Palmzondag (1999)

Jerusalem, stad van God, stad van mensen, einddoel van Jezus’ rondreis door het joodse land, de plaats waar hij zijn zending tot voltooiing gaat brengen. Ook wij zijn vandaag even binnen jouw muren, we hebben al iets gevoeld van de geladen sfeer die er is. We hebben net gezien dat die profeet uit Nazaret binnentrok. Zijn volgelingen deden net alsof hij al koning geworden was. Dat was wel een beetje overdreven en bovendien gevaarlijk.
Tegenover de joodse autoriteiten én tegenover de Romeinse bezetters was dat provocerend en uitdagend, het was vragen om problemen. Bovendien: Jezus als koning, is dat eigenlijk geen lachertje. Een koning: niet hoog te paard maar nederig op een ezeltje, dat slaat toch nergens op, daar kun je toch niets mee. Geen wonder dat het allemaal misgelopen is die week.
Jerusalem, stad van God, stad van mensen, stad vol machten en machthebbers, vol tegenstrijdige belangen. Maar waarom wilde Jezus nu hiernaartoe? Hij wist toch dat daar mensen woonden die zijn bloed wel konden drinken. Hij had toch zelf al gezegd dat lijden en dood hem daar opwachten. Waarom dan toch je begeven in het hol van de leeuw? Wilde hij dan lijden? Was hij zo’n verblinde fanatiekeling? Wilde hij dan dood? Was hij het leven en zijn zending beu? Wat wilde hij bereiken? Wat had hij voor ogen? Hij was zeker geen verblinde fanatiekeling, hij was het leven niet beu.
Maar hij zag zich als een gezondene van God, een man met een missie. Hij moest een boodschap van liefde en dienstbaarheid uitdragen, hij moest in woord en daad getuigen van Gods rijk op aarde, een rijk van van vrede en barmhartigheid, van mildheid en vergeving. Jerusalem en wat hem daar boven het hoofd hing, was een uiterste van zijn trouw aan zijn zending en zo is hij een teken van heil geworden voor alle tijden.
Jerusalem, stad van God, stad van mensen, ook wij zijn vandaag even binnen jouw muren, en of we willen of niet: ook we moeten onze positie bepalen: sluiten wij ons aan bij de Hosanna-roepers, of bij degenen die niet begrijpend het wijze hoofd schudden, of bij hen die de profeet al hebben afgeschreven?
Maar als we hosanna roepen, als we zeggen in die Jezus te geloven, laten ook wij ons dan niet afschrikken als het wat moeilijk wordt, durven wij het dan aan zijn weg van trouw ten einde te gaan? Want dan alleen kunnen ook wij een teken zijn voor onze tijd, een baken van licht in onze samenleving. Dan alleen kunnen ook wij meebouwen aan een nieuw Jerusalem, een nieuwe stad zonder grenzen, waar God woont met zijn mensen, een huis waar alle mensen zich welkom weten.
Alleen dan is Jezus niet voor niets naar dat oude Jerusalem getrokken.