Het werd al duizendmaal gelezen, een echt roepingsverhaal, een klassieker in het genre. Je kan over de roeping van de mensen bezwaarlijk iets lezen wat beter is.
Samuël is leerling van de profeet Eli. Bij hem was hij in de leerschool. Hij steunde op Eli. Eli was een wijze, een man die thuis was in de tempel. Daar groeide Samuël op. Hij werd ook een wijze. Eli was zijn model: zo zou hij ook willen worden.
Maar zolang hij voor alles naar Eli toe ging, was hij nog geen profeet. Hij was nog te afhankelijk, nog teveel stagiair. Eens zou hij het zelf moeten doen. Daartoe werd hij geroepen, daartoe was hij voorbestemd. Hij werd dus geroepen om niet meer naar Eli toe te gaan. Dat doet hij in ons verhaal nog twee keer als hij een stem hoort Maar drie keer zegt Eli: ik heb je niet geroepen. Drie keer vergisten ze zich allebei. Ze waren zo aan elkaar gewoon geraakt… Maar nu ging het om een andere stem, om een stem die niet van Eli was. Ze moesten het allebei leren. Eli begreep dat het eerst: hij was een wijze leermeester, hij wees de weg, weg van hemzelf. Groot. Toen luisterde Samuël voor de laatste keer naar Eli. Het was God zelf die voortaan zijn meester zou zijn. Hij begreep het pas de vierde keer.
Vierde keer goede keer. En hij gaf het antwoord wat hij geleerd had: spreek, uw dienaar luistert. Het was nu wel een woord dat hem eenzaam maakte. Hij stond nu met zijn leven voor God. Alleen. Los van Eli. Hij zou nu woorden spreken die hij niet meer op school kon leren. Hij moest het nu zelf maar vinden door te luisteren naar de stem van de vierde keer.
Zo vergaat het ieder mens, ieder gelovige die beseft, dat hij in Gods naam iets moet doen met zijn leven.
Hij zal eerst in de leerschool dienen te gaan bij iemand die hem is voorgegaan, bij iemand die wijs is en in wie hij het gezien heeft. Zonder dit model, zonder dit opzien naar iemand kan het niet, gaat het niet. Zo is het onder mensen altijd geweest. Wij vinden onze weg als iemand ons de weg wijst, als iemand ons wegwijs maakt.
En dan komt het uur van de scheiding. De leermeester houdt op leermeester te zijn, en de leerling houdt op leerling te zijn. Gelukkig de meester die zo wijs is de ander uit handen te kunnen geven. Gelukkig de leerling die begrijpt, dat hij alleen rijden moet. Ook al is dat op het eerste moment wel even onwennig en pijnlijk. Dat is de prijs van de volwassenheid.
En dan sta je even in het niemandsland, verloren, met vele vragen naar het nieuwe adres. Wie het met God en voor God wil doen in het leven, worstelt met God, gelooft het eerst niet, keert nog eens terug naar de kindertijd, nog eens en nog eens, totdat het eenmaal duidelijk is en voorgoed: mijn goeroe, mijn leidsman is voortaan God zelf. Met Hem en voor Hem Zo zal het nu verder moeten. En dat vraagt tijd. Dat gaat langzaam, soms jarenlang.
Totdat je eens beslist: spreek, Heer, uw dienaar luistert. Hier ben ik. Nu keer ik niet meer terug. Nu kijk ik niet meer om.
Voortaan zal ik niet meer aankloppen aan de deur van een ander. Nu zullen anderen aan mijn deur aankloppen. Ik zal ze openhouden voor alle mensen: tot drie, tot vier keer toe. Totdat ze hun weg hebben gevonden.
En als ikzelf nog eens nood heb, dan hoop ik, dat er weer een soort Eli is die mij weg-wijst.