Dag iedereen,
niet het weekend dat komt, maar wel het weekend daarna, mag ik weer voorgaan in de vieringen in de gevangenis in Brugge. Er staat deze keer heel wat op de agenda - wellicht te veel om écht alles goed aan bod te laten komen…
° aangezien er op Aswoensdag geen viering is, willen we de asoplegging een plaats geven op deze eerste zondag van de veertigdagentijd.
° tijdens de veertigdagentijd willen we zeven keer na mekaar - tot en met Pasen - met de gedetineerden werken rond de figuur van Mozes. Er zullen naast de vieringen in het weekend ook verschillende gespreksgroepen doorgaan in de gevangenis - gemengd gedetineerden en mensen van buiten - over deze verhalen van Mozes. De groepen waren heel snel volzet, dus dit lijkt te beantwoorden aan een vraag en noodzaak. In bijlage stuur ik een schema op van de zeven thema’s die we uitgekozen hebben. Ik mag dat in de eerste viering wat op gang trekken en een beetje duiden.
° en dan komt in deze viering meteen reeds het eerste verhaal aan bod: het wondere verhaal over de kleine Mozes die in een biezen mandje op het water wordt gezet, om te ontsnappen aan de dodelijke maatregel van Farao en zijn ‘systeem’… Hij wordt gered dankzij de burgerlijke ongehoorzaamheid van twee vroedvrouwen: Sifra en Pua.
In bijlage stuur ik de teksten door die ik klaarmaakte voor de viering, alsook zes stukjes ter vertaling en actualisering naar de gedetineerden toe van dit begin(sel)verhaal. Alles zoveel als mogelijk vertaald in drie talen, en met een aantal beelden er bij voor een power-point.
Ook al is deze viering niet betrokken op de lezingen van de eerste zondag van de veertigdagentijd A - misschien kan hier en daar toch iets uit dit materiaal van pas komen (in extremis nog voor Aswoensdag - en anders later nog wel een keer, of gewoon ter ‘persoonlijke bezinning’).
Ik hou er aan om dit materiaal te blijven doorsturen, al was het maar om ook op deze manier het contact tussen ‘binnen’ en ‘buiten’ de gevangenis zo goed mogelijk te verzekeren. Dit is en blijft levensbelangrijk…
Met hartelijke groet - ‘We blijven meer dan ooit investeren in verbondenheid!’
geert dedecker vrijwilliger-aalmoezenier in de gevangenis PCB Brugge
Un nouveau roi est arrivé au pouvoir en Egypte et il a dit à son peuple: “Les Israélites sont trop forts pour nous et trop nombreux. Agissons sagement et empêchons ces gens de devenir encore plus grands.”
Un jour, Pharaon a ordonné à deux sages-femmes hébraïques qui étaient à son service, Sifra et Pua: “Si vous aidez les femmes hébraïques à accoucher, faites très attention au sexe de l’enfant. Si c’est un garçon, vous devez le tuer." Mais les sages-femmes craignaient Dieu et ne faisaient pas ce que le roi d’Égypte leur avait ordonné: elles laissaient les garçons vivre. Dieu a béni le travail des sages-femmes afin que le peuple se développait considérablement. Pharaon ordonna alors à tout son peuple de jeter tous les garçons hébreux nés dans le Nil.
À cette époque, une femme hébraïque est tombée enceinte et a donné naissance à un fils. Elle a vu à quel point il était beau et l’a gardé caché pendant trois mois. Quand elle ne put plus le cacher, elle prit un panier de jonc, le couvrit d’asphalte et de poix et y mit l’enfant. Elle a mis le panier parmi les roseaux sur les rives du Nil. La sœur de l’enfant est restée près de lui pour voir ce qui allait lui arriver. À un moment donné, la fille de Pharaon est venue se baigner sur le Nil. Soudain, elle a vu le panier parmi les roseaux, et elle a immédiatement envoyé son esclave pour sortir le panier de l’eau. Elle l’ouvrit et vit l’enfant. Le garçon pleurait et elle se sentait désolée pour lui.
Puis la sœur du garçon a dit à la fille de Pharaon: “Dois-je demander à une infirmière hébraïque de nourrir l’enfant pour vous?” “C’est bien”, a déclaré la fille de Pharaon. Immédiatement, la fille est allée chercher la mère de l’enfant. La fille du Pharaon lui dit: “Prends l’enfant et nourris-le pour moi. Je te paierai." La femme a donc pris l’enfant et l’a nourri. Quand l’enfant était un peu plus âgé, elle l’a apporté à la fille de Pharaon, qui l’a adopté comme son fils. Elle l’a appelé Moïse, “parce que”, a-t-elle dit, “je l’ai sorti de l’eau”.
Exode 1.8 - 2.10
There was a new king in Egypt and he said to his people: “The Israelites are too strong for us and too numerous. Let us act wisely and prevent these people from becoming even larger."
