‘’LICHTPUNTJES’
Er zijn zo van die dagen dat alles verkeerd schijnt te lopen, dat leven enkel zwart en donker lijkt. Geen licht aan het eind van de tunnel, enkel loodzwarte duisternis… Een confrontatie met ziekte of dood, met verdriet of eenzaamheid, met conflicten,, vervreemding of scheiding, met armoede of uitbuiting, met onderdrukking of oorlog… Zoveel dat mis kan gaan in je leven! Dan slaat de twijfel toe en duiken allerlei vragen op.
Waar is God nu? Waar is die goedheid waar we de mond zo vol van hebben? En wanneer wordt ook ons leven er eentje met iets anders dan alleen maar miserie? In tijden van nood lijkt hoop verder weg dan ooit. Net als geloven…
En toch… Dan is daar dat luisterend oor, die zwijgende nabijheid, dat bemoedigend woord, die warme knuffel, dat liefdevolle gebaar van troost… Kleine lichtpuntjes en even een gevoel van gedragen zijn, we kunnen zoveel betekenen: een ander perspectief, een aarzelend geloof in de toekomst…
En dan weet je: Gods boodschap van liefde, van zorg voor elkaar krijgt hier handen en voeten, Zijn woord wordt heel concreet, in kleine dingen, in grote mensen.
Wij moeten het alleen maar zien, horen en voelen…
*33e zdj-B- bij Mc.24-32 door Anne Leblicq –past.eenh. Emmaüs- St.-Andries-St.-Michiels-Brugge