STEM GEVEN
AAN WIE
GEEN STEM HEEFT…
36° Goede Vrijdagtocht ‘Fakkels en Kruisen’
18 april 2014 – om 20u 30
Burg Brugge
Brugse Basisgroepen
Sint-Michielsbeweging
Federatie Sint-Donatianus
Vooraf enkele praktische schikkingen voor een vlot en rustig-ingetogen verloop van de tocht:
Volg de aanwijzingen van de begeleiders a.u.b.
Voorzichtig met de fakkels! Gelieve ze niet aan minderjarigen door te geven…
Mogen we uitdrukkelijk vragen om deze tocht in een bezinnende stilte te houden? Ook tussen de haltes door. Dan kunnen zowel het lijdensverhaal van Jezus van Nazareth, als de lijdensverhalen van mensen vandaag, dieper tot ons doordringen. En zo wint de tocht aan zeggingskracht en diepgang.
Dank voor de medewerking.
Bij het einde van de tocht kan je een vrije bijdrage geven voor de boekjes en andere onkosten. De inzamelaar(ster)s zijn herkenbaar aan de mouwbandjes.
INLEIDING OP DE TOCHT
Welkom, beste mensen.
Meestappen in een tocht als deze doe je niet zomaar – het is een bewuste keuze van ieder van jullie om vanavond hier te zijn. Dankjewel daarvoor.
Zeggen dat er veel geleden wordt in onze wereld is een open deur intrappen. Laat krantenkoppen of internetberichten spreken, luister naar de klachten in wachtkamers en asielcentra, obbserveer gezichten in de straat… Zijn er niet al te veel die woordeloos spreken van verdriet, van onrust, van angst en frustratie? De broosheid van het bestaan. Of is het eerder de boosheid van mensen?
Onze symbolen vanavond zijn zoals altijd: kruisen én fakkels: symbolen van het lijden onder zijn vele vormen, maar ook symbolen van waakzaamheid, wakker zijn, meeleven, in verzet gaan.
Ontelbare mensen waken elke dag bij opgejaagde, angstige of verwaarloosde lijdenden. Ze trekken zich hun lot aan, lopen de benen van hun lijf, verdedigen waar kan hun geschonden rechten… Soms ten koste van heel veel. Ze lopen niet weg van onder het kruis. Integendeel.
Deze Goede Vrijdagtocht verloopt zoals altijd in stilte. En in dat zwijgen van ons, willen we het schreeuwen horen van wie geen stem hebben in deze wereld. Vanavond géven wij hen stem!
Deze stille tocht wil ons dieper motiveren om meer en meer de slachtoffers van onrecht en beproevingen in ons hart te sluiten, ook omdat we weten dat Pasen altijd met léven te maken heeft: meer leven voor wie tot op vandaag geen menswaardig leven kennen…
TEGEN HET VERGETEN…
Goede Vrijdag, kruisweg houden, lijden, onrecht en dood gedenken
wereldwijd en midden onder ons.
Het lijkt haast onwezenlijk daar nog bij stil te staan in een tijd van alsmaar meer, alsmaar sneller, altijd maar vooruit… Wat heeft het verleden nog te bieden als enkel ‘hier en nu’ nog betekenis heeft?
Precies daarom willen we tijdens deze tocht van Fakkels en Kruisen een sterk pleidooi houden voor de herinnering, het gedenken, de ‘memoria’ – en ‘tegen het vergeten’.
Want zoals Dorothee Sölle ergens zegt: ‘Herinnering, collectieve herinnering, is geen luxe, maar draagt in zich het geheim van de bevrijding. Vergeet niet! Dat is voor de oudere vrouw die ik intussen ben iets dat ik wil doorgeven. Alleen wie de herinnering heeft, heeft ook toekomst en hoop…’
Herinnering
is het radicale weigeren
te vergeten, is het taaie vechten tegen de verstrooiing
van alleen maar hier en nu.
** Is wat ooit aan jou gebeurde**
wortel laten schieten
in je diepste binnenste;
puzzelstukken samenrapen van goede en minder goede ervaringen,
en ze laten beklijven
tot ze eigen vlees en bloed worden,
tot ze kracht en richtsnoer zijn
voor de weg van morgen.
Is het steeds opnieuw
herhaald refrein van
wie en wat je ooit gemaakt heeft
tot de mens die je nu bent.
Is ook
geworteld willen staan
in het eindeloos verhaal van mensen
die voor jou
de weg geëffend hebben,
en van die God
die aan de weg zijn Naam gegeven heeft:
redding, toekomst,
recht en vrede.
Leven,
ondanks de dood,
voorbij de dood.
Een nieuwe oorlog
wordt weer mogelijk
als mensen de herinnering kwijt zijn
aan de vorige oorlog.
Racisme
wordt mogelijk
als de herinnering verdwenen is
aan de tijd
dat wij zelf vreemdelingen waren
in eigen land.
