OPENINGSWOORD
Broeders en zusters, allemaal welkom op deze tweede zondag van de advent.
Wij leven in een jachtige tijd. Wij hebben een hekel aan files. Wij willen kunnen opschieten. Daarom zijn wij al een tijdje aan het nadenken over de vraag hoe wij die files kunnen oplossen. Tolpoorten, rekeningrijden, carpoolen.
Is ons verlangen om snel vooruitgang te maken in het geestelijk leven ook zo sterk!? Weten wij wat ons onderweg ophoudt? Wij doen, zeggen en denken soms dingen waardoor wij anderen, God en medemensen, van ons afstoten. Dat kan onbewust gebeuren, maar de andere partij kan het heel bewust ondergaan. Die dingen kunnen een belemmering zijn voor het snel groeien van de onderlinge liefde en dus kunnen zij de komst van het Rijk Gods vertragen.
Er zijn weleens van die tijden, gelukkig al weer lang geleden, voor mij althans, dat je gemiddeld twee tot drie keer per week een e-mail met een virus krijgt. Voor wie er niet zo veel verstand van heeft: dat is een berichtje voor de computer waar een programma in zit verwerkt, dat je computer behoorlijk kan beschadigen. In dit geval wordt het virus telkens expres meegestuurd. Zijn wij zelf echter ook niet weleens als een soort virus bezig!? Dat wij de sfeer thuis of op het werk of op school in de war sturen!?
Kijken wij in deze adventstijd naar onszelf? Wat is het goede in ons? In hoeverre kunnen wij dat nog uitbouwen? En waarin ben ik nog - net als zo’n computervirus - een soort stoorzender voor God en voor mijn omgeving?
Werken wij er aan om meer op Jezus Christus te lijken. Daarvoor is deze adventstijd: om ons hart klaar te maken voor zijn komst.
Wij gaan nu de tweede kaars aansteken en vragen God dat Hij in deze viering en in de komende week weer een stapje in onze richting wil zetten en wij in zijn en elkaars richting willen gaan.\
OPENINGSGEBED
Laat ons bidden. God, Gij roept uw volk op de paden recht te maken en de weg te effenen voor uw komst. Wij vragen U: laat onze bekering vrucht dragen; maak ons waakzaam en vol ijver opdat uw Rijk zou komen. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon … .Amen.\
PREEK
Beste mensen, wij hebben allemaal een verschillend karakter. Dat houdt het leven boeiend, maar het betekent ook, dat wij allemaal eenzelfde evangelietekst met verschillende ogen lezen. Er zijn mensen, die zo in elkaar zitten, dat hen in het verhaal van vandaag allereerst het negatieve opvalt, het strenge karakter van de woorden van Johannes de Doper. En er zullen mensen zijn, die zo zijn, dat zij allereerst het positieve in het verhaal zien.
Wij kunnen inderdaad zien, dat Johannes de Doper strenge woorden spreekt. Hij zegt, dat de bijl reeds aan de wortel van de bomen ligt en dat elke boom, die geen goede vruchten draagt wordt omgekapt en in het vuur geworpen. Het kaf zal worden verbrand in onblusbaar vuur. Voor mensen, die nooit eens “sorry” tegen God en hun medemensen hebben gezegd zouden deze teksten inderdaad aanleiding kunnen geven tot ongerustheid. Want wie gedaan kwaad niet probeert goed te maken, zal geen plaats krijgen in het Rijk van God, die zal zelf niet eens in het Rijk van God willen binnengaan, want dan zou hij iemand, die hij tot nu toe niet heeft willen vergeven, alsnog de hand moeten reiken.
Maar mensen met een andere instelling zullen allereerst het blijde nieuws in dit evangelieverhaal zien. Wat is er zo blij aan deze boodschap?
Wij horen weleens over kinderen, die in het leven een verkeerde weg gaan. Vaak tot groot verdriet van ouders en grootouders, maar opvallend is dat de ouders toch wel proberen om tegenover de buitenwereld hun kinderen te verdedigen. En dat is ook begrijpelijk. Het zijn en blijven immers hun kinderen. Zij willen - en moeten - zoveel mogelijk blijven openstaan voor hun kinderen. Het is van de kant van de ouders een teken van echte liefde en zorg.
Als wij het evangelie van vandaag lezen, zien wij bij God dan niet hetzelfde? Of beter gezegd, zien wij, dat ouders zo zijn, omdat God zo is? Wij zijn immers geschapen naar Gods beeld en gelijkenis. Als wij als ouders iets goed doen, dan kunnen wij dat, omdat God het goede van zichzelf in ons heeft gelegd.
Op het moment dat Johannes de Doper met zijn prediking begint is er in de loop der eeuwen al veel kwaad in de wereld gebeurd. Het blijde van dit evangelie is echter, dat God - ondanks alles wat er is gebeurd - toch maar weer een profeet zendt om de mensen op de rechte weg terug te brengen. Het is van Gods kant een teken van grote liefde en zorg. Deze profeet, Johannes de Doper, zal echter, zoals zo vele andere profeten, door enkele mensen worden vermoord, in dit geval door koning Herodes. En dan stuurt God - als toppunt van zijn bewijzen van liefde - niet meer een profeet, maar zijn eigen Zoon. God zelf wordt mens onder de mensen om ons de weg te wijzen. Jezus zegt dan ook: “Ik ben de Weg, de Waarheid en het leven”.
