Is het u ook al opgevallen dat de meeste vrouwen er de voorkeur aan geven om met twee naar het toilet te gaan als ze een stapje in de wereld zetten? Een deel van mijn vrouwelijke kant die er voor zorgt dat ik nieuwsgierig ben, vraagt zich uiteraard af waarom. Ik heb het ooit eens gevraagd en het antwoord was dat men dan gezellig kon bijkletsen. Of die uitleg voldoende verklaart? Ik denk het niet, maar ik vond het toch een verdienstelijke poging. Hoofdreden is waarschijnlijk - misschien zelfs onbewust - dat men zich met twee veiliger voelt dan alleen. Misschien is dat ook wel een van de redenen waarom Jezus zijn leerlingen twee aan twee uitzendt. Die leerlingen mogen dan wel gaan getuigen in een overwegend godsdienstig publiek, hetgeen ze verkondigen is zo’n eigenzinnige interpretatie van de joodse leer dat ze hier en daar wel op weerstand mogen rekenen. En als je weerstand krijgt, dan ben je best niet alleen. Jij alleen tegen de anderen, da’s niet eerlijk, zelfs niet voor het evangelie.
Hij gaf zijn leerlingen macht over de onreine geesten: mensen in de macht van een waanvoorstelling, macht, bezit, eer, ziekte, … Men noemt dat allemaal onreine geesten. Jezus stuurt zijn leerlingen er op af … met welke wapens? Dat staat er niet letterlijk, enkel dat ze bijna niks mogen meedoen. Wij, Westerlingen, die het al heel erg vinden dat we maar twintig kilo bagage mogen meenemen op een vliegtuig, begrijpen dat allicht niet. Waarom mogen ze niks meenemen? We hebben uiteraard het gissen naar het echte waarom, want we kunnen het niet meer vragen. Maar misschien is dit wel het wapen dat Jezus wil inzetten tegen die onreine geesten. Om te voorkomen dat de leerlingen zelf in de ban zouden komen van bezit, eten, drinken, … gebiedt Hij hen er geen mee te nemen. Meteen zet het ook grote vraagtekens bij wat wij allemaal inzetten in onze pastoraal. Nog altijd vinden we hier en daar gedreven vrouwen en mannen die vinden dat we liturgie moeten aantrekkelijk maken met special effects, met aangepaste muziek, … Uiteraard moeten we proberen de liturgie zo aantrekkelijk mogelijk te maken, maar dan toch liefst zonder de kern van de zaak uit het oog te verliezen. Liturgie waarbij men van alles en iedereen viert en men daar dan een evangelie bijsleurt, is niet de meest relevante en beste liturgie. Goede liturgie vertrekt vanuit de Blijde Boodschap die centraal staat. Uitzonderingen zijn de vieringen die thuishoren in een servicekerk: doopsel, huwelijk, … Maar zelfs in die vieringen mag of beter moet Gods woord klinken, puur en onversneden.
Een ander belangrijk woord uit dit evangelie, waar we vaak over lezen, is dat Jezus Zijn leerlingen uitzendt. Christen zijn hou je niet voor jezelf, christenen zijn niet enkel tot zichzelf geroepen. Het is leuk en vaak bemoedigend om met geloofsgenoten te kunnen praten over je geloof. In tijden waarin geloven niet meer zo vanzelfsprekend is, mogen we dat geloofsgesprek onder gelovigen niet verwaarlozen, integendeel, we moeten het stimuleren. Maar hoe belangrijk dit gesprek ook moge zijn, het ontslaat ons niet van onze taak om te getuigen van datgene wat ons ten diepste gelukkig maakt. En om daar krachtdadig te kunnen van getuigen, moeten we alle ballast van ons afgooien. Enkel wie niet volledig ingenomen is door geld verdienen of carrière maken kan een stille getuige, een levende vraag zijn voor mensen die gevangen zitten in het net van dat geld of die carrière. Enkel wie geen drugs nodig heeft om blij en gelukkig te zijn, kan getuigen bij verslaafden. Ga zo maar door … Dat kan enorm veeleisend lijken voor christenen, dat is het wellicht ook, maar wie zich als christen echt laat begeesteren door die God, kan veel aan. En het een hoeft het ander niet uit te sluiten. Je kan met je leven tonen dat genieten voor jou niet het belangrijkste is, maar toch ook genieten.
Het is allemaal wel goed en wel dat getuigen … maar levert dat ook iets op, heeft dat nut? Een typische vraag van een maatschappij waar resultaat en renderen bovenaan de prioriteitslijst staat. Voor die statistiekers is het wellicht niet gepast te zeggen dat we dat niet weten, dat men dat enkel kan inschatten na lange tijd. En toch is het zo. Misschien moeten we ons dus eerst en vooral al bevrijden van dat rendabiliteitsdenken? We getuigen niet om zieltjes te winnen, maar omdat we er zelf vreugde en geluk in vinden en dit willen delen met anderen. We moeten dus niet verbeten proberen anderen te overtuigen. Overtuigen moeten we niet, enkel getuigen. En wil men je Blijde Boodschap niet horen, dat geeft niet, getuig gewoon elders, maar blijf steeds getuigen. Ik wens je een boeiende tijd toe als getuige van de Blijde Boodschap, weet je, dat mag ook op vakantie!