One day Pharaoh ordered two Hebrew midwives who were in his service, Sifra and Pua: “If you assist the Hebrew women in giving birth, pay close attention to the child’s gender. If it’s a boy, you must kill him." But the midwives feared God and did not do what the king of Egypt told them to do: they let the boys live. God blessed the work of the midwives so that the people expanded greatly. Then Pharaoh ordered all his people to throw all the Hebrew boys born into the Nile.
Around that time a Hebrew woman became pregnant and gave birth to a son. She saw how beautiful he was and kept him hidden for three months. When she could no longer hide him, she took a rush basket, covered it with asphalt and pitch and put the child in it. She put the basket among the reeds on the banks of the Nile. The child’s sister stayed close to see what would happen to him. At some point Pharaoh’s daughter came to the Nile to bathe. Suddenly she saw the basket among the reeds, and immediately she sent her slave to get the basket out of the water. She opened it and saw the child. The boy was crying and she felt sorry for him.
Then the boy’s sister said to Pharaoh’s daughter, “Shall I get a Hebrew nurse to feed the child for you?” “That’s good,” Pharaoh’s daughter said. Immediately the girl went to get the child’s mother. The Pharaoh’s daughter said to her: “Take the child and feed it for me. I’ll pay you for it." So the woman took the child and fed it. When the child was a little older, she brought it to Pharaoh’s daughter, who adopted him as her son. She named him Moses, “because,” she said, “I pulled him out of the water.”
Exodus 1.8 - 2.10
Het verhaal van Mozes speelt zich af in ‘Egypte’. Dat land staat in de Bijbel symbool voor onvrijheid en verdrukking, een plaats waar men geen mèns meer mag zijn. Zo wordt het leven in de gevangenis ook vaak ervaren.
Dit verhaal uit het begin van het boek Exodus vertelt dat er in ‘Egypte’ een nieuwe koning aangetreden is, die alleen maar gelooft in een ‘duidelijk systeem’ en in een ‘vaste discipline’. Veel strenger en onmenselijker nog dan voorheen. Wanneer hij met een aantal mensen geen weg meer weet, beslist hij zonder pardon: ‘Gooi ze weg! Stop ze in de vergeetput!’ Zo dreigt veel kostbaar en kwetsbaar leven voorgoed verloren te gaan…
L’histoire de Moïse se déroule en “Egypte”. Dans la Bible, ce pays est un symbole d’oppression et de manque de liberté, un endroit où les gens ne sont plus autorisés à être humain. C’est ainsi que la vie en prison est souvent sentie et vécue.
Cette histoire du début du livre de l’Exode raconte qu’un nouveau roi est arrivé en “Egypte”, qui ne croit en rien d’autre qu’en un “système clair” et une “discipline fixe”. Beaucoup plus strict et plus inhumain qu’auparavant. Lorsqu’il ne sait plus où aller avec un certain nombre de personnes, il décide sans pitié: “Jetez-les! Mettez-les dans le trou d’oublie!” De cette façon, beaucoup de vies précieuses et vulnérables risquent d’être perdues à jamais…
The story of Moses is set in “Egypt”. In the Bible, this land is a symbol of oppression and lack of freedom, a place where people are no longer allowed to be ‘human’. This is how life in prison is often experienced.
This story from the beginning of the book of Exodus tells us that a new king has arrived in “Egypt”, a king who only believes in a “clear system” and in a “fixed discipline”. Much stricter and more inhuman than before. When he knows no longer what to do with a number of people, he decides without mercy: “Throw them away! Put them in the forgetting pit!“That way, a lot of precious and vulnerable lives are in danger and they risk being lost forever…
Twee vroedvrouwen verzetten zich in het geheim tegen dit onmenselijke systeem. Zij proberen in ‘Egypte’ zoveel mogelijk kostbaar en kwetsbaar leven te redden van de dood.
Dat is typisch bijbels en ‘gelovig’ Zo wil de God van Israël dat wij met mensen omgaan (ook in de gevangenis). Blijven geloven in de waarde en waardigheid van élke mens, wat er ook gebeurd is. Blijven kansen geven om mens te worden en te zijn.
Ook vandaag zijn er mensen die dit werk van de vroedvrouwen Sifra en Pua blijven doen. Zij handelen meestal een beetje in de rand van het ‘systeem’, maar ze doèn het wel en blijven daarin volharden. We geven enkele voorbeelden…
Deux sages-femmes résistent secrètement à ce système inhumain. En «Égypte», ils essaient de sauver de la mort autant de vies précieuses et vulnérables que possible.
C’est typiquement biblique et «religieux». Le Dieu d’Israël veut que nous traitions avec les gens de cette manière (également en prison). Continuer à croire en la valeur et la dignité de chaque personne, peu importe ce qui s’est passé. Continuer de fournir des opportunités pour devenir et pour rester humain.
