Preek – 10e zdj-B- Mc.3,20-35 en Ezechiël “Maak van mijn hart van steen een nieuw hart”
VADER ZIJN VANUIT HET HART
Mensen hebben op gezette tijden nood aan feest en herinnering. Op de 2de zondag van juni vieren we “vaderdag” met nogal wat commerciële drukte er rond. Maar het is een gezonde familiale reflex om af en toe eens dankjewel te zeggen aan vader. Dank je, pa, om je arbeid voor ons, om je rust brengende verantwoordelijkheidszin, om de goedheid die je, méér dan door je woorden, uitdrukt door je aanwezigheid, je aandacht voor ieder van ons, je schalkse humor. We weten wel dat je ons meedraagt, een leven lang, in het stilste plekje van je hart. In het goede vader-zijn komt altijd weer de liefde naar boven waarmee het vaderschap begonnen is. Vader is en blijft men vanuit het hart.
Is het te verwonderen dat Jezus aan de gevende, scheppende liefde die God is, de naam “Vader” geeft? God is de vader bij uitnemendheid Paulus zegt: “Ik buig de knieën voor de Vader naar wie alle vaderschap in de hemel en op aarde genoemd wordt”. Deze tekst wordt gelezen op het hoogfeest van het H. Hart van Jezus.
Het hart van de Vader is nooit meer zichtbaar voor ons geworden dan in het hart van Jezus, de dienstbare man die zegt dat hij “gekomen is, niet om gediend te worden maar om te dienen”, “om te redden wat verloren was”. “De Vader en ik zijn één” zegt Jezus.
In de parabel van de barmhartige vader en de van huis weggelopen zoon tekent Jezus evenzeer zijn eigen kommer en uiteindelijke vergevingsgezindheid als die van zijn vader. Bij zo iemand kan iedereen thuiskomen.
Daarom mag Jezus ook zonder pretentie zeggen: “Leert van mij” .We kunnen veel van hem leren. Daarom is het goed dat we onze relatie met Jezus niet uit het oog verliezen.
Laten we ook zachtmoedig en nederig van hart zijn, getrouw en vergevingsgezind. Moge de deugden van Jezus verder leven in onze daden en in onze woorden. Moge ons hart meer en meer kloppen op het ritme van Jezus’ hart. We kunnen in ons mens-zijn iets van het goddelijke laten doorstromen. Dat maakt het eenvoudigste en het meest alledaagse zo diep en heilig. We moeten daar vaak eens aan denken.
Zoals de musicus Mozart de bastonen soepel en beweeglijk laat inspelen op de eerste violen, zo moeten we ons leren afstemmen op elkaar, op het gezin, als samenspelende violen. En in ons hart afgestemd blijven op het hart van de Heer. Ja, dan is het Hart dat alles regisseert. Dan geven we een warme klank door, spelen we een beetje Gods eigen lied doorheen het lied van kleine, falende mensen. Maar met zo’n God is altijd een nieuwe strofe mogelijk.
- met dank aan p. Koen De meester