Een dezer dagen mocht ik aanschouwen hoe een haan zich in de morgen manifesteert. Parmantig, met indrukwekkende poten, zat hij boven op het hekje dat toegang gaf tot de kippenren. Terwijl hij met zijn fiere kop zijn forse snavel statig eerst naar rechts en dan naar links draaide, was er een triomfantelijke kuukelekuuuuuuu te horen. Zo toonde hij zich heer en meester van een begrensd stukje schepping en bewaakte zijn territorium met verve. Toen zijn verzorger met een bakje heus kippenvoer aan kwam, gehuld in een lange jas, een pijp in de mond en een bamboestok onder de arm, werd het betreden van kippenruimte toegestaan. Maar het verlaten van deze ruimte, zo bleek naderhand, was niet helemaal zonder risico. Hanen hebben er nogal eens plezier in iemand van achteren in de kuiten te pikken. De bamboestok was niet zonder reden meegenomen en moest in noodgevallen uitkomst bieden. Bij mij kwam toen de vraag op: wie is nu de baas. De haan die al kraaiend heel de ruimte tot zijn domein rekent, inclusief de levende have, of degene die het hok en de ren schoonhoudt, op tijd drinkwater ververst en regelmatig het pluimvee van voedsel voorziet. Schijnbaar is dat niet altijd even duidelijk.
Wat wij in de dierenwereld aantreffen, is ook herkenbaar in de mensenwereld. Er zijn mensen die een hele grote verantwoordelijkheid dragen, maar zich een en al dienstbaar opstellen. In de verenigingen zie je dat bestuursleden er alles voor doen om het de leden naar hun zin te maken. Maar dit soort mensen is schaars. Datzelfde zien wij ook in de parochies. Waar in het verleden lid zijn van het kerkbestuur een erefunctie was, daar zie je dat ze nu zelf veel zaken moeten aanpakken. Ook in de politiek vraagt het heel wat van mensen om te voldoen aan datgene wat de kiezer vraagt. Wanneer er twee verschillende verwachtingspatronen zijn is het vaak een grote kunst om daar tussendoor te manoeuvreren. Zelfs in kleinere bedrijven zie je dat de directeur zijn handen er aan vol heeft om het zijn werknemers zo veel mogelijk naar hun zin te maken. Zo zien wij dat in het gewone leven degenen voor wie gezorgd wordt zich vaak gedragen als een haan, terwijl degenen die de verantwoordelijkheid dragen op moeten passen dat zij niet door kwaadwillige hanen gebeten worden.
In het leven van Jezus zien wij hoe zijn goede daden niet door iedereen werden gewaardeerd. Hij werd dor degenen die in Hem geloofden Zoon van God genoemd, Messias, de nieuwe koning. Dit zou de schijn kunnen wekken dat Jezus op handen gedragen werd en zelf niet veel hoefde te doen. Hij leefde er voor om zich niet te laten bedienen, maar zelf dienstbaar in het leven te staan. Daarin was Hij groots, nobel, welhaast koninklijk. Hij had oog voor de zwakken en de kleinen; Hij gaf het goede voorbeeld door Zijn leerlingen de voeten te wassen. Maar toen Hij bevraagd werd op zijn status was Hij zich ook bewust van zijn uitverkiezing. Toen Pilatus Hem vroeg of Hij werkelijk koning was, zei Hij daar volmondig ‘ja’ op. Alleen was hij een koning zonder land en aardse macht. Zijn koninkrijk lag niet op aarde, maar bij God. Een grote weerloosheid tegenover mensen in deze wereld.
Wanneer wij komende zondag het feest van Christus, koning van het Heelal, vieren, dan is Jezus niet degene die als die haan victorie kraait en zich vanzelfsprekend laat bedienen. Dit triomfalistische klinkt wel door in het lied: Aan U koning der eeuwen. Maar Hij is degene die trouw is aan zijn vrienden, zichzelf als Brood ten leven geeft en daarin ook vreugde vindt. Hij verheugt zich er over als het voedsel dat Hij aanbiedt ook aanvaard wordt. Maar hij beseft ook dat er anderen zijn die ander voedsel aanreiken dat misschien wel aantrekkelijk is, maar niet altijd heilzaam. Zoals de kippenman beseft dat je dieren niet kunt dwingen jouw eten te nemen, zo is dat ook bij het voedsel van het geloof. De mens kiest zelf van waaruit men leeft. Toch is de boodschap bij het feest van “Christus, koning van het Heelal” dat uiteindelijk Gods liefde overwint. Het geloof in God gaat niet verloren. De vrede zal iedere tijd opnieuw alle ongerechtigheid uitbannen dankzij Christus, koning van het Heelal