Aujourd’hui encore, il y a des gens qui continuent à faire ce travail des sages-femmes Sifra et Pua. Ils agissent généralement un peu à la limite du «système», mais ils le font et ils continuent de le faire. Nous donnons quelques exemples …
2.Two midwives secretly resist this inhuman system. In “Egypt” they try to save as much as possible precious and vulnerable lives from death.
That is typically biblical and “religious.” The God of Israël wants us to deal this way with people (also in prison). Keep believing in the value and dignity of every person, no matter what has happened. Continue to provide opportunities for becoming and being human.
Even today there are people who continue to do this work of the midwives Sifra and Pua. They usually act a little bit in the margin of the “system,” but they do it and they ontinue to do so. We give some examples…
Zo’n duizend leerlingen van scholen uit Hoogstraten en omgeving hebben vanmorgen een menselijke ketting gevormd aan de gevangenis. Aan de actie namen ook slachtoffers en familieleden van gedetineerden deel. Één van de deelnemers vertelt: ‘We bevonden ons aan een gevangenis met dikke beveiligde deuren en hoge elektrische hekken. We begonnen aan een omarming en vormden een menselijke ketting, hand in hand. Warme handen, jonge en oude, die als een stroom van leven vanuit het hart van de samenleving reiken tot in de Belgische detentiehuizen. We hopen dat het signaal doorkomt: Maak van de gevangenis geen vergeetput.’ (De Wereld Vandaag – 10 mei 2019)
Un millier d’élèves des écoles de Hoogstraten et des environs ont formé ce matin une chaîne humaine à la prison. Des victimes et des proches des prisonniers ont également participé à la campagne. Un des participants a déclaré: “Nous étions en face d’ une prison avec d’épaisses portes sécurisées et de hautes clôtures électriques. Nous nous sommes embarqués dans une étreinte et avons formé une chaîne humaine, main dans la main. Des mains chaudes, jeunes et moins jeunes, qui atteignent les centres de détention belges comme un flux de vie à partir du cœur de la société. Nous espérons que le signal passe: ne faites pas de la prison un trou d’oubli.” (De Wereld Vandaag – 10 mei 2019)
- Around a thousand students from schools in Hoogstraten and the surrounding area formed a human chain at the prison this morning. Victims and relatives of prisoners also took part in the campaign. One of the participants says: “We were near to a prison with thick secure doors and high electric closures. We started on an embrace and formed a human chain hand in hand. Warm hands, young and old, that reach the Belgian detention centers like a stream of life from the heart of society. We hope that the signal comes through: Don’t make the prison a forgetting hole.” (De Wereld Vandaag – 10 mei 2019)
Hij zit rustig te praten in de kapel, over zijn verleden èn over zijn toekomst, en hoe hij nu “zijn lesje wel heeft geleerd”. Hij hoopt op een nieuwe kans wanneer hij straks weer vrijkomt. En die kans wil hij met beide handen grijpen. ‘Ik had buiten een hobby: het africhten van honden’, zegt hij. ‘Ik heb er wel vijfhonderd afgericht. En allemaal heb ik ze iets kunnen leren, allemààl. Behalve twee – die beesten waren ziek in de kop, die konden er niets aan doen. Maar al de andere heb ik iets kunnen bijbrengen. En sindsdien weet ik het hèèl zeker: “Hopeloos” bestaat niet! Niet voor de beesten, en niet voor de mensen. Van mijn honden heb ik dat geleerd…’
(opgeschreven na een avond van ‘Tralies uit de weg in de gevangenis van Brugge)
Il parle tranquillement dans la chapelle, de son passé et de son avenir, et de la façon dont il a maintenant “appris sa leçon”. Il espère avoir une nouvelle chance quand il sera de nouveau libéré. Et il veut saisir cette opportunité à deux mains. “J’avais un hobby à l’extérieur: dresser des chiens”, dit-il. “J’en ai formé cinq cents. Et j’ai tous pu leur enseigner quelque chose, tous. Sauf deux - ces bêtes étaient malades à la tête, elles ne pouvaient pas s’en empêcher. Mais j’ai pu enseigner tout le reste. Et depuis, je le sais avec certitude: “Hopeless” n’existe pas! Pas pour les animaux, ni pour les gens. Mes chiens m’ont appris cela…’
(noté après une soirée de “Tralies uit de weg” dans la prison de Bruges)
4.He is quietly talking in the chapel, about his past and his future, and how he “has learned his lesson” now. He hopes for a new chance when he is released. And he wants to seize that opportunity with both hands. “I had a hobby outside: training dogs,” he says. “I have trained five hundred of them. And I have all been able to teach them something, all of them. Except two - those beasts were sick in the head, they couldn’t help it. But I have been able to teach something to all the others. And since then I know for sure: “Hopeless” does not exist! Not for the animals, and not for the people. I learned that from my dogs…’
(written down after an evening of “Tralies uit de weg” in the prison of Bruges)
Chris Saelens was jarenlang aalmoezenier in deze gevangenis. Hij zegt: ‘Ik heb ze zo vaak gezien, die moeders die trouw bij hun kind in de gevangenis op bezoek kwamen, wat er ook gebeurd was, wat hun kind ook misdaan had. Hoed af voor de moeders die hun kind nooit afschrijven! Ik denk dat het ook zo is bij God. Hij schrijft niemand af. Zijn kind blijft zijn kind. Hij draagt elke mens een warm hart toe, Hij houdt van hen. C’est tout. Dat is werkelijk alles. En zelfs als een moeder haar kind zou vergeten… Ik, God, Ik vergeet je nooit!’
