Deze passage uit de bijbel is een mijlpaal.
Jezus zet zijn eerste stappen richting Jerusalem. Hij voorspelt hoe Hij zal lijden.
Jezus geeft onderricht aan zijn leerlingen, maar zij slagen er niet in om het te begrijpen. Zij twisten nog over hun status, de eer die zij te verwachten hebben of over hun plaats op de ladder. Jezus kent de discussie … maar gaat er niet op in.
Ja…maar ook weer niet helemaal. Hij neemt een kind op, zet het in hert midden en zegt: “ Wie in mijn naam één zo’n kind bij zich opneemt, neemt mij op; en wie mij opneemt, neemt niet mij op, maar hem die mij gezonden heeft.”
Jezus roept een kind bij zich. Wat is er zo boeiend aan een kind? Iets dat wij volwassenen blijkbaar verloren hebben. Kijk eens naar dat kind. Laat je raken door de kwetsbaarheid maar ook door het vertrouwen dat het uit straalt. Willen groeien, willen ontdekken, willen spelen, dat zegt een kind ons.
Een kind is bemoediging en kan ons door moeilijke momenten heen halen, alleen al door zijn uitstraling. Er is leven, er is toekomst. Het kind wijst richting, relativeert. Een kind brengt je weer in de realiteit. God spreekt ons aan in zo’n kind.
Laten we vaker een kind in ons midden plaatsen. Niet als een nieuwe afgod, maar om ons te laten raken. In een killer en harder wordende wereld hebben we dit nodig. Het zou in ons bestaan niet moeten gaan om de vraag naar de macht, ook niet om winnaars of bezitters.
Het gaat niet om ambities of prestaties, niet ik, niet jij staat in het midden.
25e zdj-B- * Mc.9,30-37 * door Greet Latruwe * past.eenheid Emmaüs – St.-Andries-St.-Michiels-Brugge