Beste mensen,
In deze periode van het jaar krijgen we elke dag één à twee minuten minder licht. We gaan het dal in. Het wordt donkerder en donkerder. Vele mensen snakken naar licht. Misschien is het wel goed dat elk jaar mee te maken. We beseffen dan beter hoe goed en weldoend ‘licht’ wel is. Hoe donker het ook wordt, toch hebben we de zekerheid dat het licht terugkomt. Met Kerstmis, op 25 december, stopt de neerwaartse spiraal en van dan af komt er voorzichtig elke dag één à twee minuten licht bij. Het kerstfeest kon men op geen betere dag plaatsen. Het is symbolisch een ongelooflijk sterk moment. In een klein, weerloos kind wordt het ‘Licht’, God, zichtbaar in deze wereld.
Deze zondag lopen de schriftteksten al ongeduldig vooruit op Kerstmis. De eerste en tweede lezing zitten vol licht en diepe vreugde. Het gaat hier niet over een ‘hip hip hoera’-stemming. Het gaat over vreugde en licht door alle verdriet en lijden heen. Onze band met God is de diepste bron van onze vreugde, tot in al onze vezels. We krijgen de zekerheid dat, wat er ook gebeurt, God ons nabij is. Hij houdt ons bij de hand. ‘Ons verlaten, ons vergeten kan Hij niet’ zegt de profeet Jesaja. Dát is de ‘blijde boodschap'.
Maar als we blij nieuws hebben staan we meestal te popelen om het aan anderen te kunnen vertellen. We kunnen het moeilijk voor onszelf houden. Is het aan ons te zien dat we een ‘blijde boodschap’ hebben? Straalt er licht en vreugde door ons? Zulke mensen heeft de Kerk nu nodig. Mensen die in hun leven van elke dag iets laten zien van Gods liefde en tederheid. Mensen die tederheid en warmte uitstralen en in Gods naam van mensen houden, wie ze ook zijn en wat ze ook gedaan hebben. Dan is ons leven een teken van een lieve en solidaire God.
In het evangelie staat Johannes de Doper voor ons. Hij leeft in de woestijn. Woestijn, stilte is een vindplaats van God. In de woestijn is Israël met God vertrouwd geraakt. Ook Jezus zocht geregeld de stilte op. Vanuit die stilte kwam Johannes getuigen van het licht. Dat is ook onze opdracht. Lichtmensen zijn, doorschijnende mensen. We zijn niet zelf het licht, wij moeten het gewoon doorlaten. Ons leven van elke dag een verwijzing laten zijn naar Jezus. Dat de mensen Hem in ons leven op het spoor komen. Zo bereiden wij zijn weg. Zo kan God over ons lopen. Johannes was een bescheiden mens. Hij wijst van zich weg. Hij wijst naar Iemand die tussen ons staat. Ook nu nog…maar we moeten Hem leren zien. Enkele zondagen geleden kregen we in het Matteüsevangelie belangrijke tips om Hem op het spoor te komen. Hij is te vinden in de arme, kwetsbare, weerloze, uitgestoten mens. Soms hebben we er wel moeite mee om dat echt te aanvaarden. We voelen ons wat ongemakkelijk. We lopen er in een boogje omheen.
Elk jaar, in de advent, richt Welzijnszorg onze aandacht op mensen in nood, hier bij ons. Dit jaar wijst Welzijnszorg ons op de gevolgen van de hoge energieprijzen. Energie gebruiken we dikwijls zonder er bij na te denken. Maar een groeiende groep mensen heeft het moeilijk om zijn energierekening te betalen. Ook voor hen moet energie betaalbaar zijn. Energie is een basisbehoefte, geen luxeproduct. Je hoeft niet veel verbeelding te hebben om je een leven zonder gas en elektriciteit voor te stellen.
Buurthuis ’t Lampeke’ in Leuven schenkt aandacht aan de energieproblemen van kansarmen. Mensen kunnen er met hun betalingsproblemen terecht. Het buurthuis verzorgt ook warme maaltijden. Men speelt daar ook in op de nood van een groep mensen die eenzaamheid willen doorbreken of die zelf niet meer aan evenwichtig koken toekomen. ’t Lampeke’ is ook bemiddelaar bij de sociale huisvestingsmaatschappij. Om dat te kunnen blijven doen heeft men hulp nodig. Ook uw hulp…
Dit is een kans tot concrete naastenliefde. God verwacht van ons geen spectaculaire dingen. God is te vinden in de kleine dingen, in de kleine mensen. Misschien herkennen we Hem dan? Hij die in ons midden is. Dezelfde handen die bidden moeten ook de medemens helpen. Anders is het niet echt.
Jezus heeft het ons voorgedaan. Gaan wij zijn weg, stappen we Hem achterna ?