“ EEN MENS OP EEN EZEL”
Zij zat op een ezel.
Ongerust en afwachtend reed zij Betlehem binnen.
Onder haar hart droeg zij een kindje…
Zij zat op een ezel.
Angstig en opgejaagd reed zij Betlehem weer uit,
haar kindje beschermd in haar armen, nog zo klein en kwetsbaar
en toch al op de vlucht voor machthebbers en koningen…
Hij zit op een ezel.
Eenvoudig en zonder gedoe, nederig, bescheiden,
maar geëerd als een koning, rijdt Hij Jerusalem binnen.
Maar ook bang en verdrietig om wat Hem te wachten staat.
Hij is tenslotte ook maar een mens…
Een mens, kwetsbaar en gevoelig, angstig, boos wellicht,
want de beker zal niet aan Hem voorbijgaan.
Verraden worden door een vriend, verloochend door een andere vriend,
beschimpt door de massa, veroordeeld door een machtswellusteling,
gekruisigd… Hoeveel kan een mens eigenlijk verdragen?
Een mens, lijdend tot de dood, geeft zich uiteindelijk over,
want zijn lijden zou verlossing brengen…
Aan de voet van het kruis zit zijn moeder, mee-lijdend, mee-stervend,
verdrietig, bang, boos misschien.
Dan neemt ze Hem op schoot, haar eigen vlees en bloed.
In een gebaar van bescherming geeft ze zich over aan de pijn
die zijn dood haar bezorgt…
En dan laat ze Hem los, wetend dat zijn Woord en zijn Liefde blijven leven…
- bij Palmzondag * Mt.21,1-11 * door Anne * federatie St.-Andries-St.-Michiels-Brugge