5e zondag door het jaar (2006)

Geweldig, een man die met een woord, een gebaar, zieken geneest, daar komt iedereen op af. Dat gebeurde toen, dat gebeurt nog steeds, ook in onze tijd met zijn hoog ontwikkelde medische wetenschap.
Artsen kunnen heel veel mensen genezen of in leven houden, maar er zijn ook situaties dat ze niets kunnen of niets meer kunnen doen. Dan zie je ook dat mensen naar alternatieve genezers gaan, naar figuren als Jomanda en andere al of niet begaafde mensen. En daarbij gaat het vaak over heel grote groepen mensen.
In de tijd dat Jezus leefde , zo’n tweeduizend jaar geleden stond de medische wetenschap nog op een heel laag pitje, geen wonder dat ze van alle kanten naar hem toe kwamen toen bekend werd dat hij mensen van hun kwalen kon genezen.
Toch moeten we bij Jezus verder kijken dan die genezingen. Mensen beter maken, dat was zijn levensopdracht. Dat deed hij letterlijk door zieken te genezen, door blinden te laten zien, doven te laten horen, lammen te laten lopen.
Toch was dit niet zijn voornaamste taak. Dat was: mensen beter maken in geestelijke zin, zorgen dat ze betere mensen werden, dat ze een beter leven gingen leiden, een leven van goed doen aan anderen, door de armen te helpen, de bedroefden te troosten, door liefde te geven. Daarom klinken nogal eens de woorden: ga uw zonden zijn vergeven, dat heeft wezenlijk met een geestelijke genezing te maken.
De Jezus die mensen van hun kwalen genas, trok veel mensen, we hoorden het in het evangelie van vandaag: heel de stad stroomde voor de deur samen. Die andere Jezus, die profeet, die de weg wees naar een betere wereld, die zijn gehoor opriep goed te gaan leven, beter te gaan leven, die trok minder de aandacht van de mensen. Zo vreemd is dat niet. Een wonderbaarlijke genezing trekt vanzelf veel aandacht, Vertellen hoe je moet leven, hoe je met elkaar moet omgaan, dat is niet zo spectaculair en roept minder belangstelling op.
Dat is niet alleen het geval als het gaat om beter leven, het is op alle gebied zo: mensen zijn belust op sensatie, op het opzienbarende. Dingen die gewoon zijn, alledaags, daar lopen we langs heen. Maar het zijn meestal toch de gewone kleine dingen die het doen.
Als hier de Maastrichter Staar zou staan met Bernard Haitink als dirigent, dan zou de kerk stampvol zitten. Daar zou iedereen op af komen. Maar nu staat ons dames- en herenkoor hier met Koos als dirigent, nu kun je echt niet spreken van een massale belangstelling. En toch zijn ze voor onze gemeenschap en voor onze vieringen van groot belang en onmisbaar. Maar er is niets sensationeels aan.
Toen vorig jaar Zuid-Oost Azië getroffen werd door de tsunami, of toen dit jaar die aardbeving verschrikkelijk verwoestingen aanrichtten in Pakistan en India, toen stond de berichtgeving er bol van en kwamen er grote acties op gang om de noden daar te lenigen. Dat is natuurlijk heel goed, gelukkig dat het gebeurt. Maar dat in Afrika bijna even veel mensen omkomen door honger en geweld, dat krijgt veel minder aandacht omdat het niet zo spectaculair is.
En, om dichter bij huis te blijven, als er in ons land blijkbaar honderden mensen zijn die het in deze winterperiode zonder gas en elektriciteit moeten stellen omdat ze hun rekeningen niet betaald hebben, niet hebben kunnen betalen, dan vinden we dat wel erg, maar ik heb niets gemerkt van een actie om hun noden te lenigen. Die noden zijn blijkbaar niet spectaculair genoeg. Maar als samenleving, van hoog tot laag, zouden we moeten zorgen dat dit in een welvarend land als het onze niet zou voorkomen.
Het wezen van Jezus’ boodschap was: mensen beter maken, betere mensen die oog en hart hebben voor de mensen om hen heen, die arme mensen een beter leven geven door ze te ondersteunen, die zieke mensen een beter leven geven door hun zorg en aandacht, die eenzame mensen een beter leven geven door hun hartelijke belangstelling, die verdrietige mensen weer zin in het leven geven door te troosten. Maar hier zit niets sensationeels aan, niets opzienbarends. Daarom roept het ook geen massale reacties op, en daarom haalt het de kranten niet als het gebeurt en waar het gebeurt.
Maar laten we niet vergeten: het gebeurt wel, overal om ons heen. Gelukkig zijn er heel veel goede mensen, mensen die goed doen, soms best heel bijzonder, meestal stilletjes, zonder op te vallen. Maar ze zijn er wel, veel meer dan we zien.
Denken we aan de vele medewerkers van Memisa in Afrika en elders zieken beter proberen te maken, of hun lot proberen te verzachten. Maar denken we ook aan al die vrijwilligers die van alles doen om onze eigen samenleving leefbaarder en beter te maken.
Wij noemen ons christenen, volgelingen van Jezus Christus, en de vraag die hij ons stelt en blijft stellen is: maak jij ook mensen beter?