Onderdrukking
wordt mogelijk
als mensen vergeten
dat zij zelf ooit
slaaf waren in Egypte.
Bidden wij
zonder ophouden
en met aandrang
tegen het vergeten.
Meestappen vanavond zal ook zijn: de vraag bij onszelf toelaten of wij als individu, als groep, als kerk, als organisatie, écht meedoen aan de strijd voor gerechtigheid en vrede. De vraag toelaten of we ze eerlijk steunen: de profetische figuren in maatschappij en Kerk, die geëngageerd en geïnspireerd opkomen voor een andere en betere wereld; of we de stille doorduwers in ons midden en de vele kernen-van-hoop over heel de wereld metterdaad ondersteunen.
Zij bestaan, die mensen…maar hebben vaak geen stem!
Zij bestaan, de mensen zonder grond,
beroofd van huis en thuis en veiligheid;
als zwervers opgejaagd, gestadig op de vlucht.
Het leven is hen niet gegund,
zij hebben toekomst noch bestemming,
niemand om voor te leven, losgeslagen in leegte.
Zij bestaan, die mensen,
en dragen Heer, Uw kruis vandaag opnieuw.
Blijf dichtbij, waken met mij (tekst&muziek: Taizé - J. Berthier)
Blijf dichtbij, waken met Mij,
waken en bidden, waken en bidden…
Zij bestaan, de mensen zonder rechten;
geen recht op woning, werk, op zekerheid of op waardering.
Het recht ontzegd om iemand te zijn.
Overal vergeten, tussen de mazen gevallen.
Nooit in orde zegt de wet. Mensen als nummers, zonder naam.
Op grond van afkomst en verleden, bestempeld en beladen
met vooroordelen. Als melaats gemeden.
Zij bestaan, die mensen,
en dragen Heer, Uw kruis vandaag opnieuw.
Blijf dichtbij, waken met Mij,
waken en bidden, waken en bidden…
Zij bestaan, die mensen die in hun leven
de littekens dragen van oorlog en geweld.
Opgegroeid van kindsbeen af
in de leefwereld van doodslag en moord.
Mensen als prooi van mensen, misbruikt, stom van verdriet,
levend met gemis aan wie hen dierbaar is.
Geliefden aan elkaar ontnomen en gezinnen uiteengerukt.
Platgedrukt door de overmacht van wapens,
grootgeworden met alleen maar angst
en de enige zekerheid dat niemand te vertrouwen is.
Zij bestaan, die mensen.
Zij krijgen nog elke dag het kruis van Goede Vrijdag opgelegd.
Blijf dichtbij, waken met Mij,
waken en bidden, waken en bidden…
WE SPREKEN SAMEN EEN TEKST UIT, ALS EEN DUIDELIJK ‘STEM-ADVIES’ OP ONZE TOCHT: WIE NEMEN WE MEE, AAN WIE GEVEN WE DE STEM VAN ONS PROTEST EN ONS GEBED?
We nemen ze vanavond allemaal met ons mee:
de naamlozen en de stemlozen;
al wie zich alleen voelen,
zij die moeten leven zonder waardigheid,
zij die altijd vergeten worden, verschopt en gepest…
De verloren en weggewaaide kinderen,
de vrouwen die geen plaats krijgen in een macho-wereld,
de werkloze jongeren,
de ouderen en zieken met niemand aan hun bed,
zij die zelfs nooit de statistieken halen.
Ook zij die al hun tranen reeds uitgeschreid hebben.
En ook – zeer concreet en tastbaar nabij –
die éne mens die al jaren op ons wacht,
op een groet, op een goed woord, een blijk van waardering.
Al de mensen die wij levende dood lieten zijn,
we nemen ze vanavond met ons mee op onze tocht…
HALTE I: STEM GEVEN AAN GEKWETSTE EN NOODLIJDENDE MENSEN IN ONS MIDDEN…
Geloven begint in het opstaan van armen (tekst&muziek: Carlos Desoete)
Geloven begint in het opstaan van armen Hopen begint in het diepst van de wanhoop Liefhebben waar je geen liefde meer hebt
EEN GETUIGENIS…
Dakloos: vlugger dan je denkt…
‘Ik ben een man van 32 jaar en volg momenteel een opleiding bij de VDAB in de hoop nadien zo spoedig mogelijk aan het werk te kunnen in de bouwsector. Momenteel leef ik van een uitkering (920 euro/maand). Een tijdje terug vond ik na lang zoeken een appartementje in een opgedeelde woning die nog net betaalbaar was (485 euro/maand). Er waren problemen met mijn domiciliëring daar, waardoor ik nog steeds op een vorig adres sta.
Het aanpalende pand wordt volledig gerenoveerd en door structurele problemen werd de woning waar mijn appartement deel van uit maakt onbewoonbaar verklaard (art. 135), waarna ik onmiddellijk mijn pand diende te verlaten.