Chris Saelens a été aumônier pendant des années dans cette prison. Il dit: “Je les ai vues tellement de fois, ces mères qui ont fidèlement rendu visite à leur enfant en prison, quoi qu’il était arrivé, quoi que leur enfant ait commis. J’ai beaucoup de respect pour les mères qui ne suppriment jamais leur enfant! Je pense que c’est la même chose avec Dieu. Il n’annule personne. Son enfant reste son enfant. Il donne un cœur chaleureux à chaque personne, il les aime. C’est tout. C’est vraiment tout. Et même si une mère oublie son enfant … Moi, Dieu, je ne t’oublierai jamais!”
5.Chris Saelens was a chaplain for years in this prison. He says: “I have seen them so many times, those mothers who faithfully visited their child in prison, whatever happened, whatever their child had committed. Beware of the mothers who never write off their child! I think it’s the same with God. He doesn’t write off anyone. His child remains his child. He gives a warm heart to every person, he loves them. C’est tout. That is really everything. And even if a mother would forget her child … I, God, I will never forget you! "
Een gevangenisaalmoezenier met veel ervaring zei me ooit dat we gedetineerden niet moeten opvoeden, maar dat we ze vrijheid moeten brengen. De vrijheid om terug naar zichzelf te durven kijken als mens, in een omgeving waar alles je er voortdurend aan herinnert dat je dader bent. Hij zei: “Alles in de gevangenis zegt iedere seconde: ‘Jij bent dader’. Het is een heel bijzondere opdracht om daar als aalmoezenier aanwezig te mogen zijn en te kunnen zeggen: “Jij bent mèns”. Het is een mooie opdracht om binnen de gevangenis de menselijkheid terug te vinden.” (Siska Deknudt, gevangenisaalmoezenier P. I. Beveren)
Un aumônier de prison avec beaucoup d’expérience m’a dit un jour que nous ne devrions pas élever des détenus, mais que nous devrions leur apporter la liberté. La liberté d’oser se regarder soi-même en tant que personne, dans un environnement où tout vous rappelle constamment que vous en êtes un ‘cas’, un dossier… Il a dit: “En prison toute chose dit à chaque seconde: Tu es un prisonnierl. C’est une mission très spéciale de pouvoir être présent dans la prison comme aumônier et de pouvoir dire: “Vous êtes un hòmme”. C’est une belle mission que de retrouver l’humanité dans la prison.” (Siska Deknudt, aumônier de la prison P. I. Beveren)
6.A prison chaplain with a lot of experience told me one day that we should not educate prisoners, but that we should bring them freedom. The freedom to dare to look back at themselves as a person, in an environment where everything constantly reminds you that you are the perpetrator. He said: “Everything in prison says every second: “You are bad, you are the perpetrator. It is a very special assignment to be present there as a chaplain and to be able to say: “You are a hùman”. It is a nice assignment to recover humanity within the prison.” (Siska Deknudt, prison chaplain P. I. Beveren)
Viering PCB Brugge
Eerste zondag in de veertigdagentijd - A
29 februari en 1 maart 2020
Welkom
Van harte welkom aan iedereen.
We beginnen vandaag de veertigdagentijd. Veertig dagen lang krijgen we de gelegenheid om stil te staan, om ruimte te maken in onszelf, om te zoeken naar kracht tot verrijzenis en opstanding. En dan kan het Pasen worden. We komen vandaag samen rond een oud, maar betekenisvol ritueel waarmee we de veertigdagentijd willen inzetten. We worden getekend met as, symbool van onze menselijke kwetsbaarheid, maar tegelijk ook teken van hoop, van mogelijkheid tot verandering en tot nieuw leven.
We zijn hier samen in de naam van + de Vader, de Zoon en de H. Geest. Amen.
Bonjour et bienvenue à tous.
