nieuw begin
Soms stort de wereld in.
Je zit prima in je vel, helemaal fit.
Alleen af en toe een steekje in een zij.
Even naar de dokter, die toch maar doorstuurt naar het ziekenhuis en dan krijg na een paar dagen te horen dat je misschien nog wel een tijdje te leven hebt, maar het wordt wel aftellen of je zult met een aanstormende handicap moeten leven.
Dan stort je wereld in.
Je hebt een prima baan en bent onmisbaar op je plek.
Het bedrijf fuseert met een ander waar niemand je kent.
Je bent overcompleet en daar zit je.
Bijna niemand wordt voor enige rampspoed gespaard want vroeg of laat verlies je een dierbare en hoe moet het dan verder.
Er kan zo veel misgaan.
Zelfs na het zakken voor een examen kan volledige vertwijfeling toeslaan.
De wereld vergaat in het klein, maar het kan ook in het groot zijn: een tsunami, een storm, een aardbeving, grote droogte of veel te veel regen.
Er gebeurt wat je niet hebt kunnen voorzien.
Bij de pakken neer gaan zitten biedt geen oplossing.
Wat overblijft is: Opnieuw beginnen, desnoods van de grond af aan en er het beste van maken.
Het komt meer dan eens voor dat er zich dan perspectieven ontvouwen, die men nooit voor mogelijk had gehouden.
Zelfs als er zich geen ramp voor doet is het soms beter helemaal opnieuw te beginnen.
We aarzelen om toch nog een en ander uit het verleden te behouden.
Het is de keuze waarvoor men staat: Het huis afbreken en opnieuw beginnen of strippen en opnieuw optuigen.
Zo’n ramp kan ook een parochie overkomen.
Alles gaat prima en dan opeens een storm vanuit onverwachte hoek en ze gaat helemaal tegen de vlakte: zelfstandigheid opgeheven, op termijn de kerk gesloten voor bepaalde of voor alle vieringen, parochianen doorgestuurd naar 6 kilometer verder, alle bezittingen onteigend en in een fusie ondergebracht.
Dat lijkt op een ramp en daar zit je dan.
Bij de pakken neer gaan zitten biedt geen oplossing.
En dan opeens openen zich perspectieven.
De ballast van een te groot gebouw, de afstandelijkheid die door een heleboel entourage in stand wordt gehouden, voorschriften, geboden en verboden, bijkomende kosten voor dit en voor dat.
Het valt weg en geeft je vleugels en de boodschap van Jezus Christus komt weer boven drijven als het enige wat eigenlijk van belang is.
Op de puinhoop kan opnieuw gebouwd worden.
Laten we er even kort over zijn: Dit geeft te denken en dit geeft te doen.
Het evangelie van vandaag gaat hierover: het licht van zon en maan en sterren valt zelfs weg, maar het is slechts de voorbode van de macht en heerlijkheid van de Mensenzoon, Jezus Christus.
Let er op: Als de wereld dreigt in te storten en dat doet ze ook, dan moeten we weten dat er een nieuwe dag doorbreekt waarop de uitverkorenen worden verzameld.
Het verloop van Jezus’ leven is er een voorbeeld van.
Met de kruisdood leek alles voorbij, geen spoor van leven meer.
Maar het bleek anders.
Zo anders dat Hij meer tot leven is gekomen dan tevoren.
Het is goed te bedenken dat deze verwachting aan elk mensenleven wordt gekoppeld.
Inderdaad kan de ramp in ons leven zo groot zijn dat we het leven erbij inschieten.
Ook hierna wordt ons een nieuw begin aangezegd.
Hoe, waar en wanneer, dat blijft een groot geheim tot het zo ver is.
Ons geloof, is een geloof van goede verwachtingen na een ramp in ons persoonlijk leven, een algemene ramp, een parochieramp, een levensramp.
Het is goed om te bidden om meer geloof, meer vertrouwen en meer moed met het oog op het maken van een nieuw begin. Amen