DE GEZEGENDE VOETBALSCHOENEN
“Of de pastoor nog wel eens huizen inzegende”. Ja zeker. Dus belde ik enkele dagen later aan. Een veertiger deed mij open; hij kwam mij vaag bekend voor. “Eric” stelde hij zich aan mij voor. De gordijnen in de kamer waren allemaal gesloten. “Ja ziet u, mijn vrouw is overspannen. Ze voelt zich veiliger met de gordijnen dicht.” Er volgde een lang verhaal. Met hun tienerdochters hadden ze allerlei problemen, en nu was de hond ook nog gestorven! Ze hadden het gevoel dat ze van God verlaten waren. Het huis moest maar eens grondig gewijd worden. “Ja”, zei Eric, “ik heb deken Jochems nog goed gekend.” “Zo”, vroeg ik nieuwsgierig, want bij hem was ik zeventien jaar kapelaan geweest. “Ik was misdienaar” ging Eric verder. Ik zette grote ogen op: “Ken je míj dan niet meer?” vroeg ik. Hij verontschuldigde zich. Na een schedelbasisfractuur was hij veel herinneringen aan vroeger kwijtgeraakt. “Maar deken Jochems herinner je je wèl?”, vroeg een beetje jaloers. “Ja”. Hij begon te lachen, “die heeft me eens na Sinterklaas de voetbalschoenen ingezegend!” Ik dacht: wat sterk. Dat hebben we vast te weinig gedaan. De voetbalschoenen ingezegend krijgen is voor een elfjarige jongen is kennelijk een ervaring die alle geheugenverlies trotseert. En nou, dertig jaar later nodigt hij mij uit over zijn huis te komen bidden.\
ALS DE WERELD VERGAAT
Eric was ten einde raad. Hij had geen greep meer op zijn dochters. Eén had het huis verlaten. Hij vreesde dat zij misschien met drugs experimenteerden. Zijn vrouw werd geplaagd door angstaanvallen. En nou was hun hondje ook nog dood. Ineens is het hele leven onveilig en verraderlijk. Tien, twintig jaar gaat alles zijn gewone gangetje, en dan ineens gebeuren er een paar dingen tegelijk die een mens diep aantasten en confronteren met de broosheid van zijn geluk.
De machten van de hemel beven, de zon verduistert, sterren verliezen hun vaste plaats. Een mens wordt overvallen door een gevoel van ondergang.
Waarom bewaren gelovigen die akelige verhalen? Ik denk dat ze voor ons twee lessen bevatten.\
" GRIJP JE KANS"
De ondergangsdroom heeft deze boodschap: doe de dingen ook waarvan je weet dat je ze te doen hebt. Het besef van het einde van alle dingen is een appel om je plannen niet eeuwig uit te stellen? Goede voornemens kun je niet eindeloos voor je uit schuiven. Dus als je het met die of die nog eens in orde wilt maken; als je deze of gene organisatie nog eens met een flink offer begiftigen wilt; als je die ene ander nog eens wilt zeggen hoezeer je haar of hem waardeert; als je je ouders of je kind nog eens je trots wilt laten voelen, maak er nu werk van. Er kan telkens een moment aanbreken waarop dat niet meer mogelijk is.\
“GENIET VAN HET LEVEN”
De tweede boodschap is deze. De enge verhalen van ondergang doen je beseffen hoe gelukkig je bent en hoe onvanzelfsprekend en onverdiend dat geluk is. Waardeer het als je veilig in een huis woont met de gordijnen open. Geniet het dat je niet dag en nacht door angst gekweld wordt. Wees dankbaar om de lieve aandacht en zorgen van anderen. Het is immers niet vanzelfsprekend! De confrontatie met onze vergankelijkheid is een uitnodiging om de rijkdom van het leven met volle teugen te genieten. Dat motief kom je heel vaak in feestliederen tegenkomt. “Geniet van het leven zolang het nog kan” zegt het simpel en duidelijk. Het is jammer dat we pijn in de gewrichten moeten krijgen om te waarderen wat voor genade het is om te kunnen dansen. Het is jammer dat de ogen achteruit moeten gaan om te beseffen wat licht en kleur betekenen. Het is spijtig dat je de ander pas ten volle waardeert als hij of zij je komt te ontvallen. De carnavalsvereniging “de Kaatboere” zijn precies met die aspecten van het leven bezig, nu al 4 keer elf jaar lang. Ze herinnert ons eraan dat feestelijk genieten de zin uitmaakt van ons vergankelijk bestaan.
Eric had het gevoel dat zijn leven wankelde en ineenstortte. In het licht van die ondergang realiseerde hij zich al zijn zegeningen, zijn nieuwe voetbalschoenen waarmee hij als geen ander gesprint en geschitterd had, en hij deed wat er nog gedaan moest worden.\
HET FIJNE VAN GRIEZELEN
Lieve kinderen. Griezelen is wel een beetje leuk, of niet? Het is spannend om in het spookkasteel rond te rijden of een griezelboek te lezen. Ik ben eens ooit met mijn petekindje naar de film van Sneeuwwitje geweest. Sanne deed soms ineens haar ogen dicht. “Waarom kijk je niet, we hebben ervoor betaald?” vroeg ik dan. Maar Sanne zei: “Het wordt heel akelig.” Dat begreep ik niet. “Heb je de film al eerder gezien, hoe weet je dat het akelig wordt?” “Dat hoor ik aan de muziek” zei ze rillend. En ja hoor, het akelige gezicht van de heks vulde het hele doek al. Ze ben ik ook eens met haar naar Bambi geweest, nou we hebben allebei zitten huilen. Waarom griezelen mensen dan toch zo graag? Dat zal ik je zeggen: we griezelen ze graag omdat we willen weten dat akelige dingen goed aflopen. In een griezelfilm zijn er wel heksen maar die verliezen tenslotte. In een spookkasteel zijn doodskoppen, maar straks is er het licht van de uitgang en nu de arm van vader. Daarom staan er ook in de bijbel griezelverhalen. Die vertellen dat het toch goed met ons afloopt.