Aujourd’hui nous commençons le Carême. Pendant quarante jours, nous sommes invités à arrêter un peu le temps, à faire de l’ espace en nous-mêmes, à chercher la force pour pouvoir nous lever. Et après cette période de conversion, nous pourrons célébrer la fête de Pâques.
Aujourd’hui, nous nous réunissons autour d’un vieux rituel, avec lequel nous voulons commencer le temps du Carême. Nous serons signés par les cendres, symbole de notre vulnérabilité humaine, mais aussi un signe d’espérance, de possibilité de changement et de nouvelle vie.
Commençons cette célébration au Nom du + Père, du Fils et du Saint-Esprit. Amen.
We say very welcome to everyone here.
Today we are starting the Fast-period. For forty days we have the opportunity to stand still, to make room within ourselves, to look for power for resurrection and new life. And then, at the end, it can become Easter.
Today we come together around an old but meaningful ritual with which we want to begin this forty-day period. We are drawn with ashes, a symbol of our human vulnerability, but also a sign of hope, of possibility to change into a new person.
Let us begin this celebration in the Name of + the Father, the Son and the Holy Spirit. Amen.
We luisteren naar een lied over de kwetsbaarheid van het leven…
We beluisteren ‘Fragile’, gebracht door Stevie Wonder samen met Sting ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag.
Het lied ‘Fragile’ van Sting vertelt over de breekbaarheid van de mens, in het licht van het terrorisme en de gevolgen van de ecologische crisis. Leven en dood lossen elkaar in de tekst voortdurend af, als twee wachters bij de mens en zijn bestaan: On and on the rain will fall, like tears from a star… And on and on the rain will say how fragile we are… how fragile we are.’
De paradoxale kracht waarmee de blinde en dus fragiele Stevie Wonder hier zingt en mondharmonica speelt, raakt ons tot in de diepste vezels en verwijst naar het mysterie van het leven: hoe we in die menselijke kwetsbaarheid toch krachtig ‘overeind’ kunnen blijven.
Nous écoutons “Fragile”, apporté par Stevie Wonder avec Sting à l’occasion de son soixantième anniversaire.
La chanson “Fragile” de Sting raconte la fragilité de l’ homme, à la lumière du terrorisme et des conséquences de la crise écologique. La vie et la mort alternent constamment dans le texte, comme deux gardes de l’homme et son existence: “On and on the rain will fall, like tears from a star… And on and on the rain will say how fragile we are… how fragile we are.”
La force paradoxale avec laquelle Stevie Wonder - aveugle et donc fragile - chante et joue de l’harmonica ici, nous touche aux fibres les plus profondes et renvoie au mystère de la vie: comment pouvons-nous rester «forts» dans cette vulnérabilité humaine?
We listen to “Fragile”, brought by Stevie Wonder together with Sting on the occasion of his sixtieth birthday.
The song “Fragile” by Sting tells about the fragility of people, in the light of terrorism and the consequences of the ecological crisis. Life and death constantly relieve each other in the text, like two guards of man and his existence: On and on the rain will fall, like tears from a star… And on and on the rain will say how fragile we are… how fragile we are.”
The paradoxical force with which the blind and therefore fragile Stevie Wonder sings and plays harmonica here, touches us to the deepest fibers and refers to the mystery of life: how can we remain “strong” in that human vulnerability?
Fragile
If blood will flow flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrow’s rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay
Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetime’s argument
That nothing comes from violence
And nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Lest we forget how fragile we are
On and on the rain will fall
Like tears from a star
Like tears from a star
On and on the rain will say
how fragile we are
how fragile we are
Ritus van de asoplegging
Een takje van hoop na maanden uitgedroogd
werd door het vuur een beetje as.
Het spreekt van de tijd
die tussen onze vingers glijdt
verstrooid tot dagen, maanden, jaren.
Een beetje van die as wordt vandaag
een kruisje op mijn hoofd en vraagt me
die hoop van toen verder uit te dragen.
Het is een beeld van ons bestaan:
in de zee van tijd ergens in dit heelal
mogen wij éven branden,
bron van licht en warmte zijn.
En Hij die Licht is,
de Weg, de Waarheid en het Leven,
Hij vuurt ons aan:
bekeert u, nu,
wordt nieuwe mensen,
die écht om de anderen geven.
Met het gebaar van de asoplegging wil de Kerk aan ieder van ons zeggen: ‘God weet van de uren waarop je jezelf leeg en mislukt voelt, kwetsbaar en gekwetst. Toch moet je weten dat je nooit alleen bent in je moeheid of helemaal onbeschut in je eenzaamheid. God is er altijd – ook in de leegte van je bestaan.
Daarbij tekent de priester een kruisje. Een plus-teken, met de duim omhoog. ‘Plus est en vous’, zegt God daarmee tot ieder die aanschuift in de rij. Natuurlijk ben je stof en as – maar tegelijk ben je zoveel mèèr… Je bent een bezield mens. Beeld en gelijkenis van God zelf.
