33. zondag door het jaar 2012 Dan 12, 1-3
Mk 13, 24-32
Mijn woorden zullen niet vergaan!
Beste vrienden!
**Een “einde van de wereld gevoel” – een begrip dat ons doet huiveren – omdat het zoveel verschillende beelden in ons oproept. Als we het gebruiken om een plots ineenstorten van de beurswaarden te commentariëren dan moeten we het anders zien dan als iemand het gebruikt om zijn angst te omschrijven voor het ineenstorten van al datgene wat hem lief en belangrijk is. Als iemand de prestaties van een voetbalploeg met dat begrip omschrijft, dan moeten we dat ook anders bekijken dan wanneer iemand naar het wereldnieuws kijkt en zich vol schrik afvraagt: Zouden die zelfmoordaanslagen van de Palestijnen in Israël, van de Sunieten in Irak, de terroristen van Al Qaida en de daaropvolgende vergeldingsacties dan nooit een einde nemen?
In sommige families kunnen we zelfs reeds van een “einde van de wereld stemming” spreken wanneer de erfgenamen het niet eens kunnen worden over de verdeling van de erfenis of wanneer er ruzie ontstaat over de manier waarop men dit jaar het Kerstfeest zal vieren. Het zijn allemaal verschillende facetten van het zelfde begrip die we steeds weer overal tegenkomen.
En dan spreken we nog niet over de grote natuurcatastrofen die blijkbaar meer en meer tot het wereldbeeld gaan horen: Tsunami’s, aardbevingen, orkanen en zondvloedachtige stortbuien. Einde wereld scenario’s waaraan ook wij mensen niet gans onschuldig zijn. Denken we maar aan het ozongat, aan de vernietiging van het regenwoud en het uitsterven van zo vele dier- en plantensoorten overal op de wereld. Dergelijke apocalyptische beelden veroorzaken bij ons mensen een gevoel dat we als “einde van de wereld” gevoel of als doemdenken kunnen omschrijven en waarop elke generatie weer verschillend reageert. Oudere mensen reageren met: „ben ik blij dat ik die verschrikkingen niet meer moet meemaken”. Jonge mensen berusten eerder en zeggen: „het heeft toch allemaal geen zin!“ en een jong pas gehuwd koppel vraagt zich misschien wel af of het nog wel te verantwoorden is om in zulke tijden kinderen op de wereld te zetten. Einde van de wereld gevoel – vandaag worden we er zelfs in de Bijbel mee geconfronteerd. Daarbij moeten we er ons bij de tekst van Marcus van bewust zijn dat deze, toen hij de tekst opschreef, een heel concrete ervaring voor ogen had: De verwoesting van Jeruzalem en het einde van Israël in het jaar 70 na Christus. Toen waren er zeer veel mensen, zowel joden als christenen, die vast geloofden dat het einde van de wereld voor de deur stond. En het joodse volk moest daarna bijna tweeduizend jaar wachten tot het in Israël weer een strook land het zijne mocht noemen.
Als ik er zo over nadenk dan moet ik toch vaststellen dat zowat iedere tijd zijn eigen “einde van de wereld” gevoel heeft. Als ouderen onder ons terugdenken aan de verschrikkingen van de oorlog, dan was dat voor sommigen ook een soort einde van de wereld. En ik denk aan de vele vluchtelingen – van toen en van vandaag – voor wie de vlucht en de daarmee verbonden verschrikkelijke belevenissen ook de ondergang van hun wereld betekent. Of als we denken aan mensen wier soms jarenlange relatie dreigt te mislukken, mensen die een geliefd iemand hebben verloren of die bericht krijgen dat ze aan een verschrikkelijke ziekte lijden – voor al die mensen stuikt hun wereld ineen. Ieder van ons zou deze reeks naar believen kunnen aanvullen met eigen belevenissen en lotgevallen, zij het uit eigen ervaring of uit de media. Het is waar: Men zou er soms echt bang van worden.
Maar hoe terneerdrukkend het leven soms ook is, we mogen de hoop die het Evangelie ons toezegt niet vergeten: Als er een wereld teloorgaat, komt de mensenzoon. Als mijn wereld ineenstuikt komt Jezus. Niet op wolken en met grote macht, maar soms zeer stil en in het verborgene.
God is ons nabij, vooral als alles dreigt ineen te storten, als al onze perspectieven verloren gaan en we geen hoop meer hebben. God is ons nabij, hij begeleidt me doorheen elke catastrofe in mijn leven. Dat is de blijde boodschap, dat brengt licht in elke duisternis.
Alleen is het dikwijls zo dat wij, als onze kleine wereld ineenstort, het zo moeilijk hebben om Gods aanwezigheid te ervaren. Juist in dergelijke situaties lijkt Hij ons vreemd en schijnbaar afwezig. Waaruit kunnen wij dan moed en vertrouwen scheppen? Waar kan ik houvast en steun vinden als alles om mij heen ineenstort?
De evangelietekst van vandaag geeft ons twee aanwijzingen: Jezus zegt: “Hemel en aarde zullen vergaan, maar mijn woorden zullen niet vergaan”. Op zijn woorden kunnen wij bouwen, op de beloften en op de hulp die Hij ons geeft. De schrift vertelt ons, dat uit alle catastrofen die wij meemaken, zowel de kleine als de grote, ook telkens weer iets nieuws is voortgekomen. De ondergang van iets geeft telkens weer een doorbraak of een overgang naar iets nieuws, ook als wij dat niet onmiddellijk opmerken en liever het oude zouden willen behouden. Onze ogen zien dikwijls alleen het verlies, de ineenstorting en de crisissen. Dan worden we bang en willen niets veranderen omdat we niet zeker zijn over wat de toekomst ons zal brengen. Intussen is de toekomst reeds begonnen en ontstaat er reeds iets nieuws. Dat te leren zien en onze angst voor de toekomst leren overwinnen, dat moeten we meer en meer leren. Jezus belofte: “Mijn woorden zullen niet vergaan” mogen we vertrouwen. Door alle veranderingen heen behoudt zijn boodschap haar levenskracht die nieuw leven laat ontstaan en ons bij ons leven helpt. Ons leven en onze wereld zijn veilig geborgen in zijn hand. Bij hem hebben we zekerheid en kunnen we God in alle levensomstandigheden ontmoeten.
Dat vertrouwen in Jezus’ woorden wens ik ons allen toe en ik hoop dat we die goede boodschap ook verder kunnen dragen in deze donkere tijd van het jaar.
Amen