Pasen is geen feest om bij stil te staan, maar een
hernieuwd begin van het goddelijk proces in de evolutie.
Jezus van Nazareth, een eigenaardig figuur,
Hij preekte liefde en was lief voor de mensen.
Men zegt dat Hij goed was, onuitputtelijk,
en men sloeg hem aan een kruis, de wreedste dood voor een Jood.
Zijn leerlingen lieten hem aan zijn lot over,
één na één, ze begroeven zich in hun verdriet,
ze hadden alles voor hem opgegeven en waren hem gevolgd.
Waarom?
Kort na zijn dood zegden enkele van zijn leerlingen:
Hij is bij ons geweest, heel anders dan vroeger,
maar naar ons gevoel werkelijker.
Het onwaarschijnlijke werd waar.
Het einde van zijn leven werd het begin van een nieuwe tijd.
Zij werden nieuwe mensen, met nieuwe hoop en nieuw geloof,
in die gekruisigde Jezus, die leefde.
De mislukking van zijn kruis gingen zij zien als een overwinning.
Dat geloof werkte aanstekelijk, zij vertelden hun verhaal
en de vonk sloeg over op anderen als een vurige tong.
Het verhaal van Jezus greep je aan, helemaal, het veranderde je leven,
zoals een ontmoeting met een ander je leven kan veranderen. Hoe kan dat ?
Hij is toch dood en begraven. En toch… zijn verhaal deed het.
Jezus-bewegingen ontstonden, kleine groepen mensen, arm en rijk,
van allerlei stand, leeftijd en ontwikkeling.
Zij kwamen samen, verdeelden alles, braken het brood in zijn naam.
Hoe krijgt die Jezus dat gedaan?
Een oneerbiedige en overbodige vraag?
De vraag van een buitenstaander?
Niet van een gelovige? Misschien wel.
Er is één troost: je krijgt de tijd om gelovig te worden.
het moet niet van vandaag op morgen.
Als je blijft zoeken en probeert te geloven,
dan wordt voor jou het onwaarschijnlijke ook waar.
Z A L I G P A A S F E E S T