Avec le rituel des cendres, l’Église veut dire à chacun de nous: “Dieu connaît les heures où vous vous sentez vide et défaillant, vulnérable et blessé. Pourtant, vous devez savoir que vous n’êtes jamais seul dans votre fatigue ou complètement sans protection dans votre solitude. Dieu est toujours là - aussi dans le vide de votre existence.
De plus, le prêtre dessine une croix. Un “plus”, avec le pouce vers le haut. “Plus est en vous”, dit Dieu à tous ceux qui s’avancent. Bien sûr, vous êtes poussière et cendre - mais en même temps, vous êtes bien plus… Vous êtes une personne inspirée. Image et ressemblance de Dieu Lui-même.
With the ritual of the ashes, the Church wants to say to each of us: “God knows of the hours when you feel empty and failed, vulnerable and hurt.” Yet you must know that you are never alone in your tiredness or completely unprotected in your loneliness. God is always there - also in the emptiness of your existence.
In addition, the priest draws a cross. A “plus”, with the thumb up. “Plus est en vous”, God says with that to everyone who comes forwaard. Of course you are dust and ash - but in the same time you are so much more… You are an inspired person. Image and likeness of God Himself.
Gedenk, mensen,
dat we te midden van onze broosheid en kwetsbaarheid
de levenskansen mogen aangrijpen
die God ons telkens geeft.
De as die vandaag wordt gezegend
en waarmee we worden getekend
wil daarvan de uitdrukking zijn.
Moge deze as voor ieder van jullie
een teken zijn van hoop en geloof,
van ommekeer en nieuw begin.
Openingsgebed
Gij die ons opzet en aanvuurt
tegen de dood in al zijn gedaanten,
en ons ingeeft niet te berusten
in de macht van het onrecht,
in lafheid en wreedheid –
wees in ons hart en verstand,
dat wij bij machte mogen zijn
het ergste leed te verzachten;
dat wij opwegen tegen de ongeest
die deze aarde verwildert.
Wij bidden U
voor hen die moedeloos geworden zijn
om alle kwaad in deze wereld.
Maar ook voor hen die hoopvol zijn,
die helder blijven: versterk hun hart,
dat nooit ontbreken in ons midden
standvastigheid en zachtheid,
liefde, sterker dan de dood.
Veertig dagen lang stappen in het spoor van Mozes…
Marc Chagall / Mozes met de tien geboden
Mozes is de centrale figuur in het boek Exodus, het bevrijdingsverhaal van Gods Volk in de Bijbel. In hem wordt uitgebeeld wat het is: geroepen zijn tot vrijheid, niet alleen voor jezelf, maar ook voor alle mensen waarmee je op stap bent en waarmee je samen leeft. Wegtrekken uit ‘Egypte’, zwerven doorheen veertig jaren woestijn, stappen zetten op weg naar Pasen…
In de vieringen hier in de kapel willen wij tijdens de veertigdagentijd zeven zondagen lang meestappen in de voetsporen van Mozes. We doen dat samen met een aantal mensen van binnen én van buiten, die tijdens de week met elkaar in gesprek zullen gaan over deze verhalen.
Moïse est la figure centrale du livre de l’Exode, l’histoire de libération du Peuple de Dieu dans la Bible. En lui est représenté ce que c’est: être appelé à la liberté, non seulement pour soi-même, mais aussi pour toutes les personnes avec lesquelles on est en route, et avec qui on vit ensemble. S’éloigner de “l’Egypte”, errer à travers quarante ans de désert, faire des pas vers Pâques…
Dans les célébrations ici dans la chapelle, pendant le Carême, nous voulons marcher pendant sept dimanches sur les traces de Moïse. Nous le faisons avec un certain nombre de personnes de l’intérieur et de l’extérieur de la prison, qui vont échanger à ces histoires bibliques au cours de la semaine.
Moses is the central figure in the book of Exodus, the liberation story of God’s people in the Bible. In him it is portrayed what it is: being called to freedom, not only for yourself, but also for all the people with whom you’re on your way and with whom you live together. Moving away from “Egypt”, wandering through forty years of desert, taking steps towards Easter.
In the celebrations here in the chapel, during the Fast, we want to walk for seven sundays in the footsteps of Moses. We do this together with a number of people from inside and outside, who will during the week talk to each other about these stories.
EEN VONDELING OP HET WATER – IN DE WIEG GELEGD OM TE LEVEN…
Je bent – zoals elke mens - in de wieg gelegd om te lèven, Mozes! Niet om weggegooid te worden en hopeloos verloren te gaan.
Ooit werd in piramideland Egypte een kind geboren, een jongentje van de Hebreeën.
In een mandje werd hij op de Nijl gezet, een notendopje troost te midden het geknakte riet.
