“Ik heb het druk”, wellicht één van de meest gebruikte zinnen van deze tijd. Die zin zegt iets over deze tijd. Mijn ouders bv. die hadden en hebben het ook altijd druk, maar die zien dat niet negatief en zeggen dat ze werk hebben of iets te doen. Maar die zin zegt natuurlijk ook iets over de realiteit. Die realiteit toont ons dat heel wat mensen hun leven laten beheersen door hun agenda. In praktijk betekent dat meestal dat men van het ene naar het andere loopt. Deze tijd vraagt inderdaad heel wat van mensen, maar een groot deel van de drukte wordt veroorzaakt door de strenge eisen die de mens zichzelf stelt. Het erge van de zaak vind ik dat dit volle-agenda-syndroom op steeds jongere leeftijd begint en het op de duur heel wat jongeren de tijd ontneemt om kind te zijn, te spelen, te ravotten. Van een andere orde, maar tevens symptoom van deze tijd is de oproep van speelpleinwerkers aan ouders om hun kinderen toch maar eens vuil te laten worden door het spel. In zo’n overstresste tijd is vakantie meer dan welkom. Velen vluchten dan naar de zon om even uit te blazen. En dan zitten we daar met zijn allen lekker te braden, meestal op drukbezochte stranden of andere mooie toeristische plekjes. Vanop afstand bekeken is dat een rare kronkel die we maken: we ontvluchten de drukte door naar een andere drukte te gaan, vrijwillig én willen daar zelfs uren voor in de file staan. Ik geef toe, in België zit het weer niet altijd mee en de zon is, dat is zelfs wetenschappelijk bewezen, voor veel mensen wel noodzakelijk om de batterijen op te laden, maar toch … En dan krijgen we dat evangelie van vandaag. De leerlingen zijn ook moe, Jezus ziet het en gunt ze een dagje vrijaf. Maar Hij neemt ze niet mee naar één of andere toeristische trekpleister of een plaats waar veel mensen zijn, maar wel naar een eenzame plaats. Om uit te rusten. Briljant toch? Niet naar een drukke plaats waar je weer moet presteren in het uitgaansleven bijvoorbeeld, maar ergens in niemandsland gewoon uitrusten. Ik denk dat we daar wat kunnen van leren. Waarom zoeken veel mensen weer die drukke plaatsen op? Jezus geeft op het einde een mogelijk antwoord: ze zijn als schapen zonder herder. Ik ruk die zin hier nu wel compleet uit zijn context, dat weet ik, maar toch vind ik dat ze hier toch ook op zijn plaats is. De anders zo individueel ingestelde mens zoekt een groep, een gemeenschap, zij het dan een tijdelijke en vrij oppervlakkige misschien, waarin men kan opgaan als in een anonieme massa. De werkende mens voelt zich bij het ontbreken van het werk of de andere dagelijkse sleur alleen en zoekt anderen. Typisch voor deze tijd is dat sommigen het diepe geluk, want dat is het wat men uiteindelijk zoekt, denkt te vinden in vluchtig en bijgevolg oppervlakkig contact. Naast alle andere engagementen die men in het drukke leven al heeft, kan het engagement voor een relatie er bij sommigen helaas niet meer bij. Ik moet uiteraard onmiddellijk relativeren: het is niet zo bij alle mensen, gelukkig maar, maar er lijkt wel een trend te zijn bij sommige leeftijdsgroepen. Hoe het ook zij, veel mensen zoeken blijkbaar de massa op als ze met vakantie gaan. Blijkbaar zijn heel wat mensen bang van stilte en een beetje eenzaamheid. Zelfs eenzaamheid kan nochtans soms eens helend zijn. Stilte en eenzaamheid kunnen je doen nadenken en dat vinden veel mensen vandaag tijdverspilling. Het is in zo’n culturele context dat wij proberen gelovig te zijn. Wij schuwen de stilte niet, we zoeken ze zelfs op om te kunnen bidden en van daaruit kracht te vinden om er weer tegenaan te gaan. Tegenaan … soms moeten we wel eens tegen de stroom ingaan. Tegen de stroom van overdrukke agenda’s om toch plaats te maken voor jezelf en de ander. Tijd maken voor jezelf betekent niet alleen tijd maken voor je lichaam dat er om vraagt te sporten, te fitnessen, … maar ook voor je geestelijk kant. Hoeveel tijd maken we daar voor?
Het evangelie mag dan in alle rust begonnen zijn, het eindigt druk. Want een menigte volgt Jezus en Zijn leerlingen en beletten hen eigenlijk wat rust te nemen. Wanneer Jezus de massa ziet, voelt Hij een gemis. Het lijken schapen zonder herder … mensen op zoek naar een leidsman, iemand die zegt welke kant ze uitmoeten met hun leven, … en Jezus spreekt hen toe. Betekent dit dan dat een christen nooit vrijaf heeft? Ja, indien je geloven ziet als een plicht, een taak, een last. Neen, als je geloven ziet als een geschenk dat je wil delen met anderen. Voor gelovigen zou het de normaalste zaak van de wereld moeten zijn om oog te hebben voor mensen in (geestelijke) nood. Zij voelen zich namelijk om niets bemind door die grote God en ze willen die liefde doorgeven. En wie de wereld en de mensen met liefde tegemoet treedt, ervaart naastenliefde niet als een last maar als iets dat je gewoon doet, omdat het in je natuur ligt. Wie mensen liefheeft, heeft daar veel voor over. Natuurlijk, om dit vol te houden, moet je kunnen aarden in een christelijke gemeenschap waar anderen voor jou doen wat jij voor anderen doet. En af en toe zal je toch naar die eenzame plaats moeten … want rust heeft iedereen nodig al mag het nooit zo’n heilig huisje zijn dat je mensen in nood daarvoor in de steek laat. Al mogen we ook beseffen dat we niet alle leed van de wereld op ons moeten nemen. Jezus deed dat al, wij zijn maar kleine volgelingen. Fijne vakantie!