Gezien ik niet gedomicilieerd sta op het pand heb ik geen recht op een herhuisvesting in een noodwoning/transitwoning. Daarom ben ik tijdelijk ingetrokken bij vrienden, in de hoop vrij snel een ander onderkomen te vinden. Dit viel echter heel hard tegen. Er staat heel weinig te huur, laat staan iets kwaliteitsvol en betaalbaar. Bovendien kan ik geen loonbriefjes voorleggen, waardoor ik steeds als kandidaat-huurder geweerd word. Bij die vrienden kan ik ook niet langer terecht, waardoor ik momenteel als een nomade in mijn wagen leef en mijn wagen regelmatig verplaats zodat ik niet verdacht overkom. Ik vrees echter dat, als ik niet snel een nieuw adres heb, ik ambtshalve zal afgevoerd worden en dan ben ik met niks meer in orde (ziekenfonds, uitkering…)
Ik kan nu wel beroep doen op de nachtopvang, maar dat is toch maar zeer tijdelijk.
Hadden ze mij jaren terug gezegd dat ik in de goot zou belanden, dan zou ik dit nooit geloofd hebben. Maar er hoeft echt niet veel te gebeuren in een mensenleven om uit de boot te vallen. Ik hoop dat ik alsnog een snelle oplossing vind, want ik weiger in een situatie van chronische dakloosheid te geraken…’ (opgetekend door Katrien van de Dienst Wonen – Stad Gent)
Geloven begint in het opstaan van armen
Geloven begint in het opstaan van armen Hopen begint in het diepst van de wanhoop Liefhebben waar je geen liefde meer hebt
STEM GEVEN AAN DE PROFEET…
Oscar Romero, op 24 maart 1980 vermoord, was voordat hij aartsbisschop van El Salvador werd, een trouwhartige ondergeschikte in de kerkelijke hiërarchie van zijn land, een onopvallende, conservatieve en nogal angstige prelaat, zoals de meesten zijn, in Latijns Amerika en overal. En dus hadden die veertien families die daar de dienst uitmaken, de dood uitmaken, niets van hem te vrezen en niets op hem tegen.
Dus werd hij benoemd tot aartsbisschop. Maar eenmaal benoemd, werd hij een ander mens, wérd hij die hij zijn moest en zijn kon, weten wij nu: pleitbezorger en partijganger van de armen. Hij noemde dat zelf ‘zijn bekering’. Hij wist (dat bleek uit zijn optreden en zijn woorden) dat dit hem zijn leven kon kosten. Maar dat kon hem niet tegenhouden op de weg die hij gaan moest. Hij kon niet anders meer, blijkbaar, dan de dood trotseren en levensgevaarlijk leven: slavernij en moord aanwijzen en bij name noemen. Dus werd hij gedood, niet als eerste, en niet als laatste.
Hij wou niet vermoord worden en was natuurlijk bang voor de dood. Maar meer nog vreesde hij een leven dat geen leven is: een leven gekocht voor de prijs van andermans dood. Zo’n leven wordt ons aangeprezen door bijna alles wat in deze wereld macht en recht van spreken heeft. En toch wèten wij, net als Mgr. Romero, dat dit geen leven is… (Huub Oosterhuis)
Heel concreet en daad-werkelijk: Mgr. Romero woonde in een klein huisje binnen het domein van een kliniek voor kankerpatiënten. Zelfs in perioden waar hij erg lange en drukke werkdagen maakte was zijn eerste uur voor de doodzieke mensen daar.
Hij zocht en bezocht de familieleden van de vermoorde en ontvoerde mensen, ook in verre en moeilijk toegankelijke dorpen. Hij luisterde aandachtig naar die doodsbange en zwaar beproefde mensen. In zijn wekelijkse preken in de kathedraal klaagde hij die repressie aan, met vermelding van de verantwoordelijken van de legereenheden of van de doodseskaders. Romero besefte heel goed dat hij met vuur speelde…
STEM GEVEN AAN JEZUS VAN NAZARETH.
Armer dan de armsten
had hij geen huis
geen vrouw en geen kind
zelfs geen vriend –
want in het uur van zijn lijden
was hij de meest eenzame aller tijden.
Niemand om hem bij te staan
Niemand om met hem
de dood in te gaan niemand die één uur met hem kon waken.
Verlaten door iedereen
Verraden door de kus van een vriend verloochend door de anderen
is hij zijn weg alleen gegaan.
Armer dan de armsten -
zelfs zijn kleren werden verloot
in die eenzame avond voor zijn dood.
Bewust is hij zijn kruisweg gegaan, onbevreesd en stil.
Hij heeft zich niet verzet.
Weerloos heeft hij
het grootste onrecht laten begaan;
geweldloos is hij ten onder gegaan.
Toen hij stierf
herkregen de dingen hun waarde
en kreeg de liefde uiteindelijk gelijk.