Doopte Johannes enkel met water - zodat mensen aan God konden laten zien, dat zij hun leven wilden beteren, dat zij van tekortkoningen gezuiverd wilden worden - Jezus zou dopen met de heilige Geest en met vuur, zodat mensen daadwerkelijk zouden worden gezuiverd.
Broeders en zusters, de adventstijd is een tijd van voorbereiding, een tijd van bekering. En wij kunnen ons alleen maar bekeren als wij bereid zijn eerlijk naar onszelf te kijken: wat doe ik goed en wat doe ik niet goed of minder goed?
Om van God nog meer weldaden te kunnen verkrijgen is het belangrijk te beseffen dat wij veel goede dingen doen. Wie dat beseft, bedankt regelmatig en wie dat doet, krijgt geregeld weer iets nieuws.
Maar even belangrijk is het besef, dat wij regelmatig tekortschieten. Wie dat beseft, probeert zichzelf te beteren met de hulp van Gods genade, die zoekt verlossing bij Jezus Christus, de Heiland.
Zongen de engelen bij de herders in het veld “Eer aan God in den hoge en vrede op aarde aan de heilige mensen” of zongen zij “Vrede op aarde aan de mensen van goede wil”? Zij wendden zich tot de mensen van goede wil. En dat zijn mensen, die inderdaad het goede willen, maar soms ook goed in de fout kunnen gaan. Toch is de kerstvrede er voor die mensen.
Broeders en zusters, de enige echte oorzaak van al het kwaad in de wereld is de menselijke zwakheid, van onszelf en van anderen. Meestal is dat zonneklaar. Stelen, moorden en liegen zijn dikwijls oorzaken van grote ellende in de wereld. Maar ook gebroken verhoudingen in bijvoorbeeld families hebben dikwijls iets te maken met een gebrek aan geduld en verdraagzaamheid van de verschillende partijen.
Wat zei Jesaja ook al weer in de eerste lezing van vandaag? “Een twijg zal ontspruiten aan de stronk van Isaï. De geest van de Heer zal op hem rusten, de geest van liefde en vreze des Heren. De kleinen zal hij recht verschaffen. Dan huist de wolf bij het lam en het kleine kind steekt zijn handje in het nest van de slang. Dan zondigt niemand meer, maar zal de gehele aarde vervuld zijn met liefde tot God, zoals de zeebodem bedolven is onder het water”.
Wat een belofte. Om van te watertanden! Die twijg waar Jesaja over spreekt is al ontsproten. Jezus Christus is al in de wereld gekomen. Nu moeten wij nog enkel naar Hem luisteren.
Broeders en zusters, laten wij niet bang zijn om het goede te noemen dat wij doen. Doen wij het in de geest van Maria, die zelf zei: “Wonderbaar is het wat God mij deed”. Ze gaf alle eer aan God. Zij klopte Hem op de schouder, niet zichzelf. Laten wij ook niet bang zijn om onze tekorten uit te spreken. Wie het kwaad voor zichzelf houdt, blijft er mee rondlopen. Wie het uitspreekt, wordt er van genezen.\
VREDESWENS
Broeders en zusters, aanstaande maandag/morgen vieren wij het hoogfeest van de Onbevlekte Ontvangenis van de heilige Maagd Maria. Zij is gevrijwaard voor de erfzonde en heeft in haar leven ook nooit enige zonde gedaan. Wat een genade voor een mens. Maar vooral … wat zal zij een innerlijke vrede hebben gehad. Nooit heeft zij zichzelf ook maar iets hoeven te verwijten en van eventuele verwijten van andere mensen heeft zij zich nooit iets hoeven aan te trekken. Proberen ook wij te leven volgens het evangelie. Dan zullen ook wij een grote innerlijke vrede ervaren.\
SLOTWOORD
Broeders en zusters, wij zijn hard op weg naar kerstmis 2008. Als wij nu even terugdenken aan wat voor een mensen wij waren met kerstmis 2007, kunnen wij dan van onszelf zeggen, dat wij betere mensen, betere christenen, zijn geworden. Zijn wij wat meer gaan bidden, of beter gaan bidden? Hebben wij op enigerlei wijze blijk gegeven van een grotere liefde tot God en de naaste … of zullen wij deze kerst dezelfde mensen zijn als vorige kerst?
Wij maken ons misschien grote zorgen om de kredietcrisis. Laten wij ons geen zorgen maken om onze geestelijke groei, maar laten wij er wel zorg voor dragen. Veel mensen hebben gezorgd voor een geslaagd Sinterklaasfeest, zijn alweer met de kerstvoorbereidingen bezig, maar werken wij toch vooral aan de binnenkant. Een betere wereld begint in je eigen hart.