Er zijn in ons hoofd felle, venijnige stemmetjes.
Ze zeggen niet meer dan: ‘waar doe je het voor?’
‘Dat hoort niet zo!‘of: ‘je krijgt toch stank voor dank!’
Op heel cruciale momenten duiken ze op.
Ze halen onze inzet en goede bedoelingen onderuit.
Zo saboteren ze ons doen en laten.
Er is ook iets anders in ons: een heel diep weten
dat het goed is zoals we zijn, dat fouten vergeven worden,
dat een nieuw begin telkens weer mogelijk is.
Dat weten wordt in de realiteit van alledag soms overstemd
door zorgen en beslommeringen, verdriet of verstarde ideeën.
En toch is dit weten met het diepste van onszelf verweven..
Het kan ons bevrijden van banden die ons gevangen houden,
kan helen wat van binnen nog altijd pijn doet.
Onze traditie noemt dat weten ‘de heilige Geest’.
De oude woorden van de pinkstersequentie bezingen het prachtig:
‘Kom, o Geest des Heren, kom. Wees in de harten licht,
Vrede in de strijd, lafenis voor het hart dat lijdt.
Maak zacht wat is verhard, koester het verstarde hart.’
Die venijnige stemmetjes leven niet alleen in ieders hoofd,
ze zijn ook deel van iedere groep. Ieder gezin, ieder bedrijf, iedere klas kent ze ook. ‘Dat kan hier niet.’ ‘Daar heb je hem (of haar) weer’. ‘Dat stelt toch niets voor.’ Zinnetjes die het nieuwe afweren en de groep in een kringetje laten ronddraaien.
Ook Jezus’ leerlingen waren niet van zulke gedachten gevrijwaard. Welke woorden ze eraan gaven, laat het evangelie in het midden. Maar de tekenen zijn duidelijk: de deur was dicht. Hun kring was gesloten. Ze waren bang, staat er.
Dan is Jezus er ineens. Hij neemt de plaats in van hun angst.
Hij blaast over de groep, laat er een nieuwe wind waaien, geeft hun zijn levenskracht , zijn inspiratie. Zo breekt Hij hun kring open en stuurt Hij zijn leerlingen naar buiten, om in de wereld vrede te brengen, zonden te vergeven,
achter Jezus (en niets of niemand anders) aan te gaan.
Wij, leerlingen van Jezus zoveel eeuwen later, vieren binnenkort wéér Pinksteren, want die saboterende zinnetjes en gesloten redeneringen zijn er nog steeds in ons midden.
Angst is weliswaar een slechte raadgever, maar slaat ons wel eens om het hart als we denken aan de toekomst van kerk en geloven.
Daarom is het goed opnieuw te horen Wie in ons midden staat, van Wie we onze levenkracht en missie als geloofsgemeenschap ontvangen Dat het weer mag gebeuren: een wind die ons hoofd leegmaakt, ons denken, ons spreken en voelen vernieuwt en ons er op uitstuurt, de wereld in.