Door hem begon de wereld te wankelen;
zijn dood deed de graven opengaan.
Door hem is de grootste revolutie aller tijden: de revolutie van de geest ontstaan.
Door geweldloos de dood in te gaan
heeft hij het geweld overwonnen en het kwaad.
Verrezen is op dat moment voorgoed de droom
van een ander bestaan, voorbij de dood.
Laten we samen bidden
God van leven,
één iets vragen wij U:
dat wij het opmerken
wanneer uw Geest aan het werk is
tegen de afgoden van alle tijden in;
wanneer verlamden opstaan en in beweging komen,
wanneer de kleinste mensen hun waardigheid herwinnen
en een stem krijgen, een naam en een gezicht.
Wij vragen U
om nooit negatief, bitter of
chronisch ontmoedigd te worden;
om het geloof te bewaren
dat verandering mogelijk blijft;
om te vermijden dat ons ongeduld
zondebokken in eigen kring aanwijst.
Laat ons zo nu en dan
kracht van opstanding ervaren,
en vreugde van nieuw leven
midden in de dood. Amen.
Tijd om even na te denken onderweg…
Laat lijdende mensen niet alleen…
Je geeft stem aan wie geen stem hebben, wanneer je
weggedrumde, vergeten, benadeelde en uitgesloten mensen
echt opzoekt, beter wil leren kennen en begrijpen.
En wanneer je hun bondgenoot wordt.
Durf keuzes te maken, metterdaad…
Je geeft stem aan wie geen stem hebben, wanneer je
actief en bewust de kant kiest van degenen
die willen rekening houden met het welzijn van anderen:
van de minderbedeelden
en van de bedreigde volgende generaties.
Wil jij vanuit deze oproep ook iets proberen?
HALTE II: STEM GEVEN AAN MENSEN OP ZOEK NAAR EEN HUIS EN EEN THUIS…
Wij kunnen de ogen niet sluiten (tekst&muziek: Carlos Desoete)
Wij kunnen de ogen niet sluiten
voor wie niet rechtvaardig bestaat,
voor kleinen en uitgebuiten,
om hen is het dat het hier gaat.
Wij kunnen de oren niet dichtdoen
voor ‘t vragen van mensen om recht,
‘t herstellen van ‘t kwade van toen
waarover niemand iets zegt.
ENKELE FOTO’S UIT DE KRANT…
Foto van een weesmeisje uit Irak. Zij miste haar mama zó erg, dat ze op de stenen vloer van haar kamertje een tekening maakte om ´s nachts tòch in mama’s armen te kunnen slapen…
Een Syrische man speelt met zijn dochter in een vluchtelingenkamp in Boynuyogun, in het zuiden van Turkije, niet ver van de grens met Syrië. Volgens officiële Turkse bronnen verblijven er op dit moment in kampen in Turkije meer dan 100.000 Syriërs die het geweld in hun land ontvlucht zijn.
Een onvoorstelbare menigte mannen, vrouwen en kinderen staat in de rij voor noodhulp in het vluchtelingenkamp Yarmouk in de Syrische hoofdstad Damascus (31 januari 2014).
De VN verdeelden hier sinds 18 januari meer dan 7.000 voedselpakketten. Het kamp is de thuisbasis van ongeveer 160.000 mensen. Volgens een rapport van de VN zijn velen ondervoed.
Wij mogen niet langer meer zwijgen
Wij mogen niet langer meer zwijgen
waar hoop in de kiem wordt gesmoord,
waar toekomst alleen nog kan dreigen,
waar mensen niet worden gehoord.
Wij zullen nu anders gaan leven
met woorden van waarheid en recht,
met daden van handen die geven,
een hart waarin vrede gelegd.
STEM GEVEN AAN EEN (JONGE)
PROFEET…
Droom neergeschreven door een 14-jarige jongen ‘zonder papieren’.
Ik heb een droom dat ik op een dag gewoon mag opstaan zonder vrees. Dat ik aan tafel mag met mijn broer en zus en boterhammen mag eten. Elke dag weer opnieuw.
Op die dag zal ik lachen en blij zijn, omdat eindelijk het moment is aangebroken dat ik kan leven en fietsen zoals de andere kinderen van mijn klas.
Die dag zal ik voorbij de politieagent stappen zonder de angst te voelen dat hij me aanspreekt en naar papieren vraagt die ik niet heb. Ik zal voetbal spelen met de andere kinderen en terug naar huis gaan, wetend dat dit mijn huis is en ik er mag blijven.
Ik zal kijken naar mijn vader die weer een glimlach om de lippen heeft. De zorg om zijn ogen en zijn hoofdpijn zal verdwenen zijn. Hij zal fier vertrekken naar zijn werk, elke dag opnieuw. En er zal geen kwade huisbaas op onze deur meer kloppen, want de huishuur heeft hij al gekregen.
