Zusters en broeders,
Wij zijn allemaal serieuze, ernstige mensen.
We hebben niet helemaal ongelijk, want het leven is een serieuze, ernstige zaak.
Maar van de andere kant,
Misschien zijn we een beetje de kracht van de ontroering vergeten. Niet de kracht van droefheid of verdriet, die kennen we maar al te goed. Maar die van de ontroering. Van de bewondering voor zoveel moois dat vrijwel elke dag op ons afkomt:
* een kind dat lacht, of zeldzamer: een volwassene die lacht…
* De gezonde overdaad van een heerlijke maaltijd, of de ingehouden emotie bij het horen van een of ander lied of muziekstuk, of het genieten van de inzet van zoveel mensen op zoveel terreinen, met geen ander doel dan ons gelukkig te maken…
Heel misschien, zusters en broeders,
Zijn we ook de ontroering van ons geloof een beetje kwijtgeraakt. Het warme gevoel dat God ons werkelijk heel nabij komt in het Woord dat gesproken wordt, in het Brood dat gebroken wordt en nog, in duizend, duizend dingen…
Het evangelie van vandaag heeft als aanhef:
Begin van de Blijde Boodschap…
Maar mag het voor ons wel een Blijde Boodschap zijn?
Blijde Boodschap… zegt het ons nog iets?
Focussen wij in het leven op de stormen waar we vaak in terecht komen? In de tegenkanting van nu en dan? In de pijn van dikwijls, het onbegrip van heel vaak? Op de eenzaamheid en de verstarring in onszelf?
Of hebben we aandacht voor de nabijheid van onze God, voor zijn evangelie, voor zoveel woorden die we zondag na zondag mogen horen en die ons willen raken, in het diepste van ons bestaan?
Laten wij ons nog raken? Willen wij ons nog laten raken?
Wat doet het ons als we de profeet Jesaja horen zeggen, horen zingen eigenlijk, want Jesaja was een zingende profeet: Troost, troost toch mijn stad, mijn Volk…
Verkondig het luid: Uw God is op komst…
En wat voor God?
Niet die grote Architect van het heelal, die alles van te voren heeft beschikt, die ons denken en doen al van eeuwen ver onveranderlijk heeft bepaald…
Niet de Dieu Horlogier, die alles ooit in gang heeft gezet en er zich verder niets meer van aantrekt …
Maar wel een herder, die zijn schapen weidt. Die ze voert naar zacht groenende velden, die ze samenbrengt in zijn armen, die ze geleidt met zachte hand, die ze draagt tegen zijn boezem…
Zo is onze God.
…
Johannes de Doper roept ons op tot bekering. Met recht en reden, want bekering hebben wij allemaal nodig. Maar misschien is bekering wel een heel beladen woord omdat het eeuwenlang heel eenzijdig werd gebruikt. Bekering is natuurlijk een zich keren naar zichzelf, om zo tot inkeer te komen en wat zonde heet uit ons leven te bannen, of het op zijn minst te proberen.
Maar bekeren gaat eigenlijk een stap verder, of dieper, zo u wil.
Bekeren is ook zich keren naar God, en zijn voorbeeld tot het onze maken, zijn goedheid, en zijn trouw maken tot onze goedheid en onze trouw.
Dat lijkt hetzelfde, maar is echt wel een wereld van verschil.
Zich bekeren is eigenlijk een heel positieve zaak en een heel ontroerende ervaring.
Het is meer dan zijn eigen hoogmoed en egoïsme verfoeien, meer dan eigen kwaad en tekorten op het spoor komen… Het hoort er wel bij, maar veel eerlijker en heerlijker is het om te kijken naar de liefde van God en proberen zelf die liefde uit te stralen. Te kijken naar het geduld van God en proberen hetzelfde geduld op te brengen met elkaar en met onszelf. Te kijken naar de trouw van God en proberen diezelfde trouw waar te maken, elke dag opnieuw…
En ga zo maar door.
Het is een levenslange opdracht, het is de roeping van al wie zich christen noemt. Maar het is een heel positieve en ontroerend mooie taak.
Want als wij het proberen elke dag opnieuw,dan mogen wij ons bewust worden: God is geen buitenstaander, Hij leeft in ieder van ons. Hij wordt in ons geboren, een beetje met een keer, maar elke dag een beetje meer… God is midden onder ons, Hij is in ons…
En dan krijgt advent een heel nieuwe betekenis, een heel persoonlijk accent.
Advent gebeurt in ons… net als kerst…, net als Pasen…
God in ons…
DAT is Blijde Boodschap…
AMEN.