Andreas had Jezus gevonden en hij had een broer, Petrus. Hij kon over Jezus tegenover zijn broer niet zwijgen. Als hij gezwegen zou hebben, dan zou hij in werkelijkheid Jezus niet gevonden hebben en als hij tegenover Petrus gezwegen zou hebben, dan zou hij geen echte broer van Petrus zijn geweest. Wie de Heer werkelijk gevonden heeft, die kan niet meer over Hem zwijgen.
Later na de verrijzenis werden de apostelen gevangen genomen en daarna vrijgelaten op voorwaarde dat ze niet meer over Jezus zouden spreken, maar dan zeggen ze: ‘Wij kunnen niet zwijgen over Jezus’. Wie Jezus echt kent, kan niet anders dan over Hem spreken. En van de andere kant zijn wij allemaal aangewezen op het geloofsgetuigenis van anderen om Jezus te kunnen kennen. Het is door het woord dat Jezus verkondigd wordt.
In onze tijd zijn de christenen zwijgzaam geworden, niet dat er niet genoeg over het geloof gepraat wordt, maar wat in onze tijd vaak ontbreekt, is het gelovig getuigenis over Jezus. Voor de meesten van ons is het geloof een privé-zaak geworden. Als wij bidden dan gaan wij liever in de binnenkamer van ons hart, wij sluiten de deur en bidden in het verborgene.
Wij laten in deze wereld zoveel gebeuren, iedereen heeft het recht zijn mening te zeggen over abortus, echtscheiding, Vrije liefde, maar wij, christenen, zwijgen en laten alles maar gebeuren. Maar de Heer heeft gezegd: ‘Wat ik u in het duister gezegd heb, spreek daarover op klaarlichte dag en wat men u in het oor fluistert, roep dat van de daken’. Aan wie Christus zich als Heer openbaart, die stelt Hij tegelijkertijd aan tot zijn getuige. Het Godsrijk wordt niet alleen opgebouwd in de harten van de mensen, het moet ook binnen de menselijke samenleving opgebouwd worden door rechtvaardige structuren. Wij mogen niet zwijgen waar mensen verknecht worden, waar onrecht gepleegd wordt, waar men niet aan God wil geven wat Hem toekomt. Dan geldt ook voor ons, christenen, het woord van de apostelen: ‘Wij kunnen niet zwijgen, wij mogen niet zwijgen'.
Getuigenis afleggen van je geloof kun je op verschillende manieren. Het kan een gesprek zijn van broer tot broer, zoals hier in het evangelie tussen Andreas en Petrus, of zoals ouders die samen met hun kinderen bidden. Gelukkig de kinderen die getuigen mogen zijn van het stille gebed van hun ouders. Het kan ook een getuigenis zijn tegenover een hele menigte, zoals de apostelen op de pleinen van de stad getuigden voor Christus. Elke christen die in deze tijd trouw zijn zondagsplicht vervult, is een openbaar getuigenis voor anderen. Ik denk daar elke zondag aan als ik de mensen naar de kerk zie komen, zij komen met hun lasten en zorgen, zij komen met hun vragen over het geloof en toch houden zij vol. Dat is dan een grote steun voor mij om mijn eigen geloof niet te verliezen. Wij worden nog altijd gelovig door gelovige mensen, die openlijk getuigen, zoals Johannes de Doper: ‘Zie het Lam Gods’. Niemand van ons is een eiland, wij komen niet zomaar van vandaag op morgen tot het geloof, wij worden allen gelovig door gelovige mensen. Dat is de broederdienst die wij elkaar mogen bewijzen. God wil door mensen tot de mensen komen. Als wij de plicht hebben om het brood met onze broeders te delen, dan moeten wij ook ons geloof met anderen te delen.
Iedereen neemt zich het recht de staf te breken over de Kerk, om zijn gal uit te spuwen over alles wat christenen heilig is, maar nauwelijks iemand brengt de moed op om te getuigen voor de waarheid. Zeker, dat is niet gemakkelijk, dan val je buiten de rij, dan ben je niet modern, maar tenslotte worden wij christenen allemaal opgeroepen tot het afleggen van een geloofsgetuigenis. En Jezus verzekert ons, dat de Geest ons wel zal helpen om het juiste woord te vinden. Het kan een plicht worden je eigen bedeesdheid te overwinnen om te getuigen van de blijde hoop die in ons leeft.
Wij klagen over het ongeloof in onze tijd, maar komt het vaak niet hierdoor dat wij, christenen, te weinig getuigen zijn van het licht, te weinig vreugde brengen, te weinig hoopvol leven?