Op die dag zal ik opstaan en het licht aansteken. En er zal geen budgetmeter meer moeten worden opgeladen want er zal elektriciteit in overvloed zijn, en ook water en gas. En er zal geen deurwaarder meer langs komen om een eurocent op te eisen, want alles zal al betaald zijn.
Op die dag zal ik in de ogen van mijn moeder kunnen kijken en geen tranen meer zien. En ik zal een moeder hebben die zich niet meer hoeft te schamen voor mij omdat ze me niet kan geven wat ik nodig heb: warmte, liefde, voedsel, een dak boven mijn hoofd.
En geen kakkerlak zal nog het huis betreden, geen inspecteur voor vervallen huizen, geen aanplakking zal het huis nog ontsieren, geen uitwijzing ons worden toegestuurd.
Ik zal mogen leven, hier en nu, op deze plaats. En ik zal weten dat ik mag opgroeien en niet meer hoef te verhuizen, te vluchten, onder te duiken, weg te kruipen. Ik zal leven en uitkijken naar vakantie.
Tot die dag zal komen, zal ik elke dag opstaan en hopen.
Ik zal mijn best doen. Ik zal mijn vader helpen om te doen wat nodig is. Ik zal voor hem zorgen, zijn hoofdpijn proberen te verlichten. Ik zal niet roepen en stil zijn in huis. Ik zal zachtjes fluisteren en hem zeggen dat het wel goed komt. Ik zal proberen wat vreugde te brengen.
En ik zal mijn moeder steeds helpen. Ik zal een hand op haar schouders leggen. En ze zal weten dat ik er ben. Ik zal tonen dat ik mijn best doe. Ik zal voor haar inspringen als ze het moeilijk heeft. En haar zorg voor mijn broer en zus op mij nemen. Elke dag weer opnieuw.
Ik zal met goede punten naar huis komen en ze zullen fier op mij zijn. Ik zal zwijgen over de pijn in mijn lichaam. Ik zal mijn angsten niet delen. Ik zal het verdriet in mijn hart verbergen, de honger in mijn maag zal niet op mijn gezicht te lezen staan. Geen traan zal ik tonen.
Tot die dag zal ik het beste van mezelf geven. Tot die dag zal ik niet echt spelen. Ook al duurt dit heel mijn hele kindertijd.
STEM GEVEN AAN JEZUS VAN NAZARETH.
Op een keer zei Jezus tot zijn leerlingen:
‘Veronderstel dat je een vriend hebt. Midden in de nacht ga je naar hem toe en vraagt ‘He, vriend! Wil je me drie broden lenen? Een andere vriend van me is van een verre reis bij me komen binnenvallen en ik heb niets om hem voor te zetten.’
Zal die vriend je vanuit zijn huis toeroepen: ‘De deur is al op slot! Mijn kinderen en ik liggen al in bed! Ik kan nu niet meer opstaan en je het nodige geven’?
Ik zeg jullie: als die man niet opstaat en zijn vriend het nodige geeft omwille van de vriendschap, zal hij tòch opstaan en het hem geven – alleen al omdat zijn vriend zo vrijpostig is… (Lukas 11, 5-8)
Laten we samen bidden
Uw Naam is rechtvaardige.
Uw wens is dat er recht wordt gedaan.
U kiest partij voor een politiek
en voor maatschappelijke instellingen
die gerechtigheid garanderen,
die sociale bescherming afdwingen.
U bent bondgenoot
voor mensen, groepen en bewegingen
die bedacht zijn op sociale mensenrechten,
die zorgzaam willen zijn voor alle medemensen, zonder onderscheid.
Uw Naam is naaste-in-nood.
Uw wens is dat wij halt houden
bij mensen en groepen aan de rand.
U wil ons waarschuwen:
dat wij ons niet totaal in beslag laten nemen
door onze maatschappelijke functie,
dat wij nog in staat zijn tot openheid voor ontmoeting.
Uw Naam is barmhartige Samaritaan.
Uw wens is dat wij ons als naaste gedragen
voor onze medemensen.
**U vraagt ons **
dat we niet enkel bezig zijn met de middelen
maar evenzeer met de nood aan persoonlijke aandacht en weerbaarheid,
dat onze maatschappelijke inzet verder gaat
dan de bevestiging van onszelf en onze eigen belangen.
U bent te vinden bij kleine mensen
die geen leidende rol spelen in de geschiedenis.
U zegt: wat jullie voor deze kleinsten hebben gedaan,
hebben jullie voor mij gedaan.
Tijd om even na te denken onderweg…
Word een vrij mens, en groei in vrijheid…
Je geeft stem aan wie geen stem hebben, wanneer je
zelf groeit in vrijheid
en vrijheid schept
op sociaal, cultureel en religieus gebied
door slogans en vooroordelen te doorbreken
en onvrijheid in Kerk en maatschappij te signaleren.
