Eenentwintigste zondag door het jaar (2003)

We leven in een democratisch land. We mogen zelf onze vertegenwoordigers kiezen in het parlement. Dat is een groot goed, ook al is dat kiezen in de praktijk vaak best moeilijk In welke partij vind je het meest je eigen ideeën terug? Welke politicus vind je het meest geschikt?
We staan in het leven steeds weer voor keuzes, op allerlei gebied, kleine keuzes, grote keuzes, belangrijke en onbelangrijke. Welk merk nieuwe koelkast, wel of niet een nieuwe auto, maar ook: met wie ga ik mijn leven delen, willen we wel of geen kinderen en hoeveel? Veel keuzes maken we zonder veel nadenken, bij andere keuzes is het soms wikken en wegen.
Het evangelie van vandaag vertelt ons dat veel mensen die eerst voor Jezus gekozen hadden, toch van gedachten veranderen en van hem weglopen. Velen zagen hem eerst als een toekomstige koning, de bevrijder van de Romeinse overheersers. Maar het werd steeds duidelijker dat hij dat niet was en niet wilde zijn. En de dingen die hij zei, daar snapten ze niets van. En Jezus stelt zijn leerlingen ook voor de keus: wat willen jullie, ook gaan of blijven jullie. Bij monde van Petrus kiezen ze ervoor om bij Jezus te blijven.
Eigenlijk staan we allemaal voor diezelfde keuze: blijven we volgeling van Jezus of haken we af. Het probleem voor veel gelovigen is dat ze eigenlijk nooit een echte keuze hebben gemaakt. In de begintijd van het christendom werden alleen volwassenen gedoopt, d.w.z. mensen die heel bewust een keuze maakten om bij de kerk van Jezus te horen.
Wij zijn praktisch allemaal als baby gedoopt, dus was dat geen eigen keuze maar die van onze ouders. We zijn onbewust de christelijke traditie ingerold en voor de meesten van ons geldt dat we ook erin zijn blijven hangen. Maar je hebt ook mensen die zich christenen noemen, voor wie het echter weinig of niets betekent.
Je hoort tegenwoordig wel eens stemmen opgaan om geen baby’s meer te dopen, maar daarmee te wachten tot zij volwassen genoeg zijn om zelf een echte keuze te maken. Daar kun je best een hele discussie over opzetten. Op zich zit er best iets in om alleen volwassenen te dopen. Nu heb je soms ouders die hun kind niet laten dopen, met als reden: “ze moeten later zelf maar beslissen”, maar in feite is het vaak een soort excuus “we weten er zelf geen raad mee, we doen er niets aan”, maar dan kun je je afvragen of dit een geldig excuus is want als hun kinderen in hun opvoeding niets meekrijgen van gelovig-zijn, van Jezus’ boodschap, van samen-kerk-zijn, dan kan het in de meeste gevallen later ook geen echte keuze maken.
Anderzijds is het ook heel gewoon dat ouders die al zoveel dingen kiezen voor hun kindje, er ook voor kiezen dat hun kind opgroeit in dezelfde geloofsgemeenschap als waar zij zelf bij horen dat zij de geloofsovertuiging die hun leven zin geeft ook meegeven aan hun kind.
Maar die kinderdoop is alleen echt zinvol als die ouders ook echt een geloofsovertuiging hebben, als ze in hun leven ook echt voor Jezus en zijn kerk gekozen hebben. Het is niet voor niets dat ouders bij de doop van hun kinderen ook beloven ze op te voeden als gelovige mensen. Jammer genoeg weten nogal wat ouders weinig of niets van de boodschap van het evangelie en de zin van het christen-zijn. En dan kunnen ze ook hun kinderen niets meegeven.
Tenslotte nog dit: kiezen voor Jezus is niet beperkt tot het doopsel. Het vraagt dat je als christen je ook steeds weer verdiept in zijn boodschap, in zijn idealen, in zijn levenshouding. Want kiezen voor Jezus vraagt ook dat je in de concrete omstandigheden van je leven ervoor kiest om te handelen zoals hij ons heeft voorgedaan, om je bij de verschillende keuzes die je moet maken, te laten leiden door zijn visie op het leven. Als je dat concreet doet, wordt je keuze ook zichtbaar in je leve, dan kan die ook anderen weer inspireren.