Ik hoorde een vroedvrouw zeggen: “de laatste tijd vragen ze bij de bevalling allemaal verdoving. "
De schrik voor de pijn is een kenmerk van onze welvaartsmaatschappij. Pijnstillers behoren tot de top tien van de farmaceutica.
Dat is niet alleen zo voor de lichamelijke pijn. Ook verdriet mag een mens niet hebben. Men gaat er onmiddellijk met antidepressiva tegenaan. De grootste pijn ligt echter op het morele vlak. Dat is het kwaad dat mensen mekaar aandoen. En daarvoor kweekt men zich een olifantenvel.
Pijn, verdriet en wanhoop duiken onvermijdelijk in elk mensenleven op en we kunnen er toch zo moeilijk mee overweg.
Christus de mensenzoon heeft ons leven gedeeld. Zowel de pijn als het verdriet als de teleurstelling tot in de wanhoopskreet. “Mijn God, mijn God waarom heb jij mij verlaten?”
Meer nog Hij zag in dit delen in de pijn een stuk van zijn zending.
De Messias zal veel moeten lijden, zal verworpen worden en ter dood worden gebracht.
Met Petrus zijn we geneigd om te zeggen dat niet! Liever een Messias die triomfeert over het kwaad dat ene die er aan ten onder gaat. Maar dan hadden wij nooit de afgrond van Gods liefde gezien.
Als we ons eigen leven bekijken is er een onvermijdelijke portie pijn en verdriet En we hebben ook de neiging om te zeggen: Dat niet.
Maar, misschien behoort die donkere zijde van ons leven juist tot onze eigenlijke zending. Misschien zit daar juist de kans om echt lief te hebben. We moeten het lijden niet zoeken maar we moeten het ook niet willen ontlopen ten allen prijze. Jezus roept ons op om Hem te volgen. Neem je kruis op zegt Hij dwz. Blijf er niet onder llggen maar veer recht en draag het naar de voleinding.