Blijf vertrouwen in het Goede, ondanks alles…
Je geeft stem aan wie geen stem hebben, wanneer je
open staat voor, en je toevertrouwt aan
het mysterie van het leven - noem het misschien God,
de groeikracht in elke mens;
als je blijft geloven dat liefde geen hersenschim is;
dat een betere wereld mogelijk is
en dat geen elke vorm van dood het allerlaatste is.
Wil jij vanuit deze oproep ook iets proberen?
HALTE III: STEM GEVEN AAN DE MARTELAREN - ZIJ GETUIGEN MET HUN BLOED…
UIT DE KRANT VAN 7 APRIL 2014…
Nederlandse pater in Syrië vermoord
De Nederlandse pater Frans van der Lugt is vanochtend rond 8 uur (plaatse-lijke tijd) in de Syrische stad Homs vermoord. Gewapende mannen ontvoer-den hem uit zijn woning en schoten hem met twee kogels door het hoofd.
Van der Lugt, die op 10 april 1938 in Den Haag was geboren, vertrok bijna 50 jaar geleden naar Syrië. Hij werkte in Homs met jongeren met een beperking en zorgde voor de zwakken die door het geweld hun buurt niet konden ont-vluchten. De priester verbleef in een pand van de Jezuïeten in de wijk Bustan al-Diwan. Het is een deel van Homs, 135 kilometer ten noorden van Damascus, dat door jihadisten en andere strijders is ingenomen. Troepen van president Bashar al-Assad belegeren het oude stadsdeel.
Van der Lugt sprak begin dit jaar in een filmpje, dat op internet te zien was, over de nijpende situatie in Homs. “Wij houden van het leven, we willen niet verdrinken in de zee van pijn en dood”, zei hij in het Arabisch.
Volgens goede bekenden wilde de pater ondanks herhaalde verzoeken niet weg uit de belegerde stad. “Ik blijf bij mijn mensen. Ik ben de herder van mijn schapen”, was zijn antwoord.
UIT HET VERHAAL VAN JEZUS VAN NAZARETH.
‘Eenmaal buiten, beraamden de farizeeën plannen tegen Hem om Hem uit de weg te ruimen. Toen Jezus dat merkte, week Hij uit naar elders. En een grote menigte volgde Hem en Hij genas allen, en Hij verbood hun om zijn verblijfplaats bekend te maken. Zo werd vervuld wat gezegd is bij monde van de profeet Jesaja:
Zie mijn knecht, die Ik gekozen heb, van wie Ik houd en in wie Ik vreugde vind. Ik zal mijn Geest op Hem leggen en het recht zal Hij verkondigen aan de volkeren. Hij zal niet twisten, niet schreeuwen, en niemand zal op straat zijn stem horen. Het geknakte riet zal Hij niet breken en een smeulende vlaspit zal Hij niet doven, tot Hij het recht laat zegevieren. En op zijn naam zullen de volkeren hun hoop stellen.’
(Matteüs 12,14-21)
TOT SLOT: ALLEEN VOOR DE LIEFDE BUIG IK…
Laat ons maar van liefde zingen (tekst&muziek: Carlos Desoete)***
Laat ons maar van liefde zingen
Laat ons maar de dood weerstaan
Laat ons maar elkaar omringen
Met de moed om door te gaan
Onze gedachten gaan naar Syrië. Naar hen die strijden, voor en tegen het regime. Naar hen die er nu bezig zijn met het onschadelijk maken van chemische wapens. Naar de vele Syriërs die helemaal geen oorlog willen. Naar allen die reeds gevallen zijn in de strijd. Naar hen die in hun lichaam zwaar verwond zijn. Naar hen die in hun ziel zwaar verwond zijn. Naar hen die haten – en naar hen die zich met alle macht inspannen om niet te haten.
Onze gedachten gaan naar mensen in zoveel andere landen waar oorlog en oorlogsgeweld schering en inslag zijn. Landen waarover bij ons overvloedig bericht wordt. En landen waarvan wij maar zelden iets horen.
Onze gedachten gaan naar hen die deze wereld leiden. Naar onze eigen politici, naar hen aan wie wij bij verkiezingen onze stem gegeven hebben. Naar hen die zich inzetten voor gerechtigheid en vrede – en naar hen die op dit ogenblik alleen denken aan eigenbelang.
Laat ons maar van liefde zingen
Laat ons maar de dood weerstaan
Laat ons maar elkaar omringen
Met de moed om door te gaan
Onze gedachten gaan naar leidende figuren in godsdiensten en levensbeschou-wingen. En naar hen die onze kinderen opvoeden en onderwijzen. Naar hen die voorleven wat liefde en mededogen doen – en naar hen die dat niet doen.
