Zie eens hoe Hij van hem hield. Dat zeggen de mensen van Jezus als Hij huilt bij het graf van zijn vriend Lazarus. Sommigen zeggen wel dat Jezus huiverde omwille van de reacties van de omstanders, maar dat doet geen recht aan de gevoelens van de Heer. Jezus was mens in alles, behalve in de zonde. Net als alle andere mensen had ook Jezus behoefte aan vrienden, aan mensen die Hem dierbaar waren. Net als alle andere mensen had Hij dan ook verdriet en kon Hij huilen aan een graf. Mensen herkennen iemands liefde niet alleen aan mooie woorden, maar ook aan het lijden dat je met elkaar deelt in tijden van nood. Jezus’ komst naar Bethanië, zijn woorden aan het graf, en zijn tranen laten zien dat Hij een kloppend hart van vlees heeft gehad, dat Hij van mensen heeft gehouden.
“Zie eens hoe Hij van hem hield”, zeggen de mensen daarom. Omdat ze in Jezus iets heel authentieks zien; iets waar iedere mens naar verlangt; iets waar mensen terecht heel erg op letten. Liefde. Kun je je geven aan een ander? Kun je je hart openen voor een ander? Heb je oprecht ‘medelijden’? Je vóelt aan iemand of hij of zij in staat is tot een hechte band, tot vriendschap, tot meer dan zakelijke belangstelling…
Zie eens hoe Hij van ons hield. In Lazarus laat Jezus op een hele herkenbare en menselijke manier ook zien hoe Hij naar ieder van ons kijkt. De menswording van Jezus is een van de meest centrale geheimen van ons geloof. En dat niet om de romantiek van Kerstmis, maar vooral omdat Hij in alles ons menselijk leven heeft willen delen. Hij - God - werd mens om ons mensen te vergoddelijken, in relatie te brengen met de Vader. Hij gaf zijn leven voor ons, om ons mensen op te nemen in zijn eeuwig leven. Dat zijn begrippen die heel hoogdravend kunnen zijn als ze niet óók te maken krijgen met onze gevoelens, onze levenssituatie, onze dagelijkse menselijke beslommeringen. Jezus heeft niet alleen van ons gehouden voor het moment van ons sterven, om ons dán te kunnen redden; nee, Hij houdt ook nu van ons, staat naast ons in ons verdriet en onze zorgen. Hij redt ons ook nu in de tranen van ieder van ons. Zoals Hij weende om Lazarus uit liefde, zo weent Hij nu door ons en met ons en in ons - omdat Hij mens was in alles en wij bij Hem horen.
Zie eens hoe Hij van ons houdt. Hou dat motief nog even vast: alles wat Jezus doet, doet Hij uit liefde. Uiteraard wil Hij ons dan ook het beste geven van zichzelf. Niet alleen zijn hart in tranen, maar ook zijn hele leven. “Geen groter liefde kan iemand hebben dan deze, dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden.” [Joh.15,13] Dat is Jezus komen doen, en dat heeft Hij volbracht - we vieren het binnen twee weken. Vooruitlopend op de gebeurtenissen van Goede Vrijdag en Pasen wekt Jezus nu al Lazarus op uit de dood. Zoals Hij zelf drie dagen in het graf heeft gelegen, zo ook Lazarus. De apostelen en de vrienden (Martha, Maria en Lazarus) krijgen nu al een voorproefje van Pasen. Opdat ze nu al zouden geloven in Hem, zoals Jezus zegt: “Ik ben de verrijzenis en het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven, en ieder die leeft in geloof aan Mij, zal in eeuwigheid niet sterven. Gelooft gij dit?” Martha antwoordt daarop: “Ja, Heer, ik geloof vast dat Gij de Messias zijt, de Zoon Gods, die in de wereld komt.”
Zie wel hoe Hij al van Martha hield! Dit antwoord van groot geloof en vertrouwen gaf Martha vóór de opwekking van haar broer. Waarom kon zij dit? Ik ben ervan overtuigd dat zij dat alleen kon omdat er al een vriendschapsrelatie van Jezus met Martha en Maria bestond. De liefde is het fundament onder haar geloof. Zij betrouwt Jezus omdat zij weet dat deze man betrouwbaar is. Zij kent Hem, van hart tot hart, en deze relatie wordt beproefd en verdiept. Om tot een volmaakter geloof te komen. Om zich meer aan God te geven. Omdat ze weet dat deze Jezus van haar houdt, zich aan haar gééft.
Zie eens hoe Hij van ons houdt. Als wij met dit evangelie van de opwekking van Lazarus iets willen doen, dan denk ik dat we eerst Jezus met de juiste bril moeten bekijken. Als Jezus veraf blijft, een soort anoniele leraar van een strenge Vader-God is, dan zullen wij Hem niet snel betrouwen. Dan is een verhaal over een dodenopwekking al snel ‘maar’ een verhaal. D`n is leven na de dood al snel ‘maar’ eeo theorie of levensbeschouwing. Dan is Pasen al rnel een feest dat snel weer voorbijgaat en niet echt iets te maken heeft met ons eigen leven. Ja, dan ir geloven en katholiek-zijn een jas die na de mis weer op de kapstok gaat. Pas als wij ervaren dat Jezus iets met ons hééft, dat Hij echt van mensen houdt, dat Hij in leven en lijden met ons begaan is en vanuit die liefde zich aan ons geeft - ja, pas dan betekent dit evangelie méér dan een verhaal, betekent de communie méér dan een ritueel - pas dan is het Woord en de Eucharistie een levende aanwezigheid van Jezus als mensgeworden Liefde. Alleen als Jezus’ liefde iets te maken heeft met ons lief en leed, kan deze viering ons iets zeggen en voeden.
Zie eens hoe Hij van hem hield. Zie eens hoe Hij van ons heeft gehouden. Hij heeft zijn leven voor ons gegeven. Geen abstracte woorden, maar heel dichtbij. Wat dit betekent voor ons eeuwig leven, zullen we in het uur van de dood zeker zien - zie het evangelie van deze zondag. We kunnen het geloven als we ervaren dat Hij nu al met ons leeft, sterft, voelt, lacht en huilt. In elke Eucharistie komt Hij ons zo nabij, wil Hij één zijn met ieder van ons. Die liefde maakt het geloof betrouwbaar. Amen.