Lieve mensen,
Hoe uniek is het leven, hier op aarde ? Lange tijd gingen de wetenschappers ervan uit dat gezien het groot aantal melkwegstelsels (men zegt miljarden), met elk hun grote hoeveelheid sterren waarrond dan nog zoveel planeten kunnen draaien er wel nog ergens in het universum “aarde-achtige” planeten zijn waarop leven mogelijk is of is kunnen ontstaan. Alleen ligt het wat moeilijk om met hen in contact te komen gezien de onmetelijke afstanden en misschien ook verschillend moment in evolutie en beschaving. ’t Zou toch wel moeten lukken dat we uniek zijn met het leven zoals we dat op aarde al miljoenen jaren kennen. Nu, de laatste jaren hoor je toch meer en meer klanken dat het leven zoals we dat in al zijn vormen kennen best wel uniek zou kunnen zijn. Dus dat er nergens anders leven en intelligentie is zoals wij dat kennen. Het ontstaan van het leven heeft iets van een heel nauwe flessenhals waar alle elementen en voorwaarden door moeten, maar je merkt dat eenmaal het gelukt is, er geen houden meer aan is en dat het leven ook al is het broos, kwetsbaar en altijd bedreigd, toch niet tegen te houden is, niet door catastrofes en rampen, maar juist complexer en rijker wordt doorheen opeenvolgende veranderingen en evoluties.
Met deze bevindingen in ons achterhoofd (iets dat mij al van kindsbeen aan ontzettend boeit, al wil ik er hier geen uitzending van National Geografic van maken) klinken de woorden uit het Boek Wijsheid net iets intenser en straffer: God heeft alles geschapen om te leven… wat een wonder dat wij dat ‘unieke leven’ mogen en kunnen ervaren. En als je het Evangelie ziet als een strijd tegen al wat het leven bedreigt, dan begrijp je de levenswil van die Jaïrus en die vrouw die beiden zo’n vertrouwen hebben dat het goed komt.
Ja, de dood is alomtegenwoordig hier in het evangelie (zoals ook in het leven van ons allemaal). Die dochter van Jaïrus heeft een of andere ziekte waardoor ze op sterven ligt. Die bloedverliezende vrouw is door haar aandoening sociaal vermoord want ze mag nergens en met niemand nog contact hebben in die Joodse maatschappij die zo bang is van alles wat met het ’levenssap’ bloed te maken heeft; respect en angst hebben een verlammend effect en dus is zo iemand levend dood want te mijden wegens onreinheid. Al twee gezichten van de dood dus… maar de dood zit ook in de reactie van de omstaanders die lachen met Jezus’ woorden en zijn geloof en dat van Jaïrus en die vrouw in het belachelijke trekken. Mensen worden zo ‘monddood’ gemaakt. De dood schuilt zelfs in ‘het systeem’ dat aanraken verbiedt (voor Jaïrus, kaderlid van de synagoge, geen onbelangrijk gegeven dat hem in moeilijke papieren kan brengen…). Nu, het leven is niet tegen te houden en toont zich op verschillende wijzen.
Om te beginnen heb je de ’levenswil’ van zowel Jaïrus als van die vrouw. Nu, begrijpelijk maar toch altijd mooi hoe mensen de wanhoop weten te overstijgen. Ze zijn ten einde raad; voor je kind doe je alles: hij buigt, knielt, roept, schreeuwt; en die vrouw doet van alles om Jezus toch maar aan te raken. En dan heb je de ’levens’-woorden van Jezus: talita koemi, ‘meisje sta op’. Maar eveneens leven-bevorderend is zijn uitspraak: “dochter, uw geloof heeft u gered. Ga in vrede en wees van uw kwaal verlost.” (Van een bevestiging groei je, is het niet ?) Of tot Jaïrus: “Wees niet bang maar blijf geloven.” En dit in tegenstelling tot de leven-remmende uitspraak van de beterweters: “Uw dochter is gestorven, waartoe de Meester nog lastig vallen.”; het misbaar en geween. Ik zou het nog kunnen hebben over het levenwekkende in het aanraken (waar Dana Winner een mooi liefdesliedje over heeft: “iets heeft je zachtjes aangeraakt”) en het bij de hand nemen, maar u hebt al begrepen dat in al wat we zeggen of doen zoveel leven of zoveel dood zit. Maar de boodschap hier is dat leven en de wil om te leven taai zijn en niet tegen te houden … zoals overal op zoveel verschillende manieren al 3,7 miljarden jaren op deze aardklomp. Leven, zo uniek en broos zal altijd bedreigd worden door de dood maar laten we erop vertrouwen dat het leven altijd het laatste woord zal hebben omdat er altijd een koemi momentje inzit: sta op !
Mogen wij allen dat voelen, wanneer het nodig is.