Hij was bestemd om mensenvisser te worden ooit, maar dat wist hij toen nog niet.
Door een Egyptische prinses werd hij uit het water getrokken en opgevoed aan het hof van Farao…
Lezing uit het boek Exodus
Er kwam in Egypte een koning aan de macht, die zei tegen zijn volk: “De Israëlieten zijn te sterk voor ons en te talrijk. Laten we verstandig handelen en voorkomen dat dit volk nog groter wordt.”
Op zekere dag gelastte de Farao twee Hebreeuwse vroedvrouwen die in zijn dienst waren, Sifra en Pua, het volgende: “Als u de Hebreeuwse vrouwen bij de bevalling helpt, let dan goed op het geslacht van het kind. Als het een jongen is, moet u hem doden.” Maar de vroedvrouwen hadden ontzag voor God en deden niet wat de koning van Egypte hun had opgedragen: ze lieten de jongetjes in leven. God zegende het werk van de vroedvrouwen, zodat het volk zich sterk uitbreidde. Toen gaf de Farao aan heel zijn volk het bevel om alle Hebreeuwse jongens die geboren werden in de Nijl te gooien.
Rond die tijd werd een Hebreeuwse vrouw zwanger en bracht een zoon ter wereld. Ze zag hoe mooi hij was en hield hem drie maanden lang verborgen. Toen ze hem niet langer kon verbergen, nam ze een biezen mand, bestreek dat met asfalt en pek en legde het kind erin. Ze zette het mandje tussen het riet aan de oever van de Nijl. De zus van het kindje bleef in de buurt om te kijken wat er met hem zou gebeuren. Op een bepaald moment kwam de dochter van de Farao naar de Nijl om te baden. Opeens zag ze het mandje tussen het riet, en ze stuurde meteen haar slavin om het mandje uit het water te halen. Ze maakte het open en zag het kind. Het jongetje huilde en ze had medelijden met hem.
Toen zei de zus van het jongetje tegen de dochter van de Farao: “Zal ik een Hebreeuwse voedster halen die het kind voor u kan voeden?” “Dat is goed”, zei de dochter van de Farao. Meteen ging het meisje de moeder van het kind halen. De dochter van de Farao zei tegen haar: “Neem het kind mee en voed het voor mij. Ik zal je ervoor betalen.” De vrouw nam het kind dus mee en voedde het. Toen het kind wat ouder was, bracht ze het naar de dochter van de Farao, en die nam hem aan als haar zoon. Ze gaf hem de naam Mozes, “want”, zei ze, “ik heb hem uit het water getrokken.”
Exodus 1,8 – 2,10
Toespraak
Voorbeden
Jij, Eeuwige,
Die met de Adem van uw Geest
vanaf het begin de aarde en de mensen hebt bezield.
Gij die alle leven koestert, Die bewaart, Die doet ontkiemen.
Blijf bij ons, kwetsbare mensen,
stof van de aarde.
Maak ons sterk en weerbaar,
doe ons leven.
Blijf bij al diegenen
die bedolven worden
onder het stof van de geschiedenis
en onder het puin van oorlog en geweld.
Keer u tot hen,
verbind u met hen
verbind hen met ieder van ons.
Blijf bij diegenen
voor wie het leven zinloos en doelloos
als stof en as door de handen glipt.
Voor wie zelfs de goede dingen van het leven
wrang en bitter smaken.
Voor hen die moeten leven
in de schaduw van frustratie en onmacht,
in de duisternis van schuldbesef en pijn.
Breng hun verlossing,
breek in hen door als een nieuwe dag.
Help hen zich opnieuw
te keren naar het licht.
**Gebed over de gaven
**God, we hebben brood en wijn op tafel gezet. Neem deze gaven van ons aan als teken van onze wil tot bekering. Geef ons bij het begin van deze vastentijd uw kracht om ons geloof te verdiepen en te durven getuigen van Uw liefde en trouw. Dat dit brood en deze wijn ons mogen sterken om werk te maken van een wereld, naar uw droom, we vragen het u, in Jezus’ naam. Amen.
Dankgebed
Onze Vader
**Vredeswens **
Kiezen voor Jezus is kiezen voor een levenshouding die recht doet aan iedere mens, dichtbij en veraf, met voorkeur voor de kleinsten en de zwaksten. Vandaag wordt die opdracht ons toevertrouwd, opdat wij dezelfde weg als Jezus zouden gaan, tot zegen en vrede van velen.
Choisir pour Jésus, c’est choisir
pour une attitude envers la vie
qui rend justice à chaque personne, de près ou de loin,
avec une préférence pour les plus petits et les plus faibles.
Aujourd’hui, cette mission nous est confiée
De suivre le même chemin que Jésus,
à la bénédiction et à la paix de beaucoup de gens.
