Het is moeilijk voor een predikant om voor zijn eigen familie te preken. En een pastoor wordt maar liefst niet benoemd in zijn eigen dorpsparochie. Daar zijn psychologische redenen voor. Daar bestaan ook geleerde publicaties over. Het schijnt bijna een universele Wet te zijn. Geen sant in eigen land.
Iets dergelijks zegt Marcus van Jezus: bij hem thuis kon hij geen wonder doen. De vraag is of dat puur psychologisch was? En de volgende vraag is of Marcus dat bedoelde.
Zonder dat apart bestudeerd te hebben, denk ik a priori, dat Marcus dit niet zou vermeld hebben. Hij had geen enkele reden om deze stelling, die toen ook al een soort spreuk was te bewijzen. Op zich staat daar geen enkele boodschap in de Marcus kon interesseren.
En het verhaal gaat inderdaad niet over de bevestiging van niemand sant in eigen land. Daarvoor is Marcus te zeer Marcus. Hij is in de woestijn begonnen en de geur van de woestijn hangt nog in zijn kleren en de klank van de woestijn zit nog in zijn stem. Hij leeft met en vanuit een visioen dat hij overal gestalte wil geven. Maar dat visioen is te sterk subversief, te gevaarlijk. Het visioen schokt de goegemeente, hier de goede stad. Ze lezen er wel de profeten, ze gaan er wel naar de synagoge, ze doen er wel hun religieuze plichten, maar daar moet je het dan ook bij laten. Op deze weerstand van het trouwe geloof zal Jezus overal stoten, zelfs bij zijn meest nabije leerlingen. Ze waren allen ziende blind. Ze zagen hem wel, hun ogen hadden geen oogarts nodig, maar ze doorzagen hem niet, ze hadden geen inzicht in zijn geheim.
Hij kon dus geen wonder doen. Wonderen kan je alleen maar doen als mensen ze verwachten. Je ziet de wonderen pas gebeuren als je er op voorhand al naar uitziet, als je ze verwacht, als je gelooft. Een wonder kan nooit gebeuren waar ongeloof is. Dat is de logica van het wonder. Het wonder is geen bewijs dat het ongeloof wegneemt en het ombuigt tot geloof. Dat kan nooit. Alleen wie gelooft, ziet het wonder.
In zijn stad was dat geloof er niet. Hij had misschien bewijzen moeten leveren, maar zelfs dan zouden ze niet geloofd hebben. Het ongeloof is zo hard als beton. Daar verander je niets aan. Ongeloof maakt immers blind en dan ziet men niet. Dat is toch de logica zelf.
En wel heel typisch, dat er terzijde bij geschreven staat: hij genas wel een klein aantal zieken. Voor hen was hij dus wel sant in eigen land. Maar het waren zieken. Zij verwachtten iets, zij verwachtten genezing. En zie, daar kon het wonder wel. En voor hen had het geen belang of hij nu de timmerman was, de zoon van en de broer van.
Geloof dat gestold is, verdraagt en verwacht het wonder niet. Het gebeurt dus ook niet.