Onze gedachten gaan naar allen die op deze aarde honger lijden. Die in uiterste armoede leven, en moeten zien hoe anderen in uiterste weelde baden. Onze gedachten gaan naar allen die slachtoffer zijn van dit grote onrecht – en naar hen die zich beroepshalve of als vrijwilliger inzetten om dit onrecht te keren.
Onze gedachten gaan naar de velen die, op zoek naar een beter leven, in de buurt van het Italiaanse eiland Lampedusa de dood hebben gevonden. Naar hun nabestaanden: hun geliefden, hun ouders, hun kinderen. Naar hen die nog altijd zoeken naar een veilige plek om te leven. En naar hen die hen opvangen. En naar hen die wetten maken.
Laat ons maar van liefde zingen
Laat ons maar de dood weerstaan
Laat ons maar elkaar omringen
Met de moed om door te gaan
Onze gedachten gaan naar slachtoffers van huiselijk geweld, van partnergeweld – en naar de daders. Naar hen die gepest worden op school of op het werk – en naar hen die pesten. Naar hen ook die zich inzetten om mensen te genezen van deze vormen van geweld.
Onze gedachten gaan naar hen met wie wij dit uur in deze kerk samen zijn. En naar allen die met ons aan vrede willen werken, en die – zoals de 16-jarige Malala uit Pakistan – geloven in de waarde van de kleine stap die elk van ons kan zetten.
(uit teksten Prelude Vredeswakes Langemark 2014-2018 – 3 november 2013)
Litanie van de profeten van deze tijd (Tekst & Muziek Carlos Desoete)
Oscar Arnulfo Romero, verdediger van de armen, ga voor ons uit.
Bartholomé de las Casas, apostel der indianen***, ga voor ons uit.***
Leonidas Proaño, herder van de indígenas, ga voor ons uit.
Dom Helder Camara, profeet van een nieuwe wereld, ga voor ons uit.
Moeder Teresa, van de minsten in Calcutta, ga voor ons uit.
Mahatma Gandhi van India, strijder zonder geweld, ga voor ons uit.
Steve Biko in Zuid-Afrika, martelaar van de apartheid, ga voor ons uit.
Marianella García, mensenrechten kind, ga voor ons uit.
Moeders van Buenos-Aires, uw kinderen zullen weer leven, ga voor ons uit.
Victor Jara, vermoord om uw lied, ga voor ons uit.
Maximiliaan Kolbe, vermoord om een leven te redden, ga voor ons uit.
Anne Frank, Dietrich Bonhoeffer, stemmen van hoop in de Holocaust***, ga voor ons uit.***
Martin Luther King, vermoord om het recht van de zwarten, ga voor ons uit.
Franciscus van Assisi, arm met de armen geworden, ga voor ons uit.
Jezus van Nazareth, licht van de wereld, ga voor ons uit.
Kunnen we er iets aan doen? U, mensen allen hier aanwezig, zegt al zoveel jaren lang: Ja, wij kunnen en willen er iets aan doen! En ook vandaag hebt u al met uw voeten gestemd, door naar hier te komen, en de actuele situatie van deze wereld nogmaals te durven zien in de spiegel van de ogen van de armen, van de zelf bekeerde Romero en andere profeten, en in het Goede Vrijdag-verhaal van Jezus van Nazareth.
Elk op zijn plaats, en samen als bewegingen en organisaties, moeten we voort vechten voor een andere wereld waar het aantal armen niet verder toeneemt, en voor een andere wereldeconomie en –handel die niet nog meer mensen doodt. Ook hier dus: ‘No mataras!’, in een moderne/economische vertaling. Want de derde (economische) Wereldoorlog is al lang bezig.
Opkomen moeten we opdat er niet alleen in Europa een sociale zekerheid blijft voor iedereen, maar opdat er één zou zijn voor elk kind en elke mens in de wereld!
Dorothee Sölle, al grootmoeder geworden, en lijdend aan kanker, maar nog vol levenslust, zei het ooit zo: ‘We moeten zijn als de kathedraalbouwers: die wisten als zij eraan begonnen dat zij nooit het resultaat van hun werk zouden zien, zelfs hun kinderen niet ten volle (wel de grote lijnen en ruwe vormen ervan), maar dat hun kleinkinderen het wellicht helemaal zouden kunnen zien, en er fier over zouden zijn…. En verder zei ze ook: ‘waar het visioen verdwijnt, verwildert/ontmenselijkt het volk…’
Ik wil eindigen met Romero die zei: ‘Alleen als we ons echt naar de armen keren en ons door hen laten bekeren, zal het lukken.’
Beste mensen, u hebt vandaag weer gestemd met uw voeten en de keuze hernieuwd om daaraan mee te werken. En morgen zult u het verder doen, op de plaats waar u staat, elk met zijn eigen verantwoordelijkheid.
Dit is de grootste eerbetuiging die we kunnen brengen: aan de profeten, aan Jezus van Nazareth, aan God en aan de Mens (in uzelf en in elkeen).