Choosing for Jesus is
choose an attitude to life
that does justice to every person, near and far,
with preference for the smallest and the weakest.
Today we are entrusted with that assignment,
that we should go the same way as Jesus,
to the blessing and peace of many.
De vrede van de Heer zij altijd met u.
En wensen wij ook elkaar de vrede toe.
La paix du Seigneur soit toujours avec vous. Et nous souhaitons aussi la paix l’un à l’autre.
The peace of the Lord be always with you. And now we can wish each other the peace of the Lord.
Communie
**Slotgebed **
God, Vader van alle mensen, we krijgen veertig dagen om te groeien in geloof en in aandacht voor medemensen. Wees onze gids op weg naar Pasen, en help ons in de stilte van ons hart te kiezen om uw zoon Jezus na te volgen. Open onze ogen en ons hart voor elkaar. dat we groeien in fijngevoeligheid, en aandacht voor anderen, voor elke vraag om vergeving en nieuwe kansen, voor de hoop van mensen die uitkijken naar onze solidariteit en ons respect. Amen
Zending en zegen
Als we de handen uit de mouwen steken om onze woorden in daden om te zetten, en om liefde te delen waar wij ook gaan of staan, dan mogen wij ons gezegend weten door God, + de Vader, de Zoon en de H. Geest. Amen.
Si on se retrousse les manches
pour transformer nos paroles en actes,
et pour partager l’ amour partout où nous allons,
alors nous pouvons savoir que nous sommes bénis
par Dieu + le Père, le Fils et le Saint-Esprit. Amen.
If we roll up our sleeves
to turn our words into action,
and to bring love wherever we go,
then we may know that we are blessed
by God, + the Father, the Son and the Holy Spirit. Amen.
EEN VONDELING OP HET WATER – IN DE WIEG GELEGD OM TE LEVEN…
Je bent – zoals elke mens - in de wieg gelegd om te lèven, Mozes! Niet om weggegooid te worden en hopeloos verloren te gaan.
Ex.1, 8-11a, 12-13a, 15-22.
29 februari-1 maart 2020 (Begin vasten - Asoplegging)
IEDER MENS WORDT GEROEPEN TOT VERANTWOORDELIJKHEID…
Je bent geroepen om verantwoordelijkheid op te nemen voor je broers in nood, Mozes! Niet op de vlucht slaan wanneer je onrecht ziet en het je aantrekt.
Ex.2, 11-17. Ex.3, 1-2a, 7-8a, 10.
7-8 maart 2020
EEN STEM ROEPT JOU VANUIT HET BRANDEND BRAAMBOS…
Er is een Stem die je blijvend roept, Mozes! Er is een Vuur dat in jou blijft smeulen onder de as van de vergetelheid. En vanuit die Stem en dat Vuur maakt God zich kenbaar: ‘Ik-zal-er-zijn’. Hij is er dus ook voor jou.
Ex. 3, 1b-7,10-15
14-15 maart 2020
DOORTOCHT DOOR DE RODE ZEE – OP WEG NAAR PASEN…
De weg naar de vrijheid is een moeilijke weg, Mozes! De weg naar Pasen loopt dwars door de Rode Zee. Een kwestie van opstaan en kiezen voor leven, dag na dag. Gaan-de-weg de dood achter je laten.
Ex. 12, 31-34, Ex. 13, 20-22, Ex. 14, 5-7, 21-25, 30a
21-22 maart 2020
SAMEN-SCHOLEN IN DE WOESTIJN…
Je moet ook nog leren samenleven met anderen, Mozes! Veertig jaar verblijf in de woestijn zijn daar een goede leerschool voor. Onderweg reikt God jou tien wegwijzers aan, tien woorden die vertellen wat écht leven in vrijheid kan betekenen.
Ex. 15,22-27, Ex. 16,1-5, Ex. 16,20
28-29 maart 2020
OP ZOEK NAAR BONDGENOTEN OM SAMEN TE BIDDEN EN TE VECHTEN…
Je staat er niet alleen voor, Mozes! Er zijn bondgenoten en tochtgenoten. Mensen die je willen ondersteunen, die met jou mee willen bidden en willen vechten tegen al wat leven onmogelijk maakt.
(Ex. 17,8-13)
4-5 april 2020 (Palmenzondag)
MOZES WORDT OUD EN STERFT. MAAR EERST MAG HIJ NOG EVEN VANUIT DE VERTE HET BELOOFDE LAND ZIEN…
Je moet altijd blijven verlangen naar het Beloofde Land achter de horizon, Mozes! Met de hand boven je ogen in de verte blijven turen. Je dromen koesteren en ze niet laten afpakken. Leven van de hoop, desnoods tegen beter weten in. In deze hoop zal je leven en sterven…
(Deut. 34, 1-7)
11-12 april 2020 (Pasen)