Drieëndertigste zondag door het jaar (2003)

Toen Marcus dit evangelieverhaal van vandaag opschreef, was het een heel spannende tijd. We zijn dan rond het jaar 75 na Christus. De tempel was in het jaar 70 verwoest, met de grond gelijk gemaakt. Dat was een heel schokkende ervaring voor de joden, de tempel was immers het middelpunt van hun godsdienstbeleving. Maar ook voor de christenen was deze gebeurtenis schokkend, zeker ook omdat veel christenen van joodse afkomst waren. Bovendien maakte zij toch al heel moeilijke tijden door. Op talloze plaatsen werden zij vervolgd, velen werden gemarteld om hun geloof, velen vonden de dood. Veel christenen vroegen zich angstig af: overleven we dit?
Maar die tijd was nog om een heel andere reden spannend. Dat klinkt ook door in de evangelietekst van vandaag. In die tijd geloofde men immers dat Jezus spoedig terug zou komen, dan zou het rijk van God in alle volheid doorbreken, dan kwam er een eind aan alle narigheid en werd alles goed. Wanneer dat moment zou komen, wist niemand maar het zou niet lang meer duren, meende men. Daarom werd er vaak gezegd: hou nog even vol, we zijn er bijna. Zo was het in die dagen best spannend als je een christen was.
We zijn nu bijna 20 eeuwen verder in de tijd. Het is een totaal andere tijd, toch is het ook nu best spannend. Niet in de zin dat we bang moeten zijn voor vervolgingen. Gelukkig hoeft hier tenminste niemand bang te zijn dat hij narigheid ontmoet omdat hij gelovig is. Toch is voor veel gelovige mensen deze tijd best spannend en leeft bij velen de vraag: overleven we dit? niet als individu maar als geloofsgemeenschap.
Het gaat niet goed met de Kerk van Jezus, tenminste niet hier in Nederland en in heel West-Europa. Het aantal kerk-betrokken mensen loopt gestadig terug. In veel grotere steden zijn al veel kerken afgebroken of hebben ze een andere bestemming gekregen. Je hebt ook binnen de Kerk best veel spanningen tussen ruwweg gezegd behoudende en vooruitstrevende christenen, tussen mensen die alles bij het oude willen houden en mensen die nieuwe wegen willen gaan. Ook dit doet de geloofsgemeenschap geen goed. Men vraagt zich wel eens bezorgd af waar het allemaal naartoe moet.
Het is best spannend en ik zou best willen weten hoe de Kerk van Jezus er over 50 jaar uit zal zien. En eigenlijk gaat het ook nu om de vraag: komt Jezus spoedig terug? Dezelfde vraag als bijna 20 eeuwen geleden maar wel met een heel andere inhoud. Toen dacht men aan het einde van de wereld en dan zou Jezus op de wolken verschijnen om alles te voltooien. In die zin verwacht niemand van ons de terugkomst van Jezus.
Jehova-getuigen denken wel vaak dat de wereld binnenkort vergaat, maar bij de allermeesten leeft die gedachte beslist niet. In de begintijd van het christendom is dat geloof ook al vrij snel door de werkelijkheid achterhaald. Toch gaat het ook nu om de vraag: komt Jezus weer terug, niet als triomfator, niet als overwinnaar boven de wolken, maar wel in het leven van mensen, in de manier waarop zij omgaan met elkaar, in de zorg en hulp die zij elkaar geven, in de manier waarop zij over hem praten en samen proberen zijn boodschap te begrijpen. Komt Jezus weer terug als een bindende factor in onze gemeenschap, als bron van inspiratie voor alle gelovigen.
Misschien denkt u: is hij dan weggegaan? Hij is toch altijd bij ons gebleven in de kerk, in de sacramenten, in onze gebeden, in onze liederen. Dat klopt, voor ons tenminste, voor ons die nog regelmatig in de kerk komen. Maar hoeveel ouders leren hun kinderen nog verhalen over Jezus? Wat weten ze zelf nog van zijn boodschap? Hoeveel mensen verdiepen zich in de bijbelverhalen? Hoeveel mensen praten wel eens over hun gelovig zijn?
Het is best spannend. Zakt het geloof in Jezus helemaal weg in onze samenleving, of komt hij toch terug, raken mensen toch weer in Hem geïnteresseerd. Maar laten we wel bedenken: welke kant het opgaat, hangt voor een groot deel van ons af, hoe wij ons gelovig zijn beleven en zichtbaar maken, hoe ons leven anderen zal inspireren. Tegelijk mogen we ook de hoop hebben dat Jezus zijn Kerk ook in de toekomst blijft ondersteunen. Als die Kerk alleen maar mensenwerk was geweest, dan was ze allang over de kop gegaan.