Ik dank u daarvoor.
(slot homilie Daniël Alliet – Romeroviering 19 maart 2005 – toen ook vlak voor de verkiezingen)
Vertrouwen in het Goede, ondanks alles
We houden nog enkele minuten stilte.
‘Een groep mensen die de stilte bewaart: bestaat er een krachtiger vorm van protest?’ (Mgr. Jacques Gaillot – bisschop van Partenia)
Laat iedereen nog even nadenken en voor zichzelf beslissen:
voor welke waarden wil ik (blijven)kiezen,
aan welke mensen zonder stem wil ik stem geven..?
Nog een laatste ‘stem-advies’op deze Goede Vrijdag…
“Riskeer meer dan wat anderen ‘veilig’ vinden.
Zorg meer dan wat anderen ‘wijs’ vinden.
Droom meer dan wat anderen ‘praktisch’ vinden.
Verwacht meer dan wat anderen ‘mogelijk’ vinden.
Doe meer dan je dacht dat je kan.
Deel meer dan je dacht dat je kan missen.
Hoop tegen beter weten in.
En wonderen van vrede zullen leven en alles nieuw maken.”
(Slotboodschap Jeanne Devos – Vredeswake Langemark, 3 november 2013)
Mensen gaan.
Zij zorgen en koesteren.
Zij gaan
en gaan naar morgen
en morgen.
Waar halen wij het
in godsnaam in ons hoofd
om het vol te houden
in duistere en moeilijke tijden?
Bij klaarlichte dag
zien we anderen,
mannen en vrouwen.
Onze weg voegt zich
bij alle mede-leven,
bij alle solidariteit.
Het is mateloos gaan
op zoek naar leven.
Er lopen wegen van trouw
grenzeloos vlechtwerk van mensen.
Zij reiken verder
dan hun eigen bestaan.
(Roos Maes)
Goddank
Is er altijd iemand
die blijft roepen om meer recht, meer vrede meer menselijkheid; die het weten wakker houdt dat eenzijdige inzet op economische vooruitgang, mens en wereld enkel maar uit hun evenwicht schoppen…
Altijd weer roept ons
het weerloze gelaat van een mens in armoede, een mens op den dool, op de vlucht, slachtoffer van oorlog, klimaatgeweld,
macht en geldzucht, of botweg ergens gedumpt
als een kwetsbaar kind in een verloren hoek, in een stal …
** Daarom ook deze onze bede, met de woorden van Oosterhuis: ‘Voor hen die kracht uitstralen, liefde geven, recht doen … Dat zij staande blijven in ons midden…’**
Uit de Kerst- en Nieuwjaarswens
van Ignace en Brigit - 2014
Want overal zie je mensen, die
stand houden in het goed-zijn:
toegewijd voor elkaar, een tafel
dekken, wonden verbinden, de
moedeloosheid bezweren, de dood
weerstaan, terugvechten, enz…
Met Romero en alle andere profeten voor ogen
willen wij dat vieren en opnieuw
kiezen voor recht en gerechtigheid.
naar H. Oosterhuis
Siempre hay (Tekst&muziek: Carlos Desoete)
Siempre hay
pórque vivir
pórque luchar
siempre hay
pórque vivir
y a quién amar
Mensen worden geboren, anderen sterven,
er zijn er die lachen, er zijn er die huilen,
wateren zonder bedding, rivieren zonder zee,
droefheid en vreugde, oorlog en vrede…
Maar er is altijd iets om voor te leven,
er is altijd iets om voor te strijden, altijd iemand om te beminnen.
En uiteindelijk blijft het werk van mensen bestaan,
ook dan als ze wegvallen: anderen zullen het voltooien.
Het leven gaat altijd door…
Er zijn maar weinig echte vrienden.
Wel zijn er veel die je loven als je aan ’t winnen bent.
Maar als je echt verliest zal je ontdekken
dat de echte vrienden blijven, de andere gaan er vandoor.
Om het even waar, - de plaats is van geen belang –
vind je goede mensen die hun leven geven;
en terwijl ze op een andere plaats sterven,
leven de volkeren verder zonder nog aan iets meer te denken.
siempre hay
pórque vivir
pórque luchar
siempre hay
pórque vivir
y a quién amar
Dank voor uw aanwezigheid. We wensen u – na een stille zaterdag - een zalig paasfeest!
Wie in de toekomst wil meewerken kan contact opnemen met
Organisatie:
Christenen uit Brugse basisgroepen, federatie Sint-Donatianus en de Sint-Michielsbeweging en
PAASBEZINNING
‘Lijden en verrijzenis in het land van Romero’
Maandag 21 april 2014 om 10.30 u
In PC De Koepel Christus Koning,
Gerard Davidstraat 10
8000 Brugge
Met getuigenissen (in woord en beeld)
door een groep diakens die verleden jaar
een reis maakten naar El Salvador