Twaalfde zondag door het jaar (1997)

Waar is de Heer wanneer het stormt? Waar is Hij wanneer we de wind tegen hebben in het leven? Juist wanneer we Hem hard nodig hebben, lijkt Hij nergens te vinden, dan wekt Hij de indruk te slapen op de achtersteven van ons leven.
Met de apostelen roepen we: ‘Raakt het U niet dat wij vergaan?!’, en in die kreet kan wanhoop, frustratie, boosheid in doorklinken. Op de moeilijkste momenten geeft Hij niet thuis, althans voor ons gevoel.
Dat was ook de ervaring van de eerste christenen. Zonder hun Jezus moesten ze verder. En het stormde. Ze stuitten op tegenstand en tegenwerking van de gevestigde orde. Ze werden vervolgd, ze voelden zich alleen op een gevaarlijke zee. Hij laat ons aan ons lot over, dachten ze.
En dat hebben sindsdien ontelbare mensen hun nagezegd: mensen die zwaar werden beproefd, meer dan ze aankonden, mensen die de wind fel tegen hadden, de moed in de schoenen, op en neer geslagen werden op de golven van het bangmakende leven: ‘Raakt het U niet dat wij vergaan?’.
Wanneer het kwaad mensen treft, is er altijd die vraag: Waarom? Waar heb ik het aan verdiend, ik heb toch altijd goed geleefd? Waar is die goede God? Hoe kan Hij dit toelaten? Een vraag zo oud als de wereld, een probleem waar mensen mee worstelen, juist als die man Job uit de eerste lezing.
Job, die welvarende man die echter de ene jobstijding na de andere krijgt, eerst de wind mee en nu door felle windstoten helemaal van zijn voetstuk geblazen. Job die in al zijn onverdiende ellende God ter verantwoording roept: Waarom doe Je me dit alles aan? Dit heb ik toch niet verdiend!
In het echte leven geeft God nooit een direct antwoord. Maar in het verhaal van Job stelt Hij een tegenvraag: Waar was jij toen Ik de wereld schiep en ordende? Waar was jij toen Ik paal en perk stelde aan de zee en de wind? M.a.w. wat kun jij, kleine mens, begrijpen van dat grote geheel? Het staat niet in die paar regels die we vandaag uit het boek Job gehoord hebben in de eerste lezing, maar Job zegt dan heel nederig: Ik heb te vroeg gesproken. Dit gaat mijn verstand te boven.
Het is helemaal niet zo vreemd dat we God ter verantwoording roepen als het leven tegenzit. Wie kun je er anders op aanspreken? Maar God zou ook ons een tegenvraag kunnen stellen: Waar was je toen het je goed ging? Waarom heb Ik je niet gehoord toen je de wind mee had? Mopperen en klagen tegen God wanneer het ons slecht gaat, dat is best begrijpelijk, maar weten we Hem ook te vinden als het ons goed gaat, en het ons voor de wind gaat? Spreken we dan wel eens onze dankbaarheid uit?
Maar de lezingen van vandaag hebben ons nog wat meer te zeggen: Vorige week hoorden we Jezus vertellen over een boer die zaait en daarna rustig gaat slapen; ondertussen ontkiemt het zaad. Met dat verhaal vroeg Jezus ons geloof en geduld te hebben: geduld met jezelf, geduld met anderen, geduld met de komst van een nieuwe wereld, het rijk Gods.
Vandaag horen we dat diezelfde Jezus in het noodweer ligt te slapen - even gerust als die boer -terwijl de golven over de boot slaan. Hij is niet bang. Hij raakt niet in paniek bij tegenwind. Hij gelooft in Gods beschermende hand. Hij heeft een geweldig vertrouwen in de goede afloop. Hij weet God in het leven nabij, bij tij en ontij. En Hij kent God bij zijn naam: Ik-zal-er-zijn. Dat geloof en vertrouwen mist Hij bij zijn leerlingen, en daarom zegt Jezus: ‘Kleingelovigen!’.
Kleingelovigen! Dat zal vaak ook wel opgaan voor ons. Maar wanneer ben je een grootgelovige? Soms ontmoet je ze, grootgelovigen: mensen die God niet vergeten te danken wanneer het goed gaat, en die hun vertrouwen in Hem niet opzeggen wanneer het slecht gaat. Soms ontmoet je mensen - en ook dat zijn grootgelovigen - die, in plaats van God de schuld te geven, zelf de handen uit de mouwen steken.
Ze blijven je nabij in de storm. Ze helpen je door je zorgen heen. Ze geven je een veilig gevoel, vertrouwen. Met hen in de buurt krijg je het gevoel dat de storm gaat liggen. Gelukkig zijn er van die grootgelovigen. Hopelijk horen wij ook daarbij.