Vijftiende zondag door het jaar (2003)

Miljoenen mensen gaan in deze tijd op vakantie, gepakt en gezakt zoals het heet. En bergen bagage sleept men mee, allerlei zaken die men nodig meent te hebben voor een prettige vakantie.
Ik hoorde eens vertellen over een gezin dat behalve stapels kleren en eetwaar ook een T.V.toestel meenam, een videorecorder en een grote tas vol videobanden. Dan hoefden zij zich niet te vervelen onder hun vakantie. Toen ik dat hoorde, vroeg ik me wel af: wat verstaan die mensen in hemelsnaam onder vakantie? En eigenlijk nog meer: Hoe leeft zo’n gezin de rest van het jaar? Als je toch zo T.V. verslaafd bent, dan moeten toch een heleboel andere zaken, veel belangrijker dingen, in de verdrukking komen. Heb je dan nog tijd om gewoon te praten met elkaar? Om in alle rust te luisteren naar elkaar?
Dit extreme voorbeeld is toch een beetje typerend voor de manier van leven in onze tijd. Ook in ons gewone dagelijkse bestaan slepen we bergen bagage mee: allemaal dingen die we nodig menen te hebben om redelijk te kunnen leven. En we hebben veel nodig tegenwoordig.: We zijn gewend geraakt aan veel comfort en luxe: niet alleen de televisie, maar ook dingen als een stofzuiger, wasmachine, koelkast, vrieskist, en niet te vergeten de auto, en soms misschien een boot. Allemaal onmisbare dingen in onze tijd, althans dat schijnen velen te denken.
Er is natuurlijk niets op tegen dat we zoveel comfort en luxe hebben. Het is gewoon prachtig als je in staat bent om dat soort zaken aan te schaffen, om zo het leven wat gemakkelijker en aangenamer te maken.
Het is fantastisch dat we mogen leven in een welvaartslandje, vergeleken bij miljarden mensen in de wereld zijn we rijk, heel rijk. En daar is niets op tegen, zolang we ook maar goed omgaan met alles wat onze tijd ons geeft, zolang we ook maar het verschil blijven zien tussen wezenlijke waarden en de franje eromheen. Zolang het maar niet een sta-in-de-weg wordt om open te staan voor elkaar, om te luisteren naar elkaar, om tijd te hebben voor elkaar. Want met al onze luxe zijn we tegenwoordig echt niet gelukkiger dan degenen die zonder moeten doen. Vaak zelfs hettegendeel.
Het probleem van onze tijd is dat velen de franje soms veel belangrijker achten dan veel wezenlijke waarden van het leven. Als, om maar een voorbeeld te noemen in een huwelijk, het eigen huis, de tweede auto of de boot, en het geld verdienen om dat mogelijk te maken, belangrijker geacht worden dan goede onderlinge verbondenheid, en persoonlijke aandacht voor elkaar, dan is er iets fundamenteel mis.
En als in een gezin de televisie en de computer een grotere plaats inneemt dan onderlinge warmte en huiselijke gezelligheid en tijd hebben voor elkaar, dan gaat er vroeg of laat iets mis.
Als bij alle bezigheden van mensen de eerste vraag steeds is: wat verdien ik er mee? En niet: doe ik dat werk graag? of: kan ik anderen er een plezier mee doen? dan maken veel mensen zichzelf en anderen ongelukkig. Als we met zijn allen eens echt blij en dankbaar konden zijn dat we het goed hebben, als we de betrekkelijkheid van veel zaken wat meer onder ogen zouden zien, als we trouw kunnen zijn aan de wezenlijke waarden van ons leven: vriendschap en liefde, warmte en geborgenheid, meeleven en medelijden, dan zou Jezus’ blijde boodschap ook in ons blijdschap en vreugde brengen.
Geluk in je leven kun je niet kopen, dat kun je alleen verwerven door een bepaalde manier van leven Als Jezus zijn leerlingen verbiedt veel bagage mee te nemen als ze eropuit trekken om zijn boodschap te verkondigen, dan is dat om te zorgen dat ze zich helemaal aan die taak kunnen wijden en hun aandacht niet wordt afgeleidt door allerlei bijkomstigheden.