Vlak voor mijn vertrek naar Lourdes denk ik aan de uitspraak van mensen die zeggen: “Ik zou graag naar Lourdes willen, maar ik kan niet tegen al dat leed”. Een dergelijke uitspraak getuigt meer van angst voor het lijden dan van een reëel besef over zieken. De meest diepgaande contacten kom je vaak tegen in het contact met zieken. Bij hun is bijna alles, wat hun status gaf weggevallen, zoals een baan, geld, zelfstandigheid. Maar des te meer naar voren, wat hun andere krachten zijn, zoals geduld, levenswijsheid, geloof en aandacht voor de ander. Het wonderlijke bij zieken in Lourdes is dat het accent niet ligt op wat zij niet meer kunnen, maar dat zij dankbaar zijn voor datgene wat zij wel nog kunnen en waar ze ook nu nog van kunnen genieten.. Vooral in gesprekken en vieringen voert dat de boventoon. Woorden uit de Schrift worden begrepen vanuit hun eigen levenssituatie.
Dit jaar is het thema in Lourdes: “Houd uw lampen brandend”. Het zijn woorden die op vele terreinen van ons leven toepasbaar zijn. In de mens die geen toekomst meer ziet neemt het levenslicht af. De mens die het idee heeft dat hij/zij niet meer voor een ander van betekenis is, gaat een gevoel heersen van overbodig zijn. Voor de mens die het geloof in God verloren wordt de eindigheid en beperktheid en beklemmende last. Een dezer dagen zei iemand over zijn vader die jarenlang als brancardier meeging naar Lourdes: “In Lourdes gebeuren veel wonderen”. Maar een ander hoor je daarentegen zeggen: “Ik geloof niet dat er wonderen gebeuren”. Een vraag die ook bij het evangelie gesteld wordt wanneer Jezus mensen geneest.
Vanuit de Kerk is men zeer voorzichtig met het erkennen van een genezing als wonder. Getuigenissen en medische verklaringen worden uitvoerig nagetrokken. Toch zijn wonderen niet uit te sluiten. Mensen die ongeneeslijk zijn blijken naderhand genezen te worden verklaard. Is dit te verklaren vanuit het mechanisme in de mens ombeter te worden en zo sterk is dat dit werkelijk ook gebeurt. Of kan het geloof werkelijk bewerkstelligen dat mensen genezing ontvangen. Het zijn vragen waar wij vaak niet goed raad mee weten. Zo zal dat ook in de tijd van Jezus gebeurt zijn. Maar daarnaast merken wij dat er in het hart van mensen iets wonderlijks gebeurt waardoor zij andere mensen worden en ook dat is wonderlijk. Datgene waarmee zij in Lourdes gekomen zijn, blijft hetzelfde. Maar het wordt op een andere manier mee naar huis genomen. Genezing gebeurt meer dan zo maar zichtbaar is.
Het wonderlijke van Lourdes is niet de grot op zichzelf, maar wordt juist als plaats, waar Maria verschenen is, de ruimte waar mensen ook nu nog door Maria een ontmoeting mogen hebben met Christus en met elkaar. Mensen die thuis niet meer kunnen bidden, voelen zich hier thuis in het gebed. Mensen die thuis opstandig zijn, ervaren geborgenheid en berusting door de vanzelfsprekende zorg van medemens. Priesters die de worsteling in hun parochie ervaren om mensen tot God te brengen, verheugen zich er over dat hier alles vanzelf gaat. De grot is de plaats waar mensen hun hart openen voor God en voor elkaar. De zintuigen gaan spreken. Het verhaal van de genezing van de ‘doofstomme’ uit het evangelie wordt werkelijkheid. Mensen die zich afsloten voor anderen en die ander niet tot zich konden toelaten, blijken toegankelijk te worden voor wat hun ten goede komt. Mensen die zich niet konden uiten en totaal in zichzelf gekeerd waren, kunnen weer een woord over hun lippen krijgen waardoor contact met de omgeving ontstaat. Datgene wat verlamd was en geblokkeerd was, kan worden gebruikt. Ook daarin wordt zichtbaar hoe genezing verstaan kan worden.
In die zin gebeuren er iedere dag nog wonderen. Zieken hadden niet alleen de aandacht van Jezus. Ook binnen onze Kerk willen wij hen niet vergeten. Toch geldt steeds meer dat afwachten tot er bezoek komt geen goede gedachte is. Initiatief van zieken en hun familie is meer dan in het verleden noodzakelijk omdat priesters niet meer vanzelfsprekend op de hoogte worden gehouden van mensen die ziek zijn. Maar ook nu mag u weten dat wij vanuit de parochie en de zonnebloem graag de zieken nabij willen zijn.
Aan zieken mogen wij niet voorbijgaan (2006)
B-cyclus · Tijd door het jaar · 23e zondag · groen