen te bidden en te zingen. Ik hoop dat de hemel hier af en toe voor U open gaat en dat U weer weet dat we ten diepste vrije en blije mensen zijn, kinderen van God, die mogen gaan voor het rijk van God. Wat U hier op zo’n moment voelt en beseft, kunt U ook ergens anders voelen, op een stil moment. Maar Jezus ging ook naar de synagoge en laten we net als hij ook hier samen blijven lezen, zingen en bidden.
Niet dat al het gezwoeg en getob dan voorbij is. Met Job zullen we ons blijven afvragen waarom onschuldigen soms getroffen worden door leed en onrecht. Met Paulus zullen we ons soms te heftig blijven inzetten voor een goede zaak. Laten we steeds de weg van Jezus voor ogen houden: hij ging rond, genas mensen van hun kwalen en hij vertelde hen over het rijk van God. Jezus bad in synagoges en op eenzame plaatsen. Toen hem uiteindelijk leed en onrecht werd aangedaan , ging hij daar niet in ten onder.
Hij ging er doorheen en is ons op een wonderlijke manier nabij gebleven.