Om een samenleving overeind te houden zijn er heel veel mensen nodig die gewoon hun werk doen of die in elk geval de plaats innemen die van hen wordt verwacht. Om een samenleving steeds een beetje te verbeteren is er meer nodig, ook al omdat nietsnutten en profiteurs voor ernstige vertraging kunnen zorgen. Daarom zijn er gelukkig ook idealisten: mensen die streven naar verbetering van de wereld om ons heen en zelfs ver van huis. Je vindt ze vooral onder jonge mensen. Ze komen op voor de behoeftigen, ze ijveren voor recht, voor vrede, voor welvaart en welzijn en zo meer en ze doen dat desnoods met voorbijgaan aan hun eigen welzijn. Het geboefte krijgt misschien wel meer aandacht, maar is toch verre in de minderheid tegenover al die velen die het hoger op zoeken, die meer willen dan het laten zoals het is.
Waarschijnlijk zit er iets van een idealist in elke mens, want wie is er niet uit op verbetering. Sommigen steken boven alles uit , mensen van eigen bodem. Laat me er een paar uit velen noemen:
Wat begon als eenmalige liefdadigheidsactie, bleek een lotsbeschikking. Twee jaar geleden reisde Ria Fennema met ingezamelde hulpgoederen naar het Keniaanse weeshuis annex schooltje ‘Spirit of Faith’. Nu runt ze het.
Twintig jaar was Merijn Gosker, toen hij naar Zuid-Afrika vertrok om vrijwilligerswerk te doen voor een gehandicaptenproject. Het project mislukte, maar Merijn zat niet bij de pakken neer. Tien maanden later had hij zelfstandig het House of Hope opgezet, een dagverblijf voor gehandicapte kinderen.
Toen tropenarts missiezuster Barbara ten Kate drie jaar geleden, 31 jaar oud, een tentoonstelling van dokters van de Wereld over Afghaanse vrouwen bezocht, was ze verkocht. Ze besloot te solliciteren en werd coördinator in een Pakistaans vrouwenproject.
Er zijn wel degelijk mensen die idealen omzetten in daden. We weten van onze eigen idealen hoe moeilijk dat is , want naast die wil tot verbetering zit er ook een duiveltje in ons en dat vertelt ons allerlei heel redelijke dingen: “Ergens ter wereld te hulp snellen, meen niet dat jij daar de samenleving over ten goede zult keren”. Die financiële bijdragen van jou is een druppel op de gloeiende plaat". “Zou je ook niet eens aan je eigen toekomst denken, straks moeten anderen zeker voor jou opdraaien”. Dat duiveltje praat van binnenuit of van buitenaf, want iedereen die het erbij heeft laten zitten kan vertellen om wat voor verstandige en nobele redenen dat was.
Er zijn zelfs idealisten die vol goede moed en durf bijvoorbeeld via de politiek goede kansen zagen. Het duiveltje dat laat genieten van macht en gewin ligt op de loer en na verloop van tijd gaat er zoveel water in de wijn dat er van de idealen weinig of niets over is. Die politici kennen we wel, al mogen we zeggen dat ze soms op latere leeftijd weer tot inkeer komen en zich opnieuw scharen onder de idealisten van weleer zo grijs geworden als ze zijn.
De lezingen van vandaag vertellen hoe al vanouds, in het verhaal van Adam en Eva, het egoïsme werd goedgepraat en hoe Jezus macht, roem en bezit werd voorgehouden om af te zien van een vredeswereld die hem het leven zou kosten.
Wij worden vandaag niet gevraagd ons onder de helden te scharen. Wel worden we erop attent gemaakt dat een duiveltje in ons en van buitenaf ons voortdurend probeert af te houden met de allerredelijkste praatjes om toch eens iets meer te doen dan alleen te zorgen voor eigen kleine kringetje.
De 40-dagentijd is bedoeld als tijd om na te denken en zo mogelijk tot inkeer te komen.