5e zondag in de vasten A - 2002

Beste mensen,

Ik woonde een tijdje geleden schuin tegenover een verzorgingshuis voor ouderlingen.

Het is daar altijd een heel levendig komen en gaan van de bewoners, familieleden, bezoekers van allerlei leeftijden, verhuiswagens, ambulances, en zwarte begrafeniswagens waarin de gestorvenen worden vervoerd, soms langs de kerk, nu soms ook al rechtstreeks naar het columbarium op het kerkhof.

Een half jaar na de opening van dat verzorgingshuis werden de buurtbewoners in de gelegenheid gesteld het huis te bezichtigen en vragen te stellen. Een man vroeg:

“ Kunnen die overleden mensen niet door een achterdeur worden afgevoerd, want ik vind dat niet zo’n leuk gezicht voor mijn kinderen”.

De directrice keek even de voorzitter van de beheerraad aan, strekte haar rug, en zei:

” Ze komen hier door de voordeur binnen, en ze gaan er door de voordeur weer uit. De dood hoort nu eenmaal bij het leven; dat mogen uw kinderen best zien!”

En zo is het inderdaad. De dood is een realiteit in het mensenleven. Je kunt er niet omheen, je kunt de dood niet ontlopen. Alle mensen zullen eens sterven, ook als je gelovig bent.

Lazarus is een vriend van Jezus. Ook die sterft. En het is een echte dood, met alles wat erbij hoort. Er is rouw om zijn heengaan. De twee zusters van Lazarus en zijn vrienden zijn diep ontroerd, ze huilen. En Jezus huivert wanneer hij bij het graf van zijn vriend staat. Oog in oog staat hij met de dood, maar tegelijkertijd weet hij: God is niet een God van doden, maar een God van levenden. God wil niet de dood, maar het leven van mensen.

Jezus huivert wanneer hij de dood recht in de ogen ziet.

Ziet hij hoe mensen elkaar de dood aandoen?
Hoe ze elkaar moedwillig het leven ontnemen?
Komen Hem voor de ogen die miljoenen kinderen die de hongerdood sterven?
Denkt hij aan de duizenden slachtoffers van verkeer, van onze haast?

Wordt Hij innerlijk geraakt bij het zien van die massa’s mensen, ganse volkeren die niet aan hun trekken komen omdat ze onderdrukt worden door politieke systemen die niet kijken op een mensenleven?

Jezus huivert wanneer hij de dood in de ogen ziet.

Want die dood wil God niet. Hij wil het leven. En dat zal hij laten zien in zijn zoon.
Die Jezus die straks door zijn Vader uit de dood wordt opgewekt roept nu zijn vriend Lazarus terug uit het graf.

Geen steen zo zwaar, geen graf zo diep, geen dood zo echt, geen rouw en verdriet zo ondragelijk, geen nacht zo donker of God kondigt een nieuw leven aan.

Want Hij is een blijft een God van scheppingskracht, hij blies de mens de levensadem in.

Hoe kunnen we die boodschap van leven, sterker dan de dood in ons eigen leven concreet gestalte geven?

Soms wellicht is ons hart ook gestorven door een te grote ontgoocheling of een zeer intens verdriet.

Niets lukt dan nog. Je komt maar met moeite je bed uit en het liefst van al zou je er zo snel mogelijk weer willen inkruipen.

Al je energie is verdwenen en eigenlijk ben je veeleer dood dan levend.

Als je het zelf niet meer ziet zitten en als je het gevoel hebt dat er voor je hart een grote steen ligt, vraag dan dat de Heer vrienden op je weg zet die je in “Zijn”naam leven aanreiken! die voor jou tot bij Jezus gaan om voor je te bidden!

Zelfs als je geen enkele hoop meer hebt, kan je op een bepaald moment misschien opnieuw “leven” vinden.

En wie weet…misschien kan je ook zelf af en toe voor iemand zo’n vriend zijn. Durf met

de zorgen en het verdriet die mensen jou toevertrouwen tot bij Jezus gaan en om”leven”bidden.

Je zult ervaren dat het je de kracht geeft om mensen te laten”verrijzen”

Net zoals Jezus bij Lazarus deed, kan je mensen dan doen opstaan en ze nieuwe hoop geven.

De steen die anderen voor hun hart hebben gelegd, kan jij dan helpen wegrollen, zodat mensen opnieuw vrij worden en ontdekken waar het in het leven eigenlijk op aankomt: graag gezien en bemind worden.

Waarom zouden we nu juist twee weken voor Pasen dit evangelie lezen, waar we de boodschap van Jezus overwinning op dood en lijden vieren? Het lijkt een algemene repetitie om na te gaan of ons hart klaar is om Pasen te vieren.

Mocht dat niet zo zijn dan hebben we nog veertien dagen de tijd om de steen voor ons hart te laten wegrollen en aan God een plaats te geven in ons leven. Ik hoop en bid dat Hij dan ook in ons mag verrijzen en dat we Hem zullen ontmoeten als bron van”nieuw leven” en van”eeuwige liefde”.