Inleiding op de lezingen - 32° zondag door het jaar - 11.11.12
We beluisteren vandaag twee mooie verhalen. Je hebt niet veel verbeelding nodig om ze zo voor je ogen te zien gebeuren: Elia en de weduwe van Sarefat en Jezus en de weduwe met haar penninkske. De weduwe, de wees en de vreemdeling staan in de bijbel altijd voor de mensen die aan de onderkant of aan de rand van de maatschappij moeten leven. Om te kunnen overleven zijn zij aangewezen op de mildheid van medemensen. Opmerkelijk is dat wij, zowel in de eerste lezing als in het evangelie, geconfronteerd worden met een weduwe die, vanuit haar armoede, toch nog deelt met anderen. Mensen zoals wij, die kunnen geven vanuit onze overvloed, kunnen van hen leren wat het verschil is tussen ‘iemand een aalmoes geven’ en ‘echte solidariteit’ met de noodlijdenden. Wat zij doen wordt ons tot voorbeeld gesteld.
Preek 3 32°zondag door het jaar - B
1Kon. 17, 10 - 16 en Mc. 12, 38 - 44
Kom eens kijken, zegt hij, kom eens kijken. Hij zit op een muurtje aan de zijkant van het plein en roept zijn vrienden bij hem. Enkele mannen en vrouwen. Hij is vooraan in de dertig en zijn vrienden zijn hem gevolgd, al enkele jaren. Hij kan zo begeesterend vertellen over het leven; hij kan zo bevrijdend duidelijk maken waar het om gaat in dit leven; hij heeft zo’n aanstekelijke visie op mens-worden en hij wijst zo bevrijdend en vernieuwend het goddelijke aan. En altijd opnieuw verrast hij hen. Ook nu weer.
Kom eens kijken, zegt hij. Hij heeft al een hele tijd de mensen in het oog die op het tempelplein geld werpen in de offerkist. Velen met grote gebaren en met grote zwier, velen ook gewoon,maar wat hij nu ziet wil hij zijn leerlingen niet onthouden.
Kom eens kijken, zegt Hij. Hier gaat het om in het leven, hier zie je iets wat je alleen maar ziet als je er aandacht voor hebt**,hier zie je God gebeuren**.
Willem Vermander zegt ergens: God is een meester in de camouflage. Je moet dus aandachtig kijken of je ziet Hem niet.
Kom eens kijken zegt Jezus vandaag. Kijk eens aandachtig
Hij trekt onze aandacht op de mensen die niet in het publiek verschijnen en gewoon hun werk doen. Een zieke vrouw of man oppassen bijvoorbeeld, en trouw blijven.
Hij maakt ons attent op die vele heldhaftige mannen en vrouwen die hun zorgenkind met al hun toewijding blijven opvoeden.
Hij wijst naar al die mensen die zich door het leven slaan met hun gebroken dromen en gekwetste idealen en die daarin gegroeid zijn naar zuivere edelmoedigheid.
Hij maakt ons wegwijs in de vierde wereld, brengt ons bij mensen die door omstandigheden aan de grond zijn geraakt en toch elkaar nog blijven helpen. Ik denk nu aan dat vierdewereld-gezin dat een jonge vrouw in huis nam; ze was in verwachting en kon nergens terecht; ze bleef er wonen tot na de bevalling en tot ze via het OCMW een klein appartementje kon betrekken. Daar, in die vierde wereld, zag ik God gebeuren.
Kom kijken, zegt Hij. Jezus voelt en weet dat de confrontatie met de kerkelijke en politieke overheden er aan komt en dat Hij zal worden opgepakt en geliquideerd. Marcus laat hier verstaan dat Jezus weet dat zijn eigen passie voor de deur staat. Daarom,als in een testament, moeten de leerlingen zien waar het op aan komt: De zuivere goedheid van de arme weduwe is niet beraamd, niet gemaakt. Ze handelt en gedraagt zich als vanzelfsprekend, zonder berekening. Ze geeft haar hele leven, ze geeft zichzelf.
Schriftkenners zeggen dat Jezus zichzelf herkende in de vrijgevige weduwe. Hij heeft alles gegeven wat hij maar kon, zijn eigen leven, opdat de mensen zouden bevrijd worden.
En wij, leerlingen, moeten wij zoals de weduwe onze laatste euro geven? of moeten we onszelf durven engageren in de droom van het Rijk Gods waarin de kleinsten de eersten zijn? Die solidariteit opbrengen is misschien moeilijker dan een aalmoes geven. Laat ons maar het ene doen en het andere niet laten.
Jezelf breken en delen als Jezus en zo Gods aanwezigheid laten oplichten in deze wereld. Is dat niet wat we hier elk weekend herdenken in de eucharistie?
Let op, waarschuwt Jezus, God ga je niet zien gebeuren waar mensen in dure gewaden rondlopen en eerbiedig willen gegroet worden en waar mensen ereplaatsen opeisen en huizen van weduwen verslinden en nog lange gebeden opzeggen ook.
Neen, God gebeurt waar de weduwe haar penninkske offert, waar ze geeft van haar armoede, alles wat ze heeft, haar hele levensonderhoud.
God zien gebeuren, God laten gebeuren, breken en delen. Zo moge het zijn.
Voorbeden
inleiding
Onze God kijkt niet naar de buitenkant. Hij kijkt naar onze binnenkant, in ons hart: Hij kijkt of wat we doen of niet doen, ingegeven is door liefde.
-
Bidden we voor hen die, gescheiden van hun geliefde, alleen hun weg moeten vinden in het leven: weduwen, weduwnaars en wezen. Mogen zij zich geborgen voelen in de nabijheid van warme vriendenharten. Laten wij bidden…
-
Bidden we voor de armen van onze tijd, en speciaal voor vluchtelingen, vreemdelingen, verslaafden en daklozen; bidden wij ook voor hen die solidariteitsacties daartoe opzetten, speciaal vandaag voor allen die zich inzetten voor 11.11.11. Laten wij bidden…
-
Bidden we ook voor onszelf. Dat we God mogen zien. Dat wij geen meerwaarde zouden ontlenen aan naam, titel of bezit. Moge onze welvaart ons niet in bezit nemen maar ons tot zegen strekken. Moge God ons hart verwarmen en ons omvormen van bezitters tot delers. Laten wij bidden…
gebed
Inspireer ons met uw Geest, God, de Geest van echte solidariteit. Leer ons zien, oordelen en handelen. Wakker onze bereidheid aan om onszelf met anderen te delen en voor anderen beschikbaar te zijn. Zo heeft Jezus het ons voorgeleefd. Zo willen ook wij het proberen. Amen.