Wij gebruiken in de kerk vaak het woord Testament: Oude (of Eerste) Testament, Nieuwe (of Tweede) Testament. Bij het horen van het woord ‘testament’ denken wij mensen aan een officieel document dat de nalatenschap regelt na iemands dood. Zo wordt het inderdaad onder ons gebruikt. Een stap verder betekent zo’n document niet alleen een lijst van ‘voor die is dit en voor die is dat’, maar is het evengoed een getuigenis van de overledene hoe het met zijn relaties is gesteld. Hij getuigt van zijn lief en leed en hoe zijn nabestaanden daarin passen. Vandaar het woord ‘getuigenis’ als vertaling van ‘testament’. Getuigenis dus, zo willen wij het vandaag verstaan.
De geschiedenis vanaf het begin, van de wereld tot nu toe, het hele gebeuren van de mensheid met zijn ups en downs, zou je de poging van het getuigenis van God kun¬nen noemen, over hoe en wat hij bedoelde met de mensen. Hij plaatst Adam in de wereld en zegt: Ik wil dat er leven is, Ik wil dat de mensen het goed maken met elkaar, dat ze leven voortbrengen. Dat is het enige wat er toe doet. Breng leven voort… Daarom, zegt de schrijver, wandelde Adam met God in de tuin. Maar u weet hoe het daarna ging met die opdracht. Het getuigenis van God raakt verduisterd door menselijke hoogmoed, kortzichtigheid en hebzucht. En keer op keer treden er in de geschiedenis mensen op, die dat getuigenis onder de stukken en brokken moeten vandaan halen, die de opdracht krijgen: ga de wereld in en getuig: breng leven voort.
Abraham bracht, hoewel hij onvruchtbaar was, op hoge leeftijd leven voort. Mozes, hij kon niets met dat weerbarstig volk beginnen, en toch bracht hij leven voort. Of lie¬ver, God met hem. David bracht leven voort! Een prachtige periode uit de Joodse geschiedenis, als een boer op de troon zit van Israël, de mensen nog dicht bij elkaar leven en de verhoudingen helder zijn. Nog is de ene mens niet groter dan de andere. Mensen leven op gelijk niveau. Geen wonder dat de Joden steeds weer terugkijken naar David. Het symbool van het eeuwige menselijke verlangen om goed leven voort te brengen. Daarom heet Jezus dan ook Zoon van David. Omdat Hij tenslotte en voorgoed dat getuigenis van God met zich draagt. Hij treedt in de wereld als een blij¬de boodschap; breng leven voort. Maar zal de wereld dat leven ontvangen?
Vandaag horen we over Maria, en over onszelf. Aan ons adres is die boodschap gericht: Verheug u, want de Heer is met u. Misschien schrik je daarvan, zoals Maria deed. Misschien schrik je van die opdracht: breng leven voort. Want zo gemakkelijk is dat niet in een wereld, waar eerder dood dan leven wordt voortgebracht. Wij maken ‘t mee dat bedoelingen verkeerd worden verstaan, dat je op een zijspoor wordt gerangeerd, dat je niet meetelt. In die wereld wordt tegen ons gezegd: breng leven voort.., draag geen haat, vergeef de mensen hun gebrekkigheid, wees barmhartig, heb medelijden. Hoe zal dit geschiede, zult u zeggen. Hoe kan ik leven voortbrengen? Want het is met mijn vruchtbaarheid niet wat het zijn moet. Dat hoor ik Maria ook zeggen. Hoe kan dat nou? Hoe kan ik leven voortbrengen? En de engel zegt: “De heilige Geest! De heilige Geest zal over u komen. Daarom zal, wat uit u geboren wordt heilig worden genoemd, Zoon van God.” Vandaag zeggen wij misschien tegen elkaar: Hoe kan dat nou? Nieuw leven nog? Waar zijn dan onze jonge mensen, die daar voor moeten zorgen? Wij worden alsmaar grijzer en grijzer. “Gods kracht zal u overschaduwen en wat uit u geboren wordt, uit ons samen.”
Jazeker! Het kan! Vrees niet! Dat is de boodschap. Daarom moeten wij blij zijn, blij om vandaag, blij om morgen. Want bij God is niets onmogelijk. Met zijn allen tegen de angst.
Laat ons zo eenvoudig zijn als Maria. Wellicht had ze wel duizend vragen en horen we er in het verhaal maar één: hoe zal het kunnen, daar ik geen man beken? Maar zij wilde toch open en ontvankelijk zijn voor de mogelijkheden, die Gods Geest zal geven. Er is maar één manier om een open en ruim mens te worden, maar een manier van ontvankelijkheid: wat er ook gebeurt, wat mensen u ook aandoen: in Gods naam, breng leven voort! Want wie leven voortbrengt, komt zelf thuis.