Vorige week hoorde ik op de radio een jonge moslim zeggen: ‘Als ze
me toelaten, dan ga ik vechten in Gaza! Ik ben van niemand bang, van
niemand!’ en dan wat stiller: ‘behalve van Allah!’.
Dat greep me toch wel aan en zette mij aan ‘t denken.
Een jongen vol branie die ingetogen zegt dat hij bang is van Allah!
Hij
geeft Allah dus duidelijk een plaats in zijn leven, meer nog, hij stelt
zelfs zijn handelingen af op wat hij de wil of het woord van Allah
meent te zijn. Fanatiek zul je misschien denken, maar is dat wel zo?
Ik
vraag me af wanneer ik zou vragen aan mijn kinderen, op die leeftijd,
of ze bang zijn voor God, wat hun antwoord wel zou zijn.
Ik denk dat
ze me eerst stomverbaasd zouden aankijken, en schouderophalend iets
zouden antwoorden in de zin van: ‘Moet dat?’ of ‘Waarom?’ en in het
meest voor de hand liggend geval: ‘Zeg moeder, wat vraag je nu weer!’.
Gesprek over,terug naar belangrijker dingen.
Nu is het
natuurlijk wel zo dat wij, Christenen, niet meer opgevoed worden met
een Godsbeeld dat angstaanjagend is. Jezus heeft het meermaals zelf
gezegd dat we God als een liefhebbende Vader moeten beschouwen, dat
vergeving van zonden en misstappen nog altijd kan. Wij geloven niet in
een God die ons ten allen tijde kan of wil straffen en dat is goed. Het
is geruststellend dat wij mogen vertrouwen op Gods goedheid, maar het
zet tegelijk de weg open naar een verregaande onverschilligheid. Wij
gaan daardoor misschien steeds minder rekening houden met Gods wil en
zijn geboden in ons leven!
Daarom is het goed terug het zo gekende verhaal van de jonge Samuel nog eens te horen.
Samuel,
zo jong als hij was, hoort de stem van God en geeft er gehoor aan. Hij
biedt zich aan en antwoord. Het is de stem van God en het antwoord van
Samuel dat een omkeer zal brengen, zowel in het leven van Samuel als
voor Israël . Door wat hij hoort begint ook Samuel te zien! Hij ziet de
misstanden die heersen en hij zal zijn roeping vinden als profeet en
aldus veranderingen teweeg brengen. Zijn naam zal door allen geëerd en
geacht worden. Hij zal op voorspraak van God zelve Saul zalven als
eerste koning van het volk Israel. Steeds weer zal Samuel bij de Heer
te rade gaan en zal hij het woord dat God tot hem spreekt volgen.
Het verhaal van de roeping van de leerlingen is van een heel andere
orde. Hier is verwachting en hoop. Johannes geeft het aan: ‘dat is de
man die jullie moeten volgen, dat is Jezus, het Lam Gods!’. En de
leerlingen gehoorzamen hem en gaan Jezus achterna. Zij spreken Hem ook
dadelijk met Meester aan. Zij volgen Hem maar ze halen er ook de
anderen bij! Zo groot is hun vertrouwen, dat zij bereid zijn een ander
leven te beginnen. Misschien zouden ook wij een man als Johannes kunnen
gebruiken om ons de goede weg aan te wijzen.
Zo roept God nog
steeds mensen om Zijn Zoon te volgen. Het is niet gemakkelijk in deze
tijd van eeuwig lawaai Zijn stem te horen. En toch…het is niet altijd
stilte die we nodig hebben om te horen. Wij kunnen ook zien! En
begrijpen waar God ons wil heen sturen, wij kunnen ook zien waar het
fout gaat.
Zijn stem kan ook diep in ons klinken en zich in gevoelens van medeleven uiten en in een aangeboren rechtsgevoel. Een gevoel dat ons doet steigeren bij het zien van onrecht en leed, een gevoel dat ons aanzet tot protest… en, moeten wij nu bang zijn voor God? Zolang wij Zijn stem willen horen, zolang wij willen zien wat juist is en wij het lichtend voorbeeld van Zijn Zoon willen volgen, zolang zal Hij een Goede Vader voor ons zijn en daar hoeven wij niet bang voor te zijn.