Zusters en broeders,
Er wordt altijd gezegd: ‘In zijn lijden is Jezus ons, mensen, het meest nabij.’ Dat is juist, maar het is tegelijk niet juist.
Het is juist omdat Jezus zozeer mens wil zijn dat Hij het menselijke lijden niet uit de weg gaat. En het is niet juist omdat Jezus zijn lijden aanvaardt. Wij, mensen, aanvaarden dat niet. We voelen ons onrechtvaardig behandeld, we morren verongelijkt: ‘Waarom ik, en niet een ander?’, we komen ertegen in opstand. Zeker als het om onrechtmatig lijden gaat, ons door anderen aangedaan, is de kans groot dat we heftig, zelfs furieus reageren. We maken ons kwaad, zweren duren eden dat we het er niet zullen bij laten, plannen tegenacties. \
Jezus niet. Hij wordt niet woedend, Hij dreigt niet, Hij plant geen tegenacties. En tegen de apostel die naar het zwaard grijpt zegt Hij onmiddellijk dat hij moet ophouden. Hij weigert geweld, zelfs al gaat het om geweld dat ingezet wordt om ander, onrechtvaardig geweld te keren.
Zusters en broeders, ik weet niet of je er al hebt bij stilgestaan, maar het is door deze houding van Jezus dat we hier zitten. De manier waarop Hij dat totaal onrechtmatige en ook uitzinnige lijden heeft aanvaard, heeft Hem onsterfelijk gemaakt. Als Hij had geroepen en getierd, zijn aanvallers had verwenst en zijn bespotters had vervloekt, was Hij nooit blijven leven voor ons – en ook niet voor zijn Vader. Hij zou tussen de plooien van de geschiedenis verdwenen zijn. Of misschien zouden we zeggen: ‘Hij wás een bijzondere man, dat wel, maar toen het erop aankwam, was Hij niet beter dan wij.’ \
Zo is het niet gegaan. In zijn lijden was Jezus ons, mensen, het meest nabij. Juist, ja. Hij was ons zo nabij dat Hij zichzelf vereeuwigde. Opdat wij zouden leven. Door Hem en met Hem